زندگی نامه سینوهه

[آستان جانان]

زندگی نامه سینوهه ( در کشور هاتی )

انسان وقتی وارد کشور هاتی میشود و چشم او به کوه های خشک می افتد حیرت می نماید،

که چگونه ممکن است این کشور که آفتاب سوزان تابستان بر کوه های خشک آن میتابد دارای ثروت باشد .

حتی از خود می پرسد چگونه مردم در این کو ه ها زندگی میکنند و از بی آبی نمی میرند.

ولی در این کشور عجیب در فصلی که رود نیل در مصر طغیان میکند (در فصل پائیز ) هوا سرد میشود.

و از آسمان پرهائی سفید رنگ فرو میریزد و این پرها تمام کوه ها را میپوشاند و بعد در فصل گرما مبدل به آب میگردد .

و من میدانم که شما این موضوع را باور نخواهید کرد لیکن من به چشم خود کوههای مرتفع هاتی را دیدم که مستور از پرهای مزبور و سفید بود.

[آستان جانان]

زندگی نامه سینوهه ( در کشور هاتی )

این پرها در تمام سال آب این کشور را تامین می نماید .

بطوری که مردم نه فقط دام را سیرآب میکنند و خود رفع عطش می نمایند بلکه با همین آب کشتزارهای آنها سیرآب میشود.

به همان اندازه که سکنه هاتی در داخل کشور آرام هستند برای همسایگان دائم بهانه می تراشند .

و پیوسته علائم سرحدی را بعقب میبرند که بتوانند خاک دیگران را تصاحب نمایند.

در مرز سوریه یک دژ بزرگ ساخته اند که دیوارهای آن از سنگهای عظیم بر پا گردیده.

و این دژ بر منطقه ای وسیع حکومت می نماید.

و تمام کاروان هائی که از سوریه به هاتی میروند و از آنجا عبور میکنند باید به مامورین هاتی که مرکز آنها این دژ میباشد باج بپردازند.

[آستان جانان]

زندگی نامه سینوهه ( در کشور هاتی )

هیچ کاروان بعد از ورود به کشور هاتی حق ندارد از شاهراه خارج شود و اگر شد مال و جان کاروانیان هدر است.

و اموال آنها را به یغما میبرند و کاروانیان را اگر مقاومت کنند بقتل میرسانند و در صورت عدم مقاومت آنها را به اسارت میبرند و برده میکنند.

ثروت سکنه هاتی سه سرچشمه دارد اول باجی که از کاروانیان و مسافرین می گیرند .

و دوم از راه حمله به کشورهای مجاور و سوم بوسیله استخراج طلا و مس و یک نوع فلز مخصوص که خاکستری متمایل ب آبی است و آن را آهن میخوانند.

و من نمی دانم چگونه سکنه هاتی این فلز را استخراج می نمایند و با آن اسلحه میسازند.

زیرا آهن مثل مس آب نمیشود و من خود یکی از معادن آنها را که از آنجا آهن استخراج میکردند دیدم.

ولی نتوانستم بفهمم چگونه از سنگ معدن برای بدست آوردن آهن استفاده مینمایند.

[آستان جانان]

زندگی نامه سینوهه ( در کشور هاتی )

شهر ختوشه در وسط یک منطقه کوهستانی ساخته شده و دامنه های کوه را درخت های میوه دار پوشانیده و در پای کوهها جوهای آب روان است.

در شهر ختوشه عماراتی وحشت آور وجود دارد زیرا عمارات را با سنگهای بزرگ میسازند .

و بعضی از آنها آنقدر ارتفاع دارد که موجب بیم میشود .

و هیچ خارجی نمیتواند وارد شهر ختوشه شود مگر اینکه جزو هیات هائی باشد که سالی یک مرتبه برای پادشاه هاتی خراج میاورند.

و به همین جهت شهر ختوشه مانند طبس و بابل معروفیت ندارد.

[آستان جانان]

زندگی نامه سینوهه ( در کشور هاتی )

در این شهر سکنه با خارجیها صحبت نمی کنند .

و اگر یک خارج از آنها سئوال بکند و آنها زبان خارجی را بدانند میگویند نمی فهمیم یا نمی دانیم .

معهذا مردمی ملایم هستند و نسبت به خارجی ها ابراز خصومت نمی نمایند.

لباس بزرگان این شهر تماشائی است و جامه های بلند می پوشند و آستین لباس آنها بقدری فراخ است که یک سر آستین به زمین میرسد.

و روی سینه لباس خود دایره های بالدار نقش می نمایند و کلاه های بلند و نوک تیز دارند و صورت را مثل مصریها می تراشند .

و بعضی از اشراف حتی سر را هم مثل صورت از مو مصفا می نمایند ولی وسط سر آنها یک کاکل بلند بنظر می رسد.

اشراف و ثروتمندان هاتی مثل اشراف تمام کشورهای جهان فربه هستند و صورتی چاق و درخشنده دارند و معلوم است که خیلی غذا میخورند.

[آستان جانان]

زندگی نامه سینوهه ( در کشور هاتی )

ختوشه پایتخت پادشاه هاتی بر خلاف طبس و بابل یک شهر بازرگانی نیست و در آن خرید و فروش نمی شود .

