۩*۩ سرزمين نور {ويژه نامه سالروز تخريب قبور مطهر ائمه بقيع عليهم السلام }۩*۩

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

اي بقيع ...


باز كن بر روى من آغوش جان را اى بقیع
تا ببینم دوست دارى میهمان را اى بقیع

خاكى اما برتر از افلاك دارى جایگاه
در تو مى‏بینم شكوهِ آسمان را اى بقیع

پنج خورشیدِ جهان‎افروز در دامان تست
كرده ‏اى رشك فلك این خاكدان را اى بقیع

مى‏رسیم از گرد ره با كوله بار اشك و آه
بار ده این كاروانِ خسته جان را اى بقیع

جز تو غم‏هاى على را هیچ كس باور نكرد
مى ‏كشى بر دوش خود بارى گران را اى بقیع

باز گو با ما، مزار كعبه‎ی دل‎ها كجاست
در كجا كردى نهان آن بى ‏نشان را اى بقیع

قطره‏اى، اما در آغوش تو دریا خفته است
كرده ‏اى پنهان تو موجى بیكران را اى بقیع

چشم تو خون گرید و «پروانه» مى‏ داند كجاست
چشمه ‎ی جوشان این اشكِ روان را اى بقیع

محمد علي مجاهدي"پروانه"

[خادم کریمه اهل بیت]

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

غروب غریبت،
در لابه‏ لای دقیقه ‏های خاکی بقیع قد می‏کشد.
مدینه، با التهاب به مدار پرواز کبوتران دست می‏برد
تا مردم، آیه‏ های زخمی نشناختنت را
به دوش بکشند و عذر نیاورند.

زمین، آبستن اشک می‏شود. خورشید، قد خم می‏کند
و دست‏های ملتمس عرشیان، همگام با فرشیان،
شعر بی‏قراری را در آغوش می‏کشند.

داغ در گلوی شیعیان منتشر می‏شود
تا بلوغ ابری بقیع را نظاره کنند.
نبض تاریخ به هم خورده است .
نبض تاریخ، به هم خورده است.
دشمنان، با زهرشان،
قلب تو را نشانه رفته‏ اند.

با این بدبختی عمیقی که فراهم کرده ‏اند،
نه تنها به ساحت سبزت راه نیافته‏ اند،
که آتش جهنم خودشان را شعله ‏ورتر ساخته‏ اند.

اینان، سپاهیان شیطانند
که از دهلیزهای پر پیچ و خم
جهالت و نکبت سر درآورده ‏اند.

اینان می‏خواهند آینه امامت را بشکنند؛
ولی دیری نخواهد پایید که مذلت و سرافکندگی خویش را
در قامت «وجوه یومئذ خاشعه» تجربه خواهند کرد.

خورشید از چشمان تو تقلید می‏کند.
هنوز هم دنیا، از شکوه جاری تو وام می‏گیرد.
هنوز هم خورشید، از چشمان تو تقلید می‏کند.
دانشگاه، به نام تو زنده است؛
حوزه از زلال دانش تو آب می‏خورد
و عطش دانش‏ اندوزی راهیان عشق،
با کلام تو سیراب می‏شود.
“نقی یعقوبی”

[خادم کریمه اهل بیت]

جــلـوه جـنـت به چـشم خـاکیان دارد بـقـیـع
یــا صــفـای خـلــوت افــلاکـیــان دارد بـقـیـع

مـی تـوان گـفت از گـلاب گـریـه اهـــل نـظر
صــد هـزاران چـشـمـه آب روان دارد بـقـیـع

گـر چـه می تابد بر او خورشید سوزان حجاز
از پـــر و بــال مــلائـک ســایـبـان دارد بـقـیـع

قـرن ها بگـذشـته بر ایـن ماجـرا اما هــــنوز
داغ هـجـده سـاله زهرای جوان دارد بـقـیـع

خــفـتـه بـین مـنبـر و مـــحرابی امـا بـاز هم
از تــو ای انســیه حــورا نشـان دارد بـقـیـع

