ماجرای اشک های یک طلبه پشت بیمارستان بیماران کرونایی؟!

[مصطفی*شیعه ال طاها*]

در روزهای اخیر تصویر یک طلبه که گوشه حیاط یک بیمارستان سر در گریبان فروبرده و می گرید، بازتاب گسترده ای داشت. این تصویر مربوط به محوطه بیمارستان فرقانی قم است که محل درمان و بستری شدن بیماران کرونایی است و آن فرد، حجت الاسلام محمد مداح طلبه جوانی است که در روزهای گذشته همسر جوان و باردارش به دلیل ابتلا به کرونا در این بیمارستان بستری شده بود و او نیز همراه با سایر گروه های جهادی مشغول خدمت رسانی به بیماران کرونایی بوده است. با این حال، پنج شنبه شب گذشته، همسر این طلبه به دلیل ایست قلبی درگذشت و جنین های او نیز زنده نماندند. این ماجرای تاثربرانگیز در فضای مجازی و رسانه ای بازتاب گسترده ای داشت. به ویژه این که بعد مشخص شد این طلبه برای آن که روحیه بقیه بیمارهای بستری خراب نشود، رفته و در گوشه ای خلوت، بغض اش را در پی از دست دادن همسرش که تازه حدود یک سال بود ازدواج کرده بودند و دوقلوهایی که هرگز ندید، خالی کرده است.

حسین کازرونی فعال توئیتری با انتشار تصویر این طلبه نوشت: «از طلبه‌های جهادگر یکی از بیمارستان‌های قم است. همسر باردارش که در آی‌سی‌یوی همان بیمارستان بستری بوده، از دنیا رفته است. هم خودش و هم نوزادش که هرگز متولد نشد. رفته است یک گوشه خلوت را پیدا کرده و آرام گریه می کند تا روحیه بقیه مریض‌ها خراب نشود.» حجت الاسلام محمد مداح به خبرگزاری مهر گفته است که از سال ۹۶ به قم آمده و ۱۵ آذر سال گذشته ازدواج کرده و او و همسرش در قم اقوامی نداشتند و غریب بودند.


بنا بود اسم بچه مان را محسن بگذاریم

«این طلبه با اخلاص و فداکاری برای جلوگیری از خراب شدن روحیه بیماران کرونایی،دوستان جهادگرش و کادر درمانی، غم بی امانش را فرو می خورد، به بیرون از محوطه بیمارستان می‌رود و در گوشه‌ای زانوی ماتم بغل می‌کند و در غم فراق یارش اشک ماتم می ریزد...مهمان خانه ساده اش شدیم. حجت الاسلام محمد مداح اصالتا آذری است، در شهر قم غریب و به قول خودش تنها آشنایشان حضرت معصومه(س) است. داغدار است و دعا می‌کند: هیچ کس داغ فرزند نبیند. هنوز باورش نیست، فرزند شش ماهه اش قبل از این که به دنیا بیاید از دنیا رفته، در مدتی که همسرباردارش در بیمارستان بستری بود، دست از کمک به بیماران کرونایی بر نمی داشت .محمد با بی تابی می گوید: بنا بود اسم بچه مان، محسن باشد. مادر همسرش هم از اول مجلس گاهی آرام و گاهی بلند، بی بهانه می‌گریست. پدر همسرش می‌گوید: این هجوم ویروس مانند جنگ آمریکا با ماست، ما نباید کوتاه بیاییم.آخر مجلس با روضه حضرت زهرا(س)، مجلس غوغا شد.»