حكمت هاي دهگانه لقمان در قرآن؛ برپا داشتن نماز

[*شهید گمنام*]

لقمان سومين نصيحت خود به پسرش را اين گونه بيان مي كند: «يَا بُنَيَّ أَقِمِ الصَّلاةَ؛

اي پسر جان! نماز را برپا دار.»1 دو نصيحت قبل پيرامون خداشناسي و مبدء و معاد و

حساب رسي بود، لقمان پس از بيان پايه هاي دين، يعني مسأله خداشناسي و معاد و

توجه به حساب و كتاب قيامت، به ذكر مهم ترين برنامه عملي كه نگهبان فكري و عملي

مبدء و معاد و حساب رسي است يعني مسأله نماز پرداخته، آن هم نه انجام نماز، بلكه

اقامه و برپا داشتن نماز مي پردازد.

چرا كه نماز در وقت هاي مختلف شبانه روزي مهم ترين وسيله پيوند انسان با خالق است، و

در پرتو خداشناسي، انسان را به ياد معاد و روز جزا «مَـلِكِ يَوْمِ الدِّينِ» مي اندازد و تلقين و

تمرين هميشگي صراط مستقيم و توجه و حساب گري در اين رابطه مي باشد. پيرامون نماز،

مسايل گوناگوني مطرح مي شود و قابل بحث است، ولي نكته مهمي كه لقمان به آن توجه

نموده مسأله اقامه نماز است، اقامه در اصل از واژه قيام گرفته شده، و بيان گر اين مطلب

است كه نماز را نبايد طوطي وار انجام داد و به صورت يك عبادت خشك و يك عادت فردي و

عادي پنداشت، بلكه بايد مفاهيم آن را در روح و روان و در متن زندگي فردي و اجتماعي

استوار ساخت، و پرچم نماز را همواره به اهتزاز درآورد. بنابراين شايسته است نظر شما را

به سه مطلب پيرامون نماز جلب كنيم: