تقویم، روی سیاه ترین برگههای خود ورق میخورد
و به هزار و چهار صد سال پیش بر میگردد؛
به شبی که غم،
به شب نشینی کوچه های تاریک کاظمین آمده است.
شب، خجالت زده از لابلای انگشتان سیاهی،
در خاکها فرو می چکید. خورشید،
خودش را پشت غروبها و کوهها پنهان کرده است؛
گویی این که در خیابانها مرگ پاشیده باشند!
مرگ در قالب تعارف خرما
تقدیم امام موسی کاظم علیه السلام میشود .
یک لقمه دیگر از این خرما و ریحان میل کن،
اگرچه به زهر آغشته شده باشد!
... و چقدر هارون به دستهای سیاه
و جنایت وحشیانه خودش افتخار میکرد!
افتخار به شکستن حریم حرمت ائمه!
افتخار به خانه نشین کردن عدالت
و زمینگیر کردن ساقه های پیچک های عاشق!
ای کاش طاق های آسمان میشکست
و باران بلا بر زمین نازل میشد
و این اتفاق ناگوار نمی افتاد!
چشمهایت که به گنبد طلایش میافتد،
بی اختیار اشک به شب نشینی چشم هایت میآید!
«السلام علیک یا عَلَم الدین و التّقوی
السلام علیک یا خازن علم النبیین
السلام علیک یا نائب الاوصیاء السابقین
السلام علیک یا مولی موسی بن جعفر
و رحمه اللّه و برکاته»
خداحافظ ای دستهای پاک عبادت!
خداحافظ ای پیشانی پینه بسته از تهجد شبانه!
خداحافظ ای نور خدا در تاریکی های زمین!
خداحافظ ای درهای رحمت الهی،
از دستهای شما جاری بر روی خاک!
خداحافظ ای معدن انوار علم و وارث سکینه نیاکان پاک!
خداحافظ ای کوچه های غریبه کاظمین!
خداحافظ ای سالها زندان، سالها غل و زنجیر!
خداحافظ ای سالها انتظار!
بگذار و بگذر؛ خشت خشت دیوارهای تاریک زندان را
و لحظه لحظه تنهایی ات را!
بگذار و بگذر؛ تمام دلتنگی ها و بیکسی هایت را!
بگذر از این شهر که مردم قدر تو را نمیدانند
و خورشید عالمتاب را بر بالای سرشان نمیبینند!
نقل قول
