«29» یاد معشوق

أَسئَلُکَ... أن تَجْعَلنی مِمَّن... لایَغفُلُ عن شُکرِک(3)
وقتی آب را از ماهی بگیری، تازه می فهمد که معنای آب چیست؟ وقتی هوا را از آدمیان بگیری تازه می فهمند که نفس کشیدن چه لذتی دارد، تا ماهی در آب باشد و آدمی در هوا، نه او می داند که آب چه نعمتی است و نه این می فهمد که هوا چقدر گرانمایه و عزیز است. و ما که چون ماهی در بحر الطاف و دریای نکویی ها و نعمتهای او شناوریم، چگونه
________________________________________
1- بقره، آیه 40، «اوفوا بعهدی اوف بعهدکم».
2- فتح، آیه 10، «و من اوفی بما عاهد علیه الله فسیؤتیه اجرا عظیما».
3- فرازی از مناجات شعبانیه.
ص:158
می دانیم که نعمت او بر ما کدام است؟ عزت این نعمت چگونه بر ما ظاهر می شود؟ تا هستیم، قدر نعمتهایش را نخواهیم شناخت و اندازه اش را نخواهیم دانست.
با این همه نعمت، چه بسیار که از شکرش غافل مانده و بی سپاس نعمتش راکفران کرده ایم و نیاندیشیده ایم که این فضل بیکران شاید آزمونی باشد برای جدا کردن آنان که شکر می کنند و آنان که کفران می ورزند(1)، چه بی خیالی بزرگی، چه غفلت محضی، که از نعمت هایش یکی پس از دیگری بهره بگیریم و به مهربانی اش نیاندیشیم و در صدد شکری برنیاییم.
مهربانا، کریما، ما را از آنان که در غفلت و بی خبری می گذارنند، نه یادت را در دل دارند و نه نامت را بر لب، قرار مده، بار خدایا:
أَسئَلُکَ... أن تَجْعَلنی مِمَّن... لایَغفُلُ عَنْ شُکْرِکَ
از آنانمان قرار ده که از شکرت غافل نشدند
آنان که زبان شان از تسبیح تو باز نایستاد و کلام شکر تو از صفحه دلشان محو نشد، گرچه شکر تو گفتن، چون پیمانه کردن آب دریا، ناممکن است و شاکرترین بندگانت از شکر تو ناتوانند(2)، که با گفتن هر شکری، شکر دیگری واجب می گردد و نه شکر دیگری که صدها سپاس ناگفته و شکر ادا نکرده باقی می ماند.
پروردگارا، تو را شکر می کنم نه به این خاطر که تو به آن محتاجی که تو از هر چیز
________________________________________
1- نمل، آیه 40، «قال هذا من فضل ربی لیبلونی أشکر ام أکفر».
2- صحیفه سجادیه، دعای 37، «فَاَشکر عبادک عاجز عن شکرِک».
ص:159
بی نیازی(1) و محض کمالی بلکه شکر می کنم به خاطر خودم که سراپا نیازم و پیمانه حاجتم به درگاهت هرگز پر نمی شود.
ای مهربان بخشنده، باران لطف و احسانت همیشگی است و سرچشمه جود و کرمت، همیشه جاری، حال آن که اکثر مردم سپاسی بر لب نمی آورند.(2)
عزیزا، پرده غفلت و خودخواهی را از برابر دیدگان ما بردار و زبان شکرگوی مان عطا کن، از آنان مان قرار ده که به لب شکرت را می گویند و در عمل از نعمتت به راه راست بهره می گیرند(3)، در دل مهر تو را جاری می کنند و در سپاس تو از حرامت پرهیز می کنند(4) و از آن چه نخواسته ای دوری می گزینند، کلام سپاست را کلام همیشگی مان قرار ده و سرانجام ما را در میان بندگان شاکرت پاداشی نیکو عطا فرما.