راز مــخفی بودن قـــبـر تـو را بـا مـا نـگفـت
تابه کی مهر خموشی بر دهان دارد بـقـیـع

شب که تنها میشود با خـلوت روحانی اش
ای مـــدیـنـه انـتــظـار میــهمان دارد بـقـیـع

شب که تاریک است و در بر روی مردم بسته است
زائـری چــون مــهــدی صاحــب زمــان دارد بـقـیـع

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

پنجره هاي دل
درب بقیع ، همچون گذشته به روی زنان بسته است
بانوان از پشت نرده های آهنین دیوار بقیع ،
با زهرا و فاطمه بنت اسد و ام البنین
و دختران و همسران پیامبر و درددل می کنند
بگذار درها را ببندند ،
پنجره های دل
که گشوده به این کانون های روشنایی است
هرگز بسته نخواهد شد


بگذار حائل ایجاد کنند و مانع بگذارند ،
دریچه های قلب زائر ، از این خورشیدهای خفته بر خاک ،
از پشت در و دیوار هم نورمی گیرد
ساعتهایی که در بقیع گشوده می شود ،
گویا در بهشت است که به روی زائران عاشق باز می شود
دلهای سوخته شان را برمی دارند
و با شتاب ، خود را به حضور امام مجتبی ،
امام سجاد ، امام باقر و امام صادق علیهم السلام می رسانند
و زیارتنامه را با باران اشک می شویند
و سلامها را با چشمهای بارانیشان بدرقه می کنند .

زنان از پشت نرده ها ، از دور ،
چرخش زائران پروانه صفت را بر گرد این خورشیدها
با حسرت تماشا می کنند ،
سر بر دیوار بقیع می گذارند
و گوشه مقنعه هایشان را از اشک دیدگانشان متبرک می کنند
بقیع ، همان بقیع زمان امام مجتبی عليه السلام است است ،
یادآور تیرباران کردن جنازه و تابوت مطهر آن امام !

[محمدی]

از بقیع چه می توان گفت؟!

شاید هیچ!

ولی نه از برای آنکه کلامی نیست!

نه!

این بُغض است ، که مجالی برای کلام ، باقی نگذاشته!

بُغضی برای غربت اسلام ، که سید شهیدان اهل قلم زیبا فرمود :

« حکايت بقيع، حکايت غربت است، غربت اسلام

و با که بايد اين راز را باز گفت

که اسلام در مدينه النبي از همه جا غريب‌تر است. »

پس به انتظار می نشینیم!

برای فرصتی که مدینه النبی(ص) را نه فقط!

بلکه ، تمام جهان را از لوث وجود خائنین پاک سازیم!

چرا که این وعده الهی است!

وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَلَيمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَى لَهُمْ وَلَيبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا يعْبُدُونَنِي لَا يشْرِكُونَ بِي شَيئًا وَمَنْ كَفَرَ بَعْدَ ذَلِكَ فَأُولَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ(النور/55)
خداوند به کساني از شما که ايمان آورده و کارهاي شايسته انجام داده‌اند وعده مي‌دهد که قطعا آنان را حکمران روي زمين خواهد کرد، همان گونه که به پيشينيان آنها خلافت روي زمين را بخشيد؛ و دين و آييني را که براي آنان پسنديده، پابرجا و ريشه‌دار خواهد ساخت؛ و ترسشان را به امنيت و آرامش مبدل مي‌کند، آنچنان که تنها مرا مي پرستند و چيزي را شريک من نخواهند ساخت. و کساني که پس از آن کافر شوند، آنها فاسقانند.

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

این گلستان نبیّ بار دگر ویران شده

چشمهای منتقم ، بار دگر گریان شده

بعد تخریب بقیع و این ستم در آن دیار

گشت روشن ،

از چه قبر فاطمه پنهان شده

[نرگس منتظر]

«بقیع، مزرعه غم و کشتزار اندوه است.

مدینه، هم‌چنان مظلوم است و ... بقیع مظلوم‌تر!

