وقتی «کُلُّ یَومٍ عاشورا» در مدرسه شجره طیبه میناب معنا شد

[سید کمیل احمدی]

میناب-حمله دشمن آمریکایی به مدرسه شجره طیبه میناب جنایتی فراموش نشدنی و نابخشودنی است که همیشه جزئیات آن هنوز به درستی بازگو نشده است.
و اما سکوت... اما نه از آن سکوت‌های آرام و آرام‌بخش، بلکه سکوتی سنگین و خفقان‌آور که گویی از میان خاکسترهای سرد شده، برخاسته است. در میانه‌ی ویرانه‌های مدرسه «شجره طیبه» در میناب، زمان گویی ایستاده است. اینجا، جایی که تا چند ساعت پیش، صدای خنده و پچ‌پچ دانش‌آموزان، فضای کلاس‌ها را پر کرده بود، حالا تنها صدای وزش باد میان آجرهای شکسته و ریختن ذره‌ذره‌ی غبار بر روی کتاب‌های پاره، به گوش می‌رسد.
‌بوی سوختگی و خاک با بوی ناامیدی در هم آمیخته است. دیوارهایی که زمانی شاهد شکل‌گیری رویاهای کوچک کودکان بودند، حالا با زخم‌هایی عمیق و شکاف‌هایی بی‌انتها، به تماشای ویرانی ایستاده‌اند.
در این گزارش، ما تنها به دنبال گزارش یک تخریب فیزیکی نیستیم، ما به سراغ حیاط خالی، میزهای شکسته و قلم‌های رها شده‌ای رفته‌ایم که از میان آوارها بیرون زده‌اند؛ تا از زبان این اشیاءِ بی‌جان، از آن لحظه‌ی هولناک و از شکاف عمیق میان قوانین صلح و واقعیت خونین جنگ بگوییم. میخواهیم با هم در میان این ویرانه ها قدم بزنیم و ببینیم چه چیزی از آن خانه و مدرسه‌ی امن باقی مانده است...
در واقع پس از وقوع انفجار و بمباران مدرسه شجره طیبه به دست آلوده صهیونیست ها و شیطان بزرگ آمریکا حال و هوای این منطقه به کلی تغییر کرده و چیزی که از این مرکز آموزشی کودکان معصوم مانده است، تصویری تکان دهنده از یک فاجعه‌ ی انسانی است که به دست شیطان صفتان بعل پرست و کودک کش اتفاق افتاده که چیزی فراتر از یک خسارت مادی ضربه ای عمیق به قلب های بیدار و آزاده وارد نمود.