پيشينه علوم قرآني
بحث درباره قرآن و شناخت مسايل مختلف آن،از همان دوران نخست مطرحبوده و همواره در طول تاريخ،بزرگان و دانش پژوهان در اين زمينه به بحث وگفت و گو نشسته و آثار نفيس و گرانبهايى از خود به يادگار گذاردهاند و اينمطالعات پيوسته ادامه دارد.
بر پايه مدارك موجود،اولين كسى كه درباره قرآن به بحث نشست و گفت و گو راآغاز نمود،يحيى بن يعمر شاگرد برومند ابو الاسود دؤلى(متوفاى 89)بود.نامبرده كتابى در فن قرائت قرآن،در روستاى واسط،نگاشت كه شامل انواع قرائتهاىمختلف آن دوره مىباشد.
سپس حسن بصرى(متوفاى 110)كتابى در عدد آياتقرآن نوشت.
نويسندگان و آثار ديگر موجود در اين زمينه به ترتيب ظهور،عبارتند از: عبد الله بن عامر يحصبى(متوفاى 118)رسالهاى در اختلاف مصاحف عثمانى ونيز رساله ديگرى در وقف و وصل در قرآن نوشته است
و شيبة بن نصاح مدنى(متوفاى 130)كتاب«الوقوف»را نگاشت.
آبان بن تغلب(متوفاى 141)نخستينكسى است كه پس از يحيى بن يعمر در فن قرائات كتاب نوشت.محمد بن سائبكلبى(متوفاى 146)اول كسى است كه در«احكام القرآن»كتاب نوشت.
مقاتل بنسليمان(متوفاى 150)نخستين نويسندهاى است كه درباره«آيات متشابهات» كتاب نوشت.
ابو عمرو،علاء بن زبان تميمى(متوفاى 154)كتاب«وقف و ابتدا»و«قرائات»را نوشت.حمزة بن حبيب يكى از قراء سبعه(متوفاى 156)در فن قرائاتكتاب نوشت....
نقل قول
