حکمت؛ گمشده مؤمن

[*خادمه رقیه خاتون(س)*]

چنین حکمتی است که موجب آبادی و عمران دل های آدمی می شود
و مومن باید به عنوان گم شده ای در طلب آن باشد تا به آن دست یابد.

پس باید زمینه های رشد حکمت را در قلب آماده کرد تا بذر حکمت از هر جایی
که می ریزد در آن رشد کند و به نمو و شکوفایی و میوه دهی برسد،

چنان که امام موسى بن جعفر علیه السلام فرموده است:

اِنَّ الزَّرْعَ یَنْبُتُ فِى السَّهْلِ وَلایَنْبُتُ فِى الصَّفا، فَکَذلِکَ الْحِکْمَهُ تَعْمُرُ فِى الْقَلْبِ الْمُتَواضِعِ
وَلاتَعْمُرُ فِى الْقَلْبِ الْمُتَکَبِّرِ الْجَبّارِ؛

زراعت، در زمین هموار مى روید، نه در سنگلاخ.
حکمت هم در دل متواضع، آباد مى شود، نه در دل متکبّر و گردنکش.
( بحارالانوار، ج ۷۵ ص ۳۱۲)