اهل‌بیت هم‌چنان غریب‌اند و ... پیروانشان غریب‌تر!

رنج‌نامه نانوشته شیعه، بر خاک و سنگ این مزار،
گویا از هر زمان به شِکوه و شهادت ایستاده است.

بقیع، بقعه‌ای خاموش و تاریک است، اما روشن از نور امامت.

بقیع، آشنایی غریب است، همدم غربت در جمع آشنایان.

درخت غم و اندوهی که در غریب آبادِ بقیع می‌روید،
ریشه در مظلومیتی ۱۴۰۰ ساله دارد.

در بقیع، عقده‌های دل با سرانگشت اشک، گشوده می‌شود و اشک دیده، زخم‌دل و سوز درون را تسکین می‌دهد.

در بقیع، اشک است که سخن می‌گوید و حال، گویاتر از قال است و چشم‌های اشکبار، ترجمان دل‌های داغدار و بی‌قرار است.

در بقیع، روضه لازم نیست، خودش مرثیه مجسّم است.»

[نرگس منتظر]

سلام من به مدینه، به آستان رفیعش

به مسجد نبوی و به لاله های غریبش

سلام من به علی و به حلم و صبر عجیبش

سلام من به بقیع و چهار قبر ِ غریبش

[نرگس منتظر]

هشتم شوال ۱۳۴۴ ق، روزی است که بقعه‏های متبرک امامان آرمیده در زمین پاک بقیع، به دست گروه منحرف «وهّابی» به ویرانه‏ای تبدیل گشت و هجوم وحشیانه و جاهلانه این گروه، باعث خرابی گنبد و بارگاه چهار امام معصوم علیهم‏السلام گردید. این عمل وهابیت، در حالی صورت گرفت که جهان کنونی، همگی بر حفظ میراث فرهنگی خود و نشانه‏های تمدّن خویش، می‏کوشند و بر آن تاکید می‏ورزند.

بقیع، مزار خوبان
در قبرستان بقیع، افزون بر مزار ساده و غریب چهار امام معصوم، یعنی امام حسن مجتبی علیه‏السلام ، امام سجّاد علیه‏السلام ، امام باقر علیه‏السلام و امام صادق علیه‏السلام چهره‏های دیگری نیز در خاک پاک آن آرام گرفته‏اند که عبارت‏اند از: عبداللّه‏ پدر پیامبر صلی‏الله‏علیه‏و‏آله ، عباس عموی پیامبر، ابراهیم پسر پیامبر، صفیه عمه پیامبر، زینب، ام کلثوم و رقیّه دختران پیامبر، حلیمه سعدیّه دایه پیامبر، فاطمه بنت اسد و عقیل مادر و برادر امیرمؤمنان علی علیه‏السلام ، تعدادی از همسران رسول خدا، و نیز تعدادی از صحابه و تابعین همچون: مقداد، جابربن عبداللّه‏ انصاری، مالک اشتر، عثمان بن مظعون، سعد بن معاذ، ابن مسعود، محمد حنفیه و....

پیامبر صلی‏ الله ‏علیه ‏و‏آله و زیارت بقیع
در کتاب‏های حدیثی و تاریخی اهل سنت، به سیره پیامبر در زیارت بقیع اشاره شده و به نقل از عایشه، آمده است: «پیامبر صلی‏الله‏علیه‏و‏آله در آخرین بخش شب، خانه را به قصد زیارت بقیع ترک می‏کرد و هر زمان وارد این سرزمین می‏شد، به آنان چنین خطاب می‏نمود: درود بر شما ای ساکنان خانه‏های مؤمنان، آنچه به وقوع آن در آینده وعده داده می‏شدید، سراغتان آمد و میان مرگ و رستاخیز به سر می‏برید، ما نیز از پی شما خواهیم آمد. پروردگارا، اهل بقیع را بیامرز». خاطره‏های دیگر نیز از زیارت بقیع توسط پیامبر گرامی‏اسلام صلی‏ الله‏ علیه ‏و ‏آله ، در تاریخ به ثبت رسیده است.