• غزلیات خواجه حافظ شیرازی •

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

غزل ۴۱

اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بيز است
به بانگ چنگ مخور می کهمحتسب تيز است

صراحی ای و حريفی گرت به چنگ افتد
به عقل نوش که ايام فتنهانگيز است

در آستين مرقع پياله پنهان کن
که همچو چشم صراحی زمانه خون‌ريزاست

به آب ديده بشوييم خرقه‌ها از می
که موسم ورع و روزگار پرهيزاست

مجوی عيش خوش از دور باژگون سپهر
که صاف اين سر خم جمله دردی آميزاست

سپهر برشده پرويزنيست خون افشان
که ريزه‌اش سر کسری و تاج پرويزاست

عراق و فارس گرفتی به شعر خوش حافظ
بيا که نوبت بغداد و وقت تبريزاست

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

غزل ۴۲

حال دل با تو گفتنم هوس است
خبر دل شنفتنم هوس است

طمع خامبين که قصه فاش
از رقيبان نهفتنم هوس است

شب قدری چنين عزيز و شريف
باتو تا روز خفتنم هوس است

وه که دردانه‌ای چنين نازک
در شب تار سفتنم هوساست

ای صبا امشبم مدد فرمای
که سحرگه شکفتنم هوس است

از برای شرفبه نوک مژه
خاک راه تو رفتنم هوس است




همچو حافظ به رغم مدعيان
شعررندانه گفتنم هوس است

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

غزل ۴۳

صحن بستان ذوق بخش و صحبت ياران خوشاست
وقت گل خوش باد کز وی وقت ميخواران خوش است

از صبا هر دم مشام جان ماخوش می‌شود
آری آری طيب انفاس هواداران خوش است

ناگشوده گل نقاب آهنگرحلت ساز کرد
ناله کن بلبل که گلبانگ دل افکاران خوش است

مرغ خوشخوان رابشارت باد کاندر راه عشق
دوست را با ناله شب‌های بيداران خوش است

نيست دربازار عالم خوشدلی ور زان که هست
شيوه رندی و خوش باشی عياران خوش است

اززبان سوسن آزاده‌ام آمد به گوش
کاندر اين دير کهن کار سبکباران خوشاست

حافظا ترک جهان گفتن طريق خوشدليست
تا نپنداری که احوال جهان دارانخوش است

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

غزل ۴۴

کنون که بر کف گل جام باده صاف است
بهصد هزار زبان بلبلش در اوصاف است

بخواه دفتر اشعار و راه صحرا گير
چه وقتمدرسه و بحث کشف کشاف است

فقيه مدرسه دی مست بود و فتوی داد
که می حرامولی به ز مال اوقاف است

به درد و صاف تو را حکم نيست خوش درکش
که هر چهساقی ما کرد عين الطاف است

ببر ز خلق و چو عنقا قياس کار بگير
که صيتگوشه نشينان ز قاف تا قاف است

حديث مدعيان و خيال همکاران
همان حکايتزردوز و بورياباف است

خموش حافظ و اين نکته‌های چون زر سرخ
نگاه دار که قلاب شهر صراف است

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

غزل ۴۵

در اين زمانه رفيقی که خالی از خللاست
صراحی می ناب و سفينه غزل است

جريده رو که گذرگاه عافيت تنگاست
پياله گير که عمر عزيز بی‌بدل است

نه من ز بی عملی در جهان ملولم وبس
ملالت علما هم ز علم بی عمل است

به چشم عقل در اين رهگذارپرآشوب
جهان و کار جهان بی‌ثبات و بی‌محل است

بگير طره مه چهره‌ای و قصهمخوان
که سعد و نحس ز تاثير زهره و زحل است

دلم اميد فراوان به وصل رویتو داشت
ولی اجل به ره عمر رهزن امل است

به هيچ دور نخواهند يافتهشيارش
چنين که حافظ ما مست باده ازل است

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

غزل ۴۶

گل در بر و می در کف و معشوق به کام است
سلطان جهانم به چنين روزغلام است

گو شمع مياريد در اين جمع که امشب
در مجلس ما ماه رخ دوست تماماست

در مذهب ما باده حلال است وليکن
بی روی تو ای سرو گل اندام حراماست

گوشم همه بر قول نی و نغمه چنگ است
چشمم همه بر لعل لب و گردش جاماست

در مجلس ما عطر مياميز که ما را
هر لحظه ز گيسوی تو خوش بوی مشاماست

از چاشنی قند مگو هيچ و ز شکر
زان رو که مرا از لب شيرين تو کاماست

تا گنج غمت در دل ويرانه مقيم است
همواره مرا کوی خرابات مقاماست

از ننگ چه گويی که مرا نام ز ننگ است
وز نام چه پرسی که مرا ننگ زنام است

ميخواره و سرگشته و رنديم و نظرباز
وان کس که چو ما نيست در اينشهر کدام است

با محتسبم عيب مگوييد که او نيز
پيوسته چو ما در طلب عيشمدام است

حافظ منشين بی می و معشوق زمانی
کايام گل و ياسمن و عيد صياماست

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

غزل ۴۷

به کوی ميکده هر سالکی که رهدانست
دری دگر زدن انديشه تبه دانست

زمانه افسر رندی نداد جز بهکسی
که سرفرازی عالم در اين کله دانست

بر آستانه ميخانه هر که يافترهی
ز فيض جام می اسرار خانقه دانست

هر آن که راز دو عالم ز خط ساغرخواند
رموز جام جم از نقش خاک ره دانست

ورای طاعت ديوانگان ز مامطلب
که شيخ مذهب ما عاقلی گنه دانست

دلم ز نرگس ساقی امان نخواست بهجان
چرا که شيوه آن ترک دل سيه دانست

ز جور کوکب طالع سحرگهانچشمم
چنان گريست که ناهيد ديد و مه دانست

حديث حافظ و ساغر که می‌زندپنهان
چه جای محتسب و شحنه پادشه دانست

بلندمرتبه شاهی که نه رواقسپهر
نمونه‌ای ز خم طاق بارگه دانست

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

غزل ۴۸

صوفی از پرتو می راز نهانی دانست
گوهر هر کس از اين لعل توانی دانست

قدر مجموعه گل مرغ سحر داند و بس
که نه هر کو ورقی خواند معانی دانست

عرضه کردم دو جهان بر دل کارافتاده
بجز از عشق تو باقی همه فانی دانست

آن شد اکنون که ز ابنای عوام انديشم
محتسب نيز در اين عيش نهانی دانست

دلبر آسايش ما مصلحت وقت نديد
ور نه از جانب ما دل نگرانی دانست

سنگ و گل را کند از يمن نظر لعل و عقيق
هر که قدر نفس باد يمانی دانست

ای که از دفتر عقل آيت عشق آموزی
ترسم اين نکته به تحقيق ندانی دانست

می بياور که ننازد به گل باغ جهان
هر که غارتگری باد خزانی دانست

حافظ اين گوهر منظوم که از طبع انگيخت
ز اثر تربيت آصف ثانی دانست

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

غزل ۴۹

روضه خلد برين خلوت درويشان است
مايه محتشمی خدمت درويشان است

گنج عزلت که طلسمات عجايب دارد
فتح آن در نظر رحمت درويشان است

قصر فردوس که رضوانش به دربانی رفت
منظری از چمن نزهت درويشان است

آن چه زر می‌شود از پرتو آن قلب سياه
کيمياييست که در صحبت درويشان است

آن که پيشش بنهد تاج تکبر خورشيد
کبرياييست که در حشمت درويشان است

دولتی را که نباشد غم از آسيب زوال
بی تکلف بشنو دولت درويشان است

خسروان قبله حاجات جهانند ولی
سببش بندگی حضرت درويشان است

روی مقصود که شاهان به دعا می‌طلبند
مظهرش آينه طلعت درويشان است

از کران تا به کران لشکر ظلم است ولی
از ازل تا به ابد فرصت درويشان است

ای توانگر مفروش اين همه نخوت که تو را
سر و زر در کنف همت درويشان است

گنج قارون که فرو می‌شود از قهر هنوز
خوانده باشی که هم از غيرت درويشان است

من غلام نظر آصف عهدم کو را
صورت خواجگی و سيرت درويشان است

حافظ ار آب حيات ازلی می‌خواهی
منبعش خاک در خلوت درويشان است

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

غزل ۵۰

به دام زلف تو دل مبتلای خويشتن است
بکش به غمزه که اينش سزایخويشتن است

گرت ز دست برآيد مراد خاطر ما
به دست باش که خيری به جایخويشتن است

به جانت ای بت شيرين دهن که همچون شمع
شبان تيره مرادم فنایخويشتن است

چو رای عشق زدی با تو گفتم ای بلبل
مکن که آن گل خندان برایخويشتن است

به مشک چين و چگل نيست بوی گل محتاج
که نافه‌هاش ز بند قبایخويشتن است

مرو به خانه ارباب بی‌مروت دهر
که گنج عافيتت در سرای خويشتناست

بسوخت حافظ و در شرط عشقبازی او
هنوز بر سر عهد و وفای خويشتن است