امام زينالعابدين عليهالسلام خدا را بر نعمت دعا و نيايش چنين سپاس مىگويد:
«سپاس مخصوص خدايى است كه هر موقع بخواهم او را براى حاجت خويش صدايش مىكنم و در نهان و پنهان هرگاه
كه بخواهم با او بدون واسطه راز و نياز مىكنم، پس او حاجت مرا برآورده مىكند.»(10)
انسانِ بريده از نيايش و پرستش، ذرّهاى پرتاپ شده در جهان بىانتهاست كه خود را در اقيانوس بىكران آشفتگىها
و در محاصره موجهاى بنيان كن اندوه، اضطراب و نوميدى مىيابد و سرانجام با خوارى به دوزخ وارد مىشود:
«پروردگارتان گويد: مرا بخوانيد اجابت مىكنم شما را، كسانى كه از پرستش و عبادت من سرباز مىزنند و تكبّر
مىورزند به خوارى به جهنم مىافتند.»
(غافر: 60)
نقل قول
