روانشناسی قرآنی: مبحث شرک

[مکسوره الضلع]

روانشناسی قرآنی: مبحث شرک

سوره ی یوسف آیه ی 106:
و ما یومن اکثرهم بالله الا و هم مشرکون
و ایمان نیاوردند بیشتر ایشان به خدا مگر آنکه آنها مشرک باشند.
( و اکثر مومنان ایمانشان به انواع شرک آلوده است)
مصداق در زمان :
وقتی که انسان ترس از فردی را به دل راه داد در واقع این بدان معناست که نگاه استقلالی به او دارد و او را مستقل از خدا منشاء اثر میداند و بخاطر احساس خطر یا ضرری که از جانب او نسبت به خود حس می کند، از جانب او بیمناک است و این یعنی شرک و او را شریک خدا قائل شدن در انجام فعل ، در حالی که همه فقط مامور و معذور اویند و اسباب حق تعالی پس در تطابق با نگرش و جهان بینی الهی ،خدایی هست که همه چیز در ید خواست و اراده ی او است و ما هم بضارین به من احد الا باذن الله و نیست ضرر رساننده ای بدان مگر به اذن خدا و او همه کاره است و غیر هیچ کاره مگر به اذن و اراده ی او که لا حول و لا قوه الا بالله و یفعل الله ما یشاء بقدرته و یحکم ما یرید بعزته یعنی همان ارجاع و رجوع به نگرش و جهان بینی الهی و اما ما بجای اینکه درگیر اصل مساله شویم که هدف و حکمت این موقعیت از دید خداوند متعال چه بوده است و چیست ( که همانا رشد و تقویت ظرفیت ایمانی و توحید و شرک زدایی و دوری از انواع شرک ورزیها وحسن ظن و توکل و اعتماد به او است)درگیر ترس از افراد می شویم و از مسیر اصلی دور می افتیم و از آنجایی که طبق فرمایش خداوند متعال شرک ظلم عظیمیست که وقتی از ما سر می زند ارتکاب به آن ما را دچار عذاب و رنج ناشی از آن می کند یعنی همان (عمل و عکس العمل ) که قانون عدل حق تعالی است و این یعنی ما ظلمونا ولکن کانوا انفسهم یظلمون : شما نیستید ظلم کننده به ما بلکه ( به واسطه ی شرک ورزی و نگاه و نگرش استقلالی داشتن به دیگران، به خود با تحمیل رنج و عذاب برخود ظلم می کنید ) چنانچه امیرالمومنان حضرت علی ع فرمود :بالاترین دشمن هر کسی نفس خویش است ، که آنجا که فرمود:ظلمت نفسی فاغفر لی :خدایا من خود به نفس خود ظلم کردم مرا ببخش و بیامرز که و ما الله یرید ظلم للعباد ولکن کانوا انفسهم یظلمون که پس خدا بر آن نبود که اراده ی ظلم بر بندگان کند ولکن این خود هستند که بر خود ظلم می کنند با نگرش غیر توحیدی و شرک آلود پس علامت شرک زدایی به دیگران این است که ترسی از ایشان به دل نداشته باشیم که ان اولیاء الله فلا خوف و لا هم یحزنون و همه چیز را از ناحیه و از جانب حق تعالی بدانیم لذا آرامش گرفته و خود را درگیر اسباب نمی کنیم و همه را در سیطره ی دستان حق تعالی می بینیم و میدانیم
که فرمود :
گفتا منش فرموده ام تا با تو طراری کند...