حضرت فاطمه(س) بعد از رحلت پیامبر(ص)

[مليکه]

و گاه مى‏گفت:

ماذا على من شر تربة احمدا
الایشم مدى الزمان غوالیا
صبت على مصائب لوانها
صبت على الایام صرن لیالیا

«کسى که خاک پاک پیامبر(ص) را ببوید سزاوار است تا پایان عمر هیچ عطرى را نبوید.

بعد از تو اى پدر آنقدر مصائب بر من فرو ریخت که اگر بر روزهاى روشن مى‏ریخت به صورت شبهاى تیره و تار در مى‏آمد».
چرا فاطمه سلام اللّه علیها اینگونه اشک مى‏ریزد؟
چرا اینهمه بى تابى مى‏کند؟
چرا همچون اسپند بر آتش، قرار ندارد؟
آخر چرا؟!...
جواب این چراها را باید از زبان خود او بشنویم.

ام سلمه مى‏گوید:

هنگامى که بعد از وفات پیامبر(ص) به دیدن بانوى اسلام فاطمه سلام اللّه علیها رفتم و جویاى حال او شدم در پاسخ جمله‏ هاى پرمعنى را بیان کرد:

اصبحت بین کمد و کرب.
فقد النبى‏(ص) و ظلم الوصى.
هتک و اللّه حجابه...
و لکنها احقاد بدریة.
و تراث احدیة.
کانت علیها قلوب النفاق مکتمنة.


«از حالم چه مى‏پرسى اى ام سلمه که:
من در میان اندوه و رنج بسیار به سر مى‏برم:
از یکسو پدرم پیامبر(ص) را از دست داده‏ام، و از سوى دیگر [با چشم خو مى‏بینم که‏] به جانشینش [على بن ابیطالب‏] ستم شده است.
به خدا سوگند که پرده حرمتش را دریدند... .
ولى من مى‏دانم اینها کینه‏ هاى بدر.

و انتقام هاى «احد» است.

که در قلوب منافقان پنهان و پوشیده بود.
ولى با اینهمه دفاع از او حریم قدس علوى و حمایتش از امیر مؤمنان(ع)‏ در این دوران پر درد و رنج بر کسى پوشیده نیست.
گرچه حیاتش بعد از پدر همانگونه که خود از خدایش تقاضا کرد طولانى نشد و دو سه ماه بیشتر نگذشت که به جوار قرب خدا، و دیدار پدر شتافت، ولى در همین مدت از بذل هرگونه فداکارى و ایثار در حق امیر مؤمنان(ع)‏ و دفاع از اسلام فرو گذارى نکرد.
صلى اللّه علیک یا بنت رسول اللّه و رحمة اللّه و برکاته.


برترین بانوى جهان فاطمه زهرا(س) ،آیت الله مکارم شیرازى