ارتباط بين قبولي عبادات با اعتقاد به امامت و ولايت ائمه اطهار ـ عليهم السلام

[مليکه]

چه ارتباطي بين قبولي عبادات با اعتقاد به امامت و ولايت ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ وجود دارد؟

در ابتداء لازم است به نكاتي جهت روشن شدن پاسخ اشاره كنيم:
براي نوع عبادات و اعمال سه نوع شرايط داريم.

الف. شرايط وجوب عمل (مثل عقل، اختيار، بلوغ، وقت و...).
ب. شرايط صحت عمل (مثلاً نسبت به نماز مثل وضو، ستر عورت، رو به قبل بودن، صحيح خواندن نماز و...) و
ج. شرايط قبولي اعمال كه هم شرط خانوادگي دارد، هم اقتصادي، هم اخلاقي و خودسازي، هم سياسي و معرفتي و عبادي كه به برخي شرايط قبولي اشاره مي شود.
1. ناشذه نبودن مرد و زن، لذا كسي همسرش را آزار دهد (لم يقبل الله صلاتها) نمازش قبول نمي شود و همچنين اگر زن حق شوهر را اداء نكند.[1]
2. لقمه حرام نخورده باشد.[2]
3. شراب نخورده باشد.[3]
4. داراي تقوي باشد.[4]
5. داراي اخلاص باشد.[5]
6. نگاه خشم آلود به پدر و مادر نداشته باشد و الا عبادتش قبول نمي شود.[6]
7. قبول شدن نماز، و الاّ بقيّه اي اعمال قبول نمي شود «ان قبلت قبل ما سواها».
8. معرفت امام، محبت و ولايت ائمه را داشتن و اطاعت نمودن از آنها يكي از شرط هاي مهم قبولي اعمال و عبادات است[7] و... لذا فرمودند، از كسي كه يك نماز و يا يك حسنه قبول و پذيرفته شود عذاب نمي شود، «من قبل الله عنه صلاة و احدة لم يعذبه و من قبل الله له حسنةً لم يعذبه»[8] چون شرايط مشكلي دارد.