یک جرعه کوثر

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

نامت بلند مادر پهلو گرفته ‏ام!



همه دیدند تابشِ جسم تو را در فراغ پدرو اشک‏هایت را که تاب از توان ربوده ‏بود،

چه غمگین می‏چکید بر گونه ‏هایت!

علی چه غمگینانه خاتون خانه ‏اش را می‏نگرد و می‏داند زهرا , تنها بهانه
لبخندش در تدارک سفری است به سوی پدر.

علی اندیشناک لحظه‏ های بی‏ فاطمه، ناله ‏هایش را سوارباد می‏کندو باد می‏رود تا دردهای
بی‏شمار علی رابه گوش چاه برساند و چاه را چه‏ چاره از گریست؟

اکنون من حافظه
کوچه ‏های کهنه مدینه را به شهادت می‏طلبم.

آی کوچه ‏های مدینه!
شهادت دهید، صورت سیلی خورده را،شهادت دهید اشک‏های
بر زمین ریخته کودکان علی را.

و شهادت دهید فریاد را؛
فریادی که از شنیدن آن، مدینه هنوز اشک می‏ریزد.

فریادی با پایانی پر از سکوت.

آی زمین! امشب از گردش بمان.
آی فدک! امشب دیگر سخن مگو که من فاطمه را می‏خواهم.

و آی چاه بنی ‏نجّار!
امشب پژواک فریادهای علی را در خود فرو بر.

و ای علی، حسن، حسین و...دختر کوچکم زینب!
به جان مادرتان امشب دست در دست سکوت، بدن مرا به بقیع بسپارید

و من چشم در چشم تاریخ، هنوز در انتظار اعتراف بقیع مانده ‏ام تا روزی بگوید.

مادرم را در خود پنهان داشته و نمی‏ نمایاند.

تا آن زمان هم‏چنان زمزمه می‏کنم:
نامت بلند مادر پهلو گرفته‏ ام!



حبیب مقیمی