و در عوض یک شهر صنعتی میباشد و از بام تا شام در این شهر صدای فلزکاری بگوش میرسد و دائم در آنجا اسلحه می سازند.

سکنه هاتی به خلاف ملل متمدن سرباز مزدور خارجی ندارند و تمام سربازان آنها اهل محل هستند.

و من تصور میکنم به دو جهت آنها سرباز مزدور استخدام نمی کنند یکی اینکه خارجی ها را مثل خود شجاع نمیدانند .

و دیگر اینکه فکر می نمایند یک سرباز مزدور هر قدر شجاع باشد باز مزدور است و بقدر یک سرباز محلی دلسوزی و همت ندارد.

هاتی دارای روسای محلی است و هریک از روسا در ولایت خود استقلال داخلی دارد ولی از پادشاه هاتی اطاعت میکند.

[آستان جانان]

زندگی نامه سینوهه ( در کشور هاتی )

روش اجرای عدالت در کشور هاتی بقدری حیرت آور است که ملل متمدن نمی توانند باور کنند.

در این کشور اگر یکی از پادشاهان محلی علیه پادشاه هاتی بشورد و درصدد بر آید که او را از سلطنت بیندازد وی را بقتل نمی رسانند.

بلکه او را به یکی از سرحدات میفرستند تا اینکه در جنگ با ملل دیگر تجربه بیاموزد و دارای شخصیت جنگی شود .

و در هاتی اگر کسی دیگری را بقتل برساند او را اعدام نمی کنند بللکه قاتل مکلف خواهد شد که خون بهای مقتول را به بازماندگان او بدهد.

در این کشور اگر زنی که شوهر دارد به مرد دیگر ابراز تمایل کند نه زن را محکوم مینمایند و نه عاشق او را ،

بلکه زن حق دارد که از خانه شوهر برود و در خانه عاشق خود سکونت نماید ولی عاشق باید خسارت شوهر را با طلا یا دام بپردازد.

[آستان جانان]

زندگی نامه سینوهه ( در کشور هاتی )

اگر زن و مردی بعد از ازدواج دارای فرزند نشوند آن زناشوئی باطل میشود و زن یا شوهر مجبور هستند که برای دارا شدن فرزند همسر دیگر انتخاب نمایند.

زیرا پادشاه هاتی از رعایای خود خواهان فرزندان بسیار است.

یکی از رسوم حیرت آور این ملت این است که اگر شخصی دیگری را در یک بیابان خالی از سکنه یا نقط ای که کمتر سکنه دارد به قتل برساند،

خون بهائی که خواهد پرداخت کمتر از آن است که وی را در نقطه مسکون یا شلوغ مثل شهرها مقتول کند .

زیرا عقیده دارند شخصی که به یک نقطه خلوت میرود عمدی دیگران را تحریک می نماید که درصدد قتل او بر آیند.

یکی از قوانین مضحک این کشور این است که خواهر و برادر با یکدیگر ازدواج نمی کنند.

و ازدواج برادر و خواهر را یکی از بزرگترین گناهان میدانند و از سه مورد که مجازات اعدام در هاتی جائز است یکی ازدواج برادر و خواهر می باشد.

[آستان جانان]

زندگی نامه سینوهه ( در کشور هاتی )

وقتی من وارد کشور هاتی شدم به خود گفتم چون سکنه آن مملکت مردمی زحمت کش هستند،

و عادت کرده اند که در هوای سرد زندگی نمایند واطفال ناقص الخلقه و ضعیف را بعد از تولد به قتل میرسانند،

تا اینکه در آینده افرادی ناتوان نباشند احتیاجی به پزشک ندارند،

من شنیده بودم که در آن کشور وقتی کسی ناخوش میشود ترجیح میدهد که بمیرد ولی معالجه نشود چون نمیتواند اعتراف نماید که بیمار است .

من میدانستم که سکنه هاتی از مرگ نمی ترسند ولی از ناتوانی بیم دارند.

ولی متوجه نبودم که در این کشور هم عده ای جزو اشراف هستند و اشراف و توانگران در تمام نقاط دنیا تنبل و تن پرور میباشند و از مرگ میترسند و خود را معالجه می کنند تا نمیرند.

[آستان جانان]

زندگی نامه سینوهه ( در کشور هاتی )

این بود که عده ای از اشراف با لباس مبدل هنگام شب به خانه من می آمدند و من آنها را معالجه میکردم .

و اکثر آنها از عوارض ناشی از افراط در نوشیدن شراب در زحمت بودند و اشراف ختوشه زیاد شراب می آشامند.

و دست آنها بر اثر افراط در شراب دچار رعشه می شود و بیماران از من میخواستند که رعشه دست آنها را از بین ببرم .

و من بوسیله داروهای مسکن و استحمام آنها را معالجه میکردم.

یکی از چیزهائی که سبب گردید که اشراف شهر با من دوست شوند این بود که مینا مقابل آنها میرقصید.

و هر دفعه که آنها بخانه من می آمدند من به مینا میگفتم که مقابل اشراف برقصد و آنها هدیه های گرانبها به او میدادند .

و خود من نیز از بیماران زر و سیم می گرفتم و در مدتی کم توانگر شدم در صورتی که هنگام ورود به کشور هاتی تصور میکردم که با همیان خالی از آنجا مراجعت خواهم نمود.