وقتی خدا بخواهد، می شود
حضرت زكریا، از سلسله انبیای ابراهیمی است و در قرآن كریم همتای سایر پیامبران ابراهیمی به هدایت خاص، صلاح و فضیلت جهانی موصوف شده است.(1)
مقصود از صلاحِ مزبور، صالح بودن گوهر وجودی است، نه صرف داشتن عمل صالح، زیرا در فرهنگ قرآن، بین عمل صالح داشتن، و صالح بودن گوهر ذات، فرق وافر است. قرآن درباره صلاح وجودی زكریا (علیهالسلام) میفرماید: "و زكریا و یحیی و عیسی و الیاس كلٌّ من الصالحین."(2)
در قرآن كریم، حضرت زكریا به عنوان بنده خاص الهی كه با رحمت ویژه حقّ قرین است، نام برده شد: "ذكر رحمت ربّك عبده زكریا."(3)
مریم(علیهاالسلام) كه صَفْوهی خداست و تطهیر مخصوص الهی نصیب وی شد، پاسی از عمر پربركت خود را تحت كفالت زكریا(علیهالسلام) گذراند، كه این تكفّل نیز به مَدَد غیبی و عنایت خاص الهی به زكریا(علیهالسلام) سپرده شد و خداوند با لطف مخصوصِ خویش به نزاع و تخاصم طرفداران و داوطلبان كفالتِ مریم(علیهاالسلام) خاتمه داد و حضرت زكریا را كفیل مریم قرار داد: "و ما كنت لدیهم اذ یلقون اقلامهم ایهم یكفل مریم و ما كنت لدیهم اذ یختصمون"(4)، "فتقبّلها ربُّها بقبول حسنٍ و انبتها نباتاً حسناً و كفَّلها زكریا."(5)
حضور رزقْ بدون توسّل به اسبابِ عادی، خَرقِ عادت است كه از كرامات اولیا محسوب میگردد، از این رو مریم در پاسخ زكریا(علیهماالسلام) كه این روزی از كجا برای تو مُیسّر شده است؟ گفت: آن روزی از نزد خداوند است، تحقیقاً خداوند هر كس را بخواهد بدون محاسبههای عادی روزی میدهد: "قال یا مریم انّی لك هذا قالت هو من عندالله انّ الله یرزق من یشاء بغیر حسابٍ."
كفالت زكریا نسبت به مریم(علیهماالسلام) نه تنها بركاتی را برای مریم به همراه داشت، بلكه زمینه بسیاری از فیضهای خاص را برای خود زكریا فراهم كرد، زیرا زكریا كه عهدهدار سرپرستی مریم بود و كسی غیر از وی با آن مَلَكه عِفّت و حَیا در تماس نبود، هر وقت بر مریم(علیهاالسلام) وارد میشد روزیِ خاص الهی را نزد وی حاضر میدید: "كلّما دخل علیها زكریا المحراب وجد عندها رزقاً."(6)
حضور رزقْ بدون توسّل به اسبابِ عادی، خَرقِ عادت است كه از كرامات اولیا محسوب میگردد، از این رو مریم در پاسخ زكریا(علیهماالسلام) كه این روزی از كجا برای تو مُیسّر شده است؟ گفت: آن روزی از نزد خداوند است، تحقیقاً خداوند هر كس را بخواهد بدون محاسبههای عادی روزی میدهد: "قال یا مریم انّی لك هذا قالت هو من عندالله انّ الله یرزق من یشاء بغیر حسابٍ."(7)
یعنی برای رازقْ بودن خداوندی كه مُسَبِّبِ همهی اسباب و علل است، نیازی به توسّل به اسباب عادی نیست، گرچه هیچ كاری بدون سبب نیست، لیكن همه اسباب و علل برای همه مردم شناخته نیست.
نقل قول
