•▪•●ƹ̵̡ӝ̵̨̄ʒ●•▪• امام صادق علیه السلام و هدایت سید اسماعیل حمیری •▪•●ƹ̵̡ӝ̵̨̄ʒ●•▪•

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

"سید اسماعیل حمیری و ماجرای هدایتش"

« داود رقی » می‌گوید:

به سید حمیری خبر رسید که امام صادق علیه السلام فرموده است:« سید کافر است. »

سید حمیری نزد امام رفت و گفت:« ای آقای من! با این همه محبتی که به شما دارم و به خاطر شما با دشمنان شما دشمنی می‌کنم، کافر هستم؟! »

امام صادق علیه السلام به او فرمود:« این دوستی و محبت سودی برای تو ندارد، زیرا تو به حجت و امام زمان خودت کافر هستی. »

آنگاه دست سید حمیری را گرفت و داخل اطاقی برد که قبری در آن بود.

امام دو رکعت نماز خواند و با دست به قبر زد. در این حال قبر شکافته شد و شخصی که خاک از سر و رویش می‌ریخت از قبر بیرون آمد.

امام صادق علیه السلام به او فرمود:« تو کیستی؟ »

جواب داد:« محمد پسر علی و مشهور به محمد بن حنفیه هستم.»

امام به او فرمود:« من کیستم؟ »

پاسخ داد:« جعفر بن محمد ، حجت و امام زمان. »

با تماشای این صحنه سید اسماعیل حمیری از اعتقادش به امامت محمد بن حنفیه دست کشید

و اشعاری را در زمینه هدایتش و اعتقاد به امامت امام صادق علیه السلام سرود.

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

« حیان سراج» می گوید:

سید حمیری ماجرای هدایتش را توسط امام صادق علیه السلام چنین تعریف می‌کرد:

من درباره ائمه غلو و افراط می‌کردم و به امامت محمد بن حنفیه و غیبتش اعتقاد داشتم.

مدت زیادی را در این عقیده با گمراهی به سر می‌بردم تا این که خداوند به وسیله امام صادق علیه السلام بر من منت نهاد،

از آتش رهایم ساخت و به راه راست هدایت فرمود.

من از امام پرسیدم:«ای پسر رسول خدا، از پدران شما درباره غیبت یکی از امامان، روایات زیادی رسیده است.

به من خبر دهید که صاحب این غیبت کیست؟»

امام صادق علیه السلام به من فرمود:« صاحب غیبت ششمین فرزند من و دوازدهمین نفر از امامان پس از رسول الله است؛

امامانی که اولین آنها علی بن ابی طالب و آخرین نفر آنها قائم به حق و بقیة الله در زمین و صاحب الزمان است.

به خدا سوگند مدت غیبتش هر قدر به درازا بکشد، از دنیا نخواهد رفت تا ظهور کند و زمین را از عدل و داد پر کند،

همان گونه که از ظلم و جور پر گشته است.» پس از این سخنان،

به دست امام در پیشگاه خداوند متعال توبه کردم و قصیده ای سرودم و ماجرای هدایت یافتن و توبه و تصحیح عقایدم را در آن بازگو کردم.

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

"عیادت امام صادق از سید حمیری"

« محمد بن نعمان» می گوید:

سید حمیری به امامت محمد بن حنفیه معتقد بود و شراب نیز می‌نوشید.

روزی شنیدم بیمار است و به دیدنش رفتم. صورتش سیاه و چشمهایش کبود شده بود.

آن‌ گاه به خدمت امام صادق علیه السلام مشرف شدم که پس از ملاقات با منصور، از بغداد به کوفه آمده بود.

به امام عرض کردم:«از نزد سید حمیری می آیم. صورتش سیاه و چشمهایش کبود شده بود.

او به شدت تشنه بود و قدرت حرف زدن نداشت، و شاید دلیلش این باشد که همواره شراب می‌نوشیده.»

امام پس از شنیدن سخنان من فرمود:«مرکب مرا آماده کنید.»

به همراه امام، به منزل سید حمیری رفتم. امام صادق علیه السلام کنار بالین سید حمیری نشست و او را صدا زد.

سید چشمش را گشود و به امام نگاه کرد ولی قدرت سخن گفتن نداشت و شروع به گریه کرد.

