قضا و قدر الهی- فصل اول
فصل اول
دامنه تقديرات الهي همه عالم خلقت از جمله، انسان را نيز فرا ميگيرد. در اينجا ابتدا تقديرات عمومي را مطرح ميكنيم، سپس به مقدرات مربوط به انسان ميپردازيم.
فراگير بودن تقدير الهی در تمامي پديدهها
در نگرش كلي به آيات قرآن كريم، به خوبي در مييابيم كه در عالم آفرينش، تقدير الهي در پديدههاي ريز و درشت جاري بوده[1]و قضا الهي در همه رخدادها، تعيين كننده است. بدانگونه كه در نظام موجود عالم، حتي سقوط برگي از درخت، از مسير علم الهي ميگذرد و هر خشك و تري از امور را در كتاب مبين رقم زدهاند[2]. چنانكه در حديثي به نقل از امام صادق-عليهالسلام- آمده است.
«لا يكون شي في الارض و لا في السماء الا بهذه الخصال السبع: بمشيئه واراده و قدر و قضاء و اذن و كتاب و اجل…»[3]
در حديث فوق، تمامي اين هفت خصلت از جهات مختلفي، قابل بررسي است. به ياری خدای سبحان در جاي خود به توضيح آن خواهيم پرداخت. در اينجا تنها توجه به اين كليت مورد نظر است كه نه تنها آفرينش در اصل، بر اساس مقدرات عالم غيب است[4]بلكه كوچكترين پديدهها از تحت شمول اين قانونمندي- تقدير و قضاي الهي- خارج نيست.
نقل قول
