چند سالی هست که با کسی آشنا شدم که گاهی با نشستن ۵ دقیقه کنارش ادم رو به فکر رسیدن به کمال و خلاصه به یاد خدا میندازه .معمولا این سبک صحبتاش وقتی خیلی تاثیر داره که قبلش یه مدت طولانی سکوت میکنه , من بعضی هاش رو براتون تایپ میکنم . ا
لبته شاید از زبان من اون تاثیر رو نزاره .آب جوش با چایی نپتون آوردن یه خورده به اونا نگاه کرد بعد گفت آدم ها مثل چایی نپتون هستند .پرسیدن یعنی چی ؟گفت هیچ کس چایی نپتون رو بر نمیداره همینطوری بخوره , خدا هم از ما آدم ها اینطوری که هستیم راضی نمیشه بعد توضیح داد چایی نپتون بو داره , رنگ داره , مزه داره ولی تمام اینها وقتی بروز داده میشه که سختی سوختن در آب جوش رو قبول کنهما آدم ها هم اگر سختی ترک لذت گناه اولا و ثانیا سختی بعضی از ریاضت های شرعی رو بخودمون بدیم میشیم همون چیزی که خدا میخاد .
قبل اینکه داخل آب جوش باشه هم شامل خود چای هست و هم رنگ و بو و مزه و خوب دیده نمیشه و :: ختم الله علی قلوبهم :: هستو وقتی داخل آب جوش بره رنگ و بو و مزه رو بروز میده و این حقیقت قدرت های روحی است که نهان بودو خود چایی هم تا وقتی داخل لیوان هست که فرصت رنگ دادن داره و وقتی بیرون بیاد(یعنی آدم مرگش فرا برسه ) جسم هست که زیر خاک میرود و استفاده نمیشود .منبع :




نقل قول
