مبارزه با سخن و عمل
در کتب فقهی بیان شده است که امر به معروف و نهی از منکر دارای مراتبی است از تذکر زبانی آغاز می شود و تا مرحله عملی که تنبیه و بلکه اجرای حدود از مصادیق آنست پیش می رود. اما از دیدگاه امیرالمومنین (علیه السلام) در نهج البلاغه، به این مسئله از یک زاویه خاص نظر شده و آنرا توام با یک فضیلت اخلاقی فردی مطرح ساخته آنجا که خطاب به فرزند بزرگوارش امام مجتبی فرمود:
وانکر المنکر بیدک و لسانک و باین من فعله بجهدک (نامه 31).
ترجمه: منکر و گناه را با دست و زبان، منکر باش و کوشش کن که از اهل معصیت دور باشی.
نقل قول
