**•.✿.•**بحرکرامت * ویژه نامه ولادت باسعادت امام حسن عسکری (ع) **•.✿.•**

[نرگس منتظر]

کلام امام عسکری علیه السلام:

ابو هاشم گوید: از حضرت عسكرى شنیدم می فرمود:
در بهشت درى هست كه او را باب معروف می گویند، و جز اهل برّ و احسان كسى از آن وارد نمی گردد، من خداوند را سپاسگزارى كردم و از اینكه براى برآوردن حاجت‏هاى مردم خود را به تكلیف و مشقت مى‏اندازم خوشحال شدم، امام علیه السّلام متوجه من شد و فرمود:
رى من از حالات تو اطلاع دارم، و كسانى كه در دنیا اهل معروف و برّ و احسان هستند اینان در آخرت هم از محسنین خواهند بود، اى ابو هاشم اكنون بدان خداوند تو را از آنان قرار داده و مشمول رحمت خود كرده است.3

عمل امام عسگری علیه السلام:

از حسین بن ظریف (و برخى نسخه‏ها حسن بن ظریف است و شاید همان صحیح باشد) روایت كرده كه گفت: دو مسأله در سینه من خطور كرد و خواستم براى پاسخش نامه به امام عسكرى علیه السّلام بنویسم، آنگاه نامه نوشتم و از (یكى از آن دو مسأله پرسش كرده نوشتم:) امام قائم كه قیام كند چگونه داورى كند؟ و جایى كه در آنجا میان مردم داورى كند كجاست؟ و (پرسش دوم را كه) میخواستم براى تب و نوبه (كه یك روز در میان به سراغ بیمار مى‏آمد) دوائى و علاجى از آن حضرت بپرسم فراموشم شد و اسم بت را نبردم، جواب نامه‏ام كه آمد نوشته بود:
از امام قائم پرسیدى؟ چون او قیام كند به علم خود میان مردم داورى كند مانند داوریهاى حضرت داود، و گواه نخواهد، و میخواستى از علاج تب بپرسى و فراموش كردى، براى معالجه آن این آیه را در ورقه‏اى بنویس و به همراه شخص تب دار كن:
«یا نارُ كُونِی بَرْداً وَ سَلاماً عَلى‏ إِبْراهِیمَ‏» من آن آیه را نوشتم و همراه تب دار كردم و خوب شد. 4
از ابى هاشم جعفرى روایت كرده كه گفت: از فقر و تنگدستى به حضرت عسكرى علیه السّلام شكایت كردم حضرت با تازیانه خود به زمین خطى كشید و شمشى طلا از آن بیرون آورد كه حدود پانصد اشرفى بود فرمود: اى ابا هاشم این را بگیر و ما را معذور دار.5

[نرگس منتظر]

از على بن زید بن على بن حسین حدیث كند كه گفت: من اسبى داشتم كه آن را دوست داشتم و در هر انجمنى از آن اسب سخن میگفتم، روزى با آن اسب خدمت حضرت عسكرى علیه السلام رفتم، حضرت فرمود