گارد جاویدان شاهنشاهی(از زمان هخامنشیان تا محمد رضا پهلوی )

[ملکوت* گامی تارهایی *]

گارد جاویدان نیروهای خبره از سربازان بودند که برای ایفای دو نقش تربیت شده بودند، هم به عنوان گارد شاهنشاهی و هم به عنوان عضوی از ارتش در جنگ‌های ایران و یونان در دوران هخامنشی ایفای نقش می‌کردند.
داریوش بزرگ برای این‌که بتواند از سرزمین ایران پاسداری کند، نیروی ویژه‌ای به وجود آورد به‌نام سپاه جاویدان؛ آن‌هم در سال ۴۶۵ پیش از میلاد یعنی زمانی که بسیاری از کشورها هنوز ارتشی نداشتند و هنوز از نظم نظامی ناآگاه بودند.رویدادنگاران نوشته‌اند که سپاه جاویدان از بین جوانان بلندبالا و نیرومند و خوش‌سیما گزینش می‌شد.این سپاه ۶ سال باید دورهٔ آموزشی را پشت سر می‌گذاشت.در این آموزشگاه افزون‌بر دانش آن زمان فنون جنگی را نیز فرا می‌گرفتند.ولی مهم‌تر از همه این‌ها، پرورش اخلاق بود که برای آن‌ها ارزش داشت.
شمار آن‌ها به ده هزار تن می‌رسید.این سپاه به ده هنگ هزار نفری بخش می‌شد.از آن روی به آن سپاه جاویدان می‌گفتند که هیچ‌گاه از شمار آن‌ها کم نمی‌شد.اگر یک نفر بازنشسته یا کشته می‌شد به‌شتاب، فرد جدیدی جای او را پر می‌کرد.این سپاه ده هزار نفری در آن هنگامه از نظر دلیری نمونه بودند از نظر جوانمردی یگانه و در نبرد و مهارتهای رزمی بهترین نظامیان ایران محسوب میشدند. در فیلم معروف 300 آنها بنام فنا ناپذیر ها معرفی شدند . در این فیلم سیمای آنها بسیار مخوف و توان رزمی آنها بسیار ضعیف نمایش داده شده که حقیقت امر خلاف این است . جوانان برومند و تحصیل کرده و درعین حال دارای مهارتهای فوق العاده جنگی

اعضای گارد جاویدان شاهنشاهی بودند.