سگ هم عائله خداست!
سگ هم عائله خداست!
بعضیها آنقدر که غم "نان" دارند دغدغه "ایمان" ندارند. اینها به قول شاعر(1)، «غم نان اگر بگذارد»، چنین می کنند و چنان. اما افسوس که فکر "نان"، امانشان را بریده است.
کسی که مدام نگران قوت امروز و فردایش است، پای ایمانش لنگ می زند. چون یا در قدرت خدا شک دارد و یا در علم او.
گویی بیم دارد که مبادا خدا، حال و روزش را نداند. یا بر تامین روزی اش قادر نباشد. زهی خیال باطل!
انگار این کریمه قرآن را نخوانده است که می فرماید:
وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِی الْأَرْضِ إِلاَّ عَلَى اللَّهِ رِزْقُها وَ یَعْلَمُ مُسْتَقَرَّها وَ مُسْتَوْدَعَها كُلٌّ فی كِتابٍ مُبین ؛ هیچ جنبنده اى در زمین نیست مگر اینكه روزى او بر خداست! او قرارگاه و محل نقل و انتقالش را مى داند؛ همه اینها در كتاب آشكارى ثبت است! (هود/6)
مگر نه اینکه خدای رزاق، به تعبیر سعدی - علیه الرحمه- به همه چیز آگاه است و حتی: «حاجت موری به علم غیب بداند/ در بن چاهی به زیر صخره صما».
و باز مگر نه اینکه: «إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتین »؛ خداوند روزى دهنده و صاحب قوّت و قدرت است (ذاریات/58)
به تعبیر اهل ادب، آمدن ضمیر فصل در بین دو اسم معرفه، مفید انحصار است. یعنی، تنها و تنها، این خداست که روزی رسان است و قادر بر تامین رزق خلق.
پس چه جای نگرانی؟
نقل قول
