خدا شناسی از دیدگاه حضرت علی(ع)
اوست که فرمان داده است که بخواهی تا ببخشاید، بی آنکه درمیان خود و تو دربانی بگذارد که بر تو در بندد، یا تو را در جستجوی واسطه ای برای دیدارش ناگزیر کند!
چون بد کنی، راه توبه را بر تو نمی بندد، و خود در خشمِ شتابش نمیباشد، و آنجا که سزاوار رسوایی باشی، رسوایت نمی گرداند.
در قبولِ زاری بر تو سخت نمی گیرد. در رسیدگی به گناهانت، خرده گیری نمی کند و از مهرش هرگز ناامیدت نمی سازد.
دل کندنت از گناه را نیکی قلمداد می کند، بدی تو را یک و نیکی تو را ده می شمارد.باب بازگشت و پوزش را برایت همواره باز می گذارد.
چون بخوانیش، دعایت را شنواست و چون با او زمزمه کنی، به زمزمه ات دانا باشد.
چنین است که به سادگی نیازت را با او در میان میگذاری و سفرة دل در برابرش می گشایی، غم هایت را یک به یک به حضرتش شکوه می کنی و غم زدایی از او می طلبی.
(نامه 31/1)
نقل قول
