مقدمه
قرآن مجيد براى نزول خود اهدافى را ذكر كرده است. اين اهداف در سه مجموعه قرار مىگيرند: بخشى ناظر به بعد بينش و فكر انسان است، بخشىديگر بهگرايشهاى انسان توجه دارد و بخش سوم، رفتار انسان را مد نظر قرار داده است. گزارشى از اين سه بخش در پى مىآيد:
الف - اهداف قرآن در بعد بينش
1- رهايى از غفلت
قرآن مجيد يكى از اهداف خود را نجات انسان از غفلت معرفى مىكند: «تنزيل العزيز الرحيم لتنذر قوما ما انذر آباؤهم فهم غافلون» (يس:6); قرآن فرستاده خداى شكستناپذير و مهربان است تا كسانى را كه پدرانشان بيم داده نشدهاند بيم دهى; زيرا ايشان غافلاند. در اين آيه، نجات مردم از غفلت، هدف قرآن تلقى شده است و براى تحقق چنين هدفى مىفرمايد: بايد مردم بيم داده شوند تا به هوش آيند و از غفلت رهايى يابند.
انسان براى رسيدن به كمال واقعى خود، بايد در چندراهىها، راه صحيح را برگزيند و براى گزينش، بايد به راههاى گوناگون و سود و زيان هر يك توجه داشته باشد; ولى گاهى انسان در اثر سركشى غرايز، بهگونهاى مىشود كه تا حد حيوان تنزل مىكند و از توجه به راههاى گوناگون غافل مىشود. اين غفلت ريشه بسيارى از گمراهىها و انحرافات است. قرآن مجيد در توصيف جهنميان مىفرمايد: «اولئك كالانعام بل هم اضل اولئك هم الغافلون» (اعراف:179); اين گروه با آنكه چشم و گوش و عقل دارند از آنها بهره نمىگيرند; همانند چهارپايان، بلكه از آنان نيز گمراهترند; زيرا اينان غافلاناند.
انسان در اثر غفلت، اصلا توجه خود را به خدا، معارف حق و راههاى تكامل از دست مىدهد، تا چه رسد به آنكه آنها را برگزيند و بدانها دل بندد و در مسير آنها حركت كند. قرآن مىفرمايد: برخى انسانها از خدا، (1) آخرت (2) و آيات الهى، (3) كه نقش بسزايى در سعادت آنان دارد، غافل شدهاند، بايد به آن توجه كنند.






نقل قول