امام صادق زیر لب چیزی گفت، ناگهان سید شروع کرد به حرف زدن، و به امام عرض کرد:

«خداوند مرا فدای شما کند. آیا بر سر دوستان شما چنین بلایی باید بیاید؟!»امام به او فرمود:«ای سید، به حق اعتراف کن،

تا خداوند حالت را خوب کند و تو را مورد رحمتش قرار دهد و به همان بهشتی که به اولیائش وعده داده داخل نماید.»

حمیری نیز قصیده معروفش را که این چنین شروع می شود، سرود:«به نام خدا به صادق علیه السلام ایمان آوردم، و خدا بزرگتر است.»

امام صادق علیه السلام هنوز در مجلس حضور داشت که سید بهبود یافت و بلند شد در بسترش نشست.

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

"دعای امام صادق علیه السلام برای سید حمیری، شاعر اهل بیت"

« فضیل رسان» می گوید:

بعد از شهادت زید فرزند امام سجاد علیه السلام به دیدار امام صادق علیه السلام رفتم. امام از من پرسید:

«ای فضیل، آیا عمویم، زید، کشته شده است؟» عرض کردم:«آری.»

فرمود:«خداوند زید را رحمت کند. او مومن و آگاه به مقام امامت، و فردی عالم و راستگو بود.

اگر پیروز می‌ شد به عهد خویش وفا می‌کرد و حق را به ما می‌ داد،و اگر به حکومت می‌رسید،

می‌ دانست آن را به چه کسی واگذار کند.» به امام عرض کردم:«شعری برای شما بخوانم؟»

فرمود:«کمی صبر کن.» سپس دستور داد پرده هایی آویختند و درها را باز کردند. امام با این کار می‌خواست زنان داخل منزل نیز شعر را بشوند.

آنگاه به من فرمود:«بخوان.» و من نیز اشعاری را که بیانگر مظلومیت و غربت اهل بیت رسول الله صلی الله و آله بود خواندم.

صدای گریه و ناله را از پشت پرده ها بلند شد. امام به من فرمود:« این اشعار سروده‌ی کیست؟»

گفتم:«سید حمیری .»

فرمود:«خدا رحمتش کند.»

گفتم:«من دیده بودم که او نبیذ می‌نوشید.»

امام دوباره فرمود:« خداوند رحمتش کند.»

دوباره عرض کردم:«من دیده بودم او نبیذ می‌نوشید.»

فرمود:«منظورت شراب است؟»

گفتم:«بله.»

فرمود:«خداوند رحمتش کند. پدرم از جدش روایت کرد که دوستداران آل محمد با توبه از دنیا می روند.»

سپس سجاده اش را بلند کرد و کاغذی را بیرون آورد که در آن نوشته بود سید حمیری توبه کرده است و از امام درخواست دعا کرده بود.

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

"اشعار سیداسماعیل حمیری در منقبت اهل بیت در هنگام فوت"


می گویند که سیداسماعیل حمیری بسیار زیبا و جمیل بود، پیشانی باز و گشاده و گردنی زیبا و عریض داشت. در آنحال یک نقطه سیاه مانند مرکب سیاه بر صورتش پیدا

شد، و کم کم رو بزیادتی گذاشت و نمو کرد تا آنکه تمام صفحهه صورت او را سیاه کرد. افرادی از شیعیان که در نزد او بودند بسیار محزون و مغموم شدند، ولیکن در

آن نواصب و عثمانی مذهبان، سرور و شادی پیدا شد و شروع کردند به شماتت و سرزنش شیعیان. مدتی بسیار کوتاه گذشت که در همان جائی که در وهله اول نقطه

سیاه ظاهر شده بود، یک نقطه سفید و نورانی و درخشان پدیدار گشت، و دائما و پیوسته رو به فزونی رفت و نمو کرد تا آنکه تمام صورتش سفید شد و درخشید. سید

حمیری لبان خود را به تبسم ملیحانه گشود و با حال سرور و شادی، لبخندزنان این شعر را انشاء کرد:



دروغ میگویند کسانی که گمان می کنند که علی بن أبی طالب دوستان خود را از گرفتاریها و شدائد نجات نمی دهد

آری سوگند بخدا چنین است؛ من داخل در بهشت عدن شدم و پروردگار من از همه گناهان من در گذشت

پس بشارت باد امروز بر شما ای موالیان و محبین علی بن أبی طالب! و در تحت ولایت علی باشید تا وقت مردن

و از علی گذشته، فرزندان او را یک به یک با صفات خاصه آنها که از لوازم امامت است، ولی خود اتخاذ کنید

