ابو طالب ، وصی ابراهیم خلیل

[خادمه زینب کبری(س)]

ابو طالب ، وصی ابراهیم خلیل

ابوطالب 75 سال قبل از بعثت رسول اکرم صلی‏الله‏علیه‏و‏آله‏وس� �م ، در خاندانی بزرگ و شرافتمند و در خانه عبدالمطلّب چشم به جهان گشود. نامش را «عبد مناف» گذاشتند که بعدها نظر به این که فرزند اولش «طالب» بود، او را به کنیه «ابوطالب» خواندند. او در میان فرزندان عبدالمطّلب از امتیازات خاصی برخوردار بود و از این رو وصی و جانشین مخصوص پدر شد. وی در میان مردم نیز از شخصیت معنوی و اجتماعی والایی برخوردار بود.
امام صادق علیه‏السلام هم در مورد ایمان ابوطالب می‏فرماید: «همانا ابوطالب از رفقای پیامبران، صدّیقان و شهیدان و صالحان است و اینها رفیقان نیکی هستند


آینه تمام نمای پدر
شرافت نسب و عظمت شخصیت و پرهیزکاری و پاک‏دامنی ابوطالب بر هیچ کس پوشیده نیست. او سیاست‏مدار، و در عین حال پرهیزکار بود و از شعر و شاعری بهره کامل داشت. وی چنان صفات کمال و امتیازات معنوی پدر را به ارث برده بود که گویا عبدالمطّلبِ دیگری است. او همچون پدر در مسیر آیین حنیف ابراهیمی قدم بر می‏داشت و وظایفش را به نیکوترین وجه انجام می‏داد.
خدمات اجتماعی
ابوطالب، رئیس قبیله بنی‏هاشم، مرد پاک‏دل و بلندهمّتی بود. خانه وی پناهگاهِ افتادگان، درماندگان و یتیمان بود. وی همواره مدافع انسان‏های بی‏دفاع بود و همچون پدرش عبدالمطّلب به دردهای اجتماعی توجّه داشت و از ضعیفان در حد توان حمایت می‏کرد.
علاوه بر ریاست مکه و برخی از مناصب کعبه در میان مردم نیز جایگاه و منزلت بس خطیریی داشت. همیشه در صدد رفع مشکلات مردم بر می‏آمد و برای برقراری امنیت و حفظ آرامش و رفاه اجتماعی مردم تلاش می‏کرد. وقتی پیامبراکرم صلی‏الله‏علیه‏و‏آله‏وس� �م به پیامبری مبعوث شد او حامی و پاسدار پیامبر و آیین او بود. در مسیر خدمت به اسلام نه تنها از پیامبر صلی‏الله‏علیه‏و‏آله‏وس� �م دفاع می‏کرد، بلکه همواره به تشویق جوانان و بزرگان مکّه و خاندان هاشم برای پیوستن به اسلام مشغول بود. در آن ایام اگر کسی آیین احمدی را می‏پذیرفت ابوطالب از شنیدن این خبر بسیار شادمان می‏شد.

همه شیعیان به اتّفاق رأی به اسلام و ایمان ابوطالب اعتقاد دارند و معتقدند که او در آغاز بعثت، به پیامبری پیامبر ایمان داشت و هرگز بتی را نپرستیده بلکه او از اوصیای ابراهیم علیه‏السلام بود