زیبــــــــــــــائــــــ ــــــی اخــــــــــــلاق

[سمن بویان* خادمه اباصالح المهدی(عج)*]

نرم خویی پیامبر

نرمی و ملایمت در برخوردها و دوری‌گزیدن از خشونت
و تندخویی یکی از سیره‌های بسیار مهم پیامبر خداست
که خداوند در قرآن نیز به آن تصریح فرموده است:

فَبِما رَحْمَةٍ مِنَ اللهِ لِنْتَ لَهُمْ وَ لَوْ کُنْتَ
فَظّاً غَلیظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِکَ؛

پس به برکت رحمت الهی، با آنان نرمخو و پرمهر شدی،
و اگر تندخو و سختدل بودی، قطعاً از پیرامون تو پراکنده می‌شدند.

همین سیرة نرمخویی و ملاطفت پیامبر خدا، چنان قلوب را نرم کرد
که در اندک زمانی، بسیاری به پیامبر خدا گرویدند و اسلام را پذیرفتند.

ملایمت و نرمخویی در همة رفتارها
و حالات پیامبر خدا موج می‌زد.

امام حسن(ع) دربارة سیرة پیامبر با همنشینانشان می‌فرمایند:
کانَ دائِمَ البِشْرِ سَهْلَ الخُلُقِ لَیِّنَ الجانِبِ لَیْسَ بِفَظٍّ وَلا غَلیظٍ وَلا صَخّابٍ
وَلا فَحّاشٍ وَلا عَیّابٍ وَلا مَزّاجٍ وَلا مَدّاحٍ یَتَغافَلُ عَمّا لا یَشْتَهی؛

پیامبر خدا(ص) پیوسته خوشرو و ملایم، نرمخو و خوش برخورد بود،
سختگیر و خشن و داد و فریاد کن و بد زبان و عیبجو نبود.

نه زیاد شوخی، می‌کرد و نه حمد و ثنای کسی را می‌گفت.
در برابر آنچه که دوست نمی‌داشت، خود را به غفلت می‌زد
و به روی خود نمی‌آورد.

امیرالمؤمنین(ع) نیز در شمار اوصاف
آن نبی مکرم چنین بیان می‌فرمایند:

کانَ لَطیفَ الخَلْقِ عَظیمَ الخُلُقِ لَیِّنَ الْجانِبِ؛
خلقت و آفرینشی لطیف داشت،
اخلاقش بسیار بزرگ و بسیار نرمخو بود.

خلق عظیم از او یک انسان نرمخو ساخته بود،
درمصاحبت با همسایه، رفیق، خانواده و فرزندان
ودر همة برخوردها نرم بود. «سهل الخلق» بود
و سختگیر نبود. کارها را آسان می‌گرفت