(...◕✿◕◕✿◕ حلم امام سجاد(ع) ◕✿◕◕✿◕...)
وَعِبَادُ الرَّحْمَنِ الَّذِینَ یمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْنًا وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَامًا
مؤمنان چنیناند، اگر ببینند مردم نادان سخن زشت گویند، آنان راه مسالمت پویند، بزرگوارانه پاسخ دهند، تا از شر ایشان برهند. گفتار آنان استوار است و پذیرفته گردکار، بر جاهلان نمى تازند، و با مهربانى درونشان را آرام مى سازند.(1)
ادب قرآن چنین است و دستور پیغمبر این، و خاندان رسول این ادب را از جد خود میراث بردند که «و انک لعلى خلق عظیم» (۲) .
روزى به مردمى گذشت که از او بد مى گفتند فرمود:اگر راست مى گویید خدا از من بگذرد و اگر دروغ مى گوئید خدا از شما بگذرد.
(۳)روزى مردى برون خانه او را دید و بدو دشنام داد. خادمان امام بر آن مرد حمله بردند.ـ على بن الحسین گفت:ـ او را رها کنید. سپس بدو گفت:آنچه از ما بر تو پوشیده مانده بیشتر از آنست که می دانى. آیا حاجتى دارى؟
مرد شرمنده شد و امام گلیمى را که بر دوش داشت بر او افکند و فرمود هزار درهم به او بدهند.مرد از آن پس می گفت گواهى می دهم که تو فرزند پیغمبرى (۴)از «زهرى» پرسیدند، على بن الحسین را دیدى؟ گفت:ـ آرى. و کسى را از او فاضلتر ندیدم. به خدا ندیدم در نهان دوستى و در آشکارا دشمنى داشته باشد.ـ چگونه چنین چیزى ممکن است؟ـ چون هر کس دوست او بود، از دانستن فضیلت بسیار وى بر او حسد مى برد و اگر کسى با او دشمن بود به خاطر روش مسالمت آمیز وى دشمنى خود را آشکار نمیکرد. (۵)
نقل قول