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

تا زدم باده ز پیمانه تو یا مولا
شده‏ام عاشق و دیوانه تو یا مولا


از همان روز که تر شد لبم از باده عشق
ساکنم بر در میخانه تو یا مولا


مست جام تو چنانم که شب و روز کنم
سجده بر تربت خمخانه تو یا مولا


شده‏ام رند و خراباتی و پیمانه بدست
ز صفای لب پیمانه تو یا مولا


هیچ سودا نکنم سلطنت عالم را
به گدائی در خانه تو یا مولا


شمع بزم همه رندان قلندر گردد
هرکسی شد پَرِ پروانه تو یا مولا


تا نگردم ز تو یک لحظه جدا پیچیدم
زلف خود را بدم شانه تو یا مولا

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

"جریان زیبای سید اسماعیل حمیری، عشق او به اهل بیت(ع) ، منقبت و شخصیت ولایی او را در بیانات استاد اخلاق آیت الله میانجی بشنویم"

http://snd.tebyan.net/1389/05/009.mp373374.mp3

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

در لوی بُد یار ما را خانه‌ای
خانه رفت از بین و شد ویرانه‌ای

زان فضای جان‌فزای دل‌ربا
وحش اندر وحشت و مرغ هوا

یک نشانی زان دیار یار نیست
هم‌دمش جز عقرب جرار نیست

نیست یاری تا کزو دل خوش بود
غیر مارانی که آدم‌کش بود

آرمیدم چون در آن جای شگفت
آسمان دیده باریدن گرفت

یاد آن جانانه‌ام آمد به سر
آتش حسرت ز قلبم شعله‌ور

تا خیال یار دیرینم فتاد
آتشی در جان شیرینم فتاد

در شگفتم از گروهی در جهان
در حضور خاتم پیغمبران

کآمدندش در مکانی مشتهر
عده‌ای را حبّ شاهی بُد به سر

جمله گفتندش که ای خیرالأنام
بعد تو ما را که می‌باشد امام

مصطفی فرمود گر سازم عیان
کیست بعد از من امام انس و جان

با رسول خویشتن کاری کنید
که به موسی کرد آن قوم پلید

ترک هارون وزیرش کرده‌اند
دست اندر دم گوساله زدند

«پوزه‌ها زیر دمش اسپوختند
خرمن هستیّ خود را سوختند»

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

«حمیری» باشد ثناگوی شما
گرچه بند از بند او گردد جدا

بر نبی و حیدر داماد او
رحمت حق باد تا میعاد او

از «حسن» داری خبر ای کردگار
کو محب احمد است و هشت و چار

نی به تقلید است بل دارد یقین
رستگاری نیست اندر غیر این

در ازل شد با علی پیوند او
گر جدا سازند بند از بند او

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

<<مرحوم مجلسی از «امالی» طوسی روایت کرده است>>


آخرین شعری که سید حمیری قبل از وفاتش، به یک ساعت، سرود، در حالی که بیهوش شده و رنگ رخسارش سیاه شده

و سپس به هوش آمد و رنگش سفید و درخشان گشت.مفاد اشعار آنکه...



دوست دارم من آن کسی را که دوستان او در وقت مردن می خندند، و او را با بشارت می بینند.

و هر کس بمیرد و هوای غیر او ـ از دشمنان او ـ در سرش باشد، غیر از راه آتش طریقی نخواهد پیمود.

ای أبوالحسن! فدای تو باد جان من و عشیره من و مال من و آنچه را که من در بسیط زمین مالک آنم.

ای أبوالحسن! من به فضل و شرف تو اعتراف دارم و پیوسته من به ریسمانی از عشق تو، خود را آویخته ام و دست زده ام.

و تو ای علی! وصی حضرت مصطفی و پسر عم او هستی؛ و ما با تمام کسانی که بغض تو را در دل دارند دشمنیم و آنها را رها می کنیم.

موالیان و پیروان تو اهل نجات و ایمانند و سعادت آنها واضح؛ ولیکن دشمنان تو همه مشرک و به گمراهی معروف و مشهورند.

مرد عیب جوئی مرا ملامت کرد و درباره علی و حزب او بر من خرده گرفت،

من به او گفتم: خدا تو را ملامت کرده است و عیب در تو قرار داده است، چون مرد احمقی هستی که بر پیروان علی عیب می گیری.