سلام آقا جان.سلام مولای من.سلام پدر بزرگوارم.سلام مهربانم.سلام آرام جانم.و باز سلام....از شما معذرت می خواهم که اینگونه راحت و بی مقدمه با شما حرف می زنم....راستش را بخواهید خسته شده ام و به دنبال دل دردمندی می گردم که با او درد دل کنم.و سنگ صبوری نیافتم جز شما.می دانم، که می دانید در دل من چه می گذرد و از این بابت تسلا می یابم.اما گاهی اوقات احساس خفگی و خفقان می کنم.احساس می کنم قلبم را می فشارند و استخوانهایم را خرد می کنند....می دانم که می دانید.شهر برایم تنگ و تاریک شده و اکثر مردم شهر برایم چون......دلم به حال خود بیچاره ام می سوزد که شما را فراموش کرده ام و هر از گاهی چون امشب به یادتان می افتم و با خودم می گویم:" ای بیچاره... مولایت هر روز به یاد توست و برای تو دعا می کند... تو چه کردی برای مولایت.آیا به یادش بودی ؟آیا لحظه ای با خود فکر کردی که مولایت در کجای این عالم است و چه می کند ؟
آیا ظهورش را از خدا طلب کردی؟آیا.... ؟"و در آن لحظه عرق شرم است که به من می گوید چه هستم و چه می کنم.
...امشب نیز دلم از دست خودم و مردم کوچه و بازار ... گرفته بود که به یکباره این شعر به ذهنم رسید:"سایتون سنگینه مولا کجا رفته اون چشاتونکوچه خیل وقته مونده چشم به راه قدماتون"...می دانید چرا ؟به خاطر اینکه در روزمرگی خود غرق شده ایم و خیلی چیزها را فراموش کرده ایم.به خاطر اینکه حلال خدا را حرام کرده ایم و حرام خدا را حلال.به خاطر اینکه کم کم داریم در خود فرو می ریزیم و خود نمی دانیم.به خاطر اینکه ظاهرمان را آباد کرده ایم و نهانمان را ویران...و هزار دلیل و اما و اگر دیگر....
آقا جان حلالم کنید.حلالم کنید که بخشایش از بزرگان است.حلالم کنید، زیرا که خود می دانم که چه هستم و که هستم.برایم دعا کنید که اگر به دعای خیر شما نبود، فقط خدا می دانست که اکنون در چه حالی و چه جایی بودم.ای مهربان مولای من...درست است که ما شما را فراموش می کنیم و به وقت گرفتاری و دردمندی به یادتان می افتیم، اما شما ما را فراموش نکنید و دعای خیرتان را بدرقه مسیر پر پیچ و خم و پر خطر زندگیمان کنید تا انشا الله بتوانیم ذره ای از محبت ولائیتان را درک کنیم و طعم زندگی واقعی که همان محبت شماست را بچشیم.آمین یا رب العالمین.
نقل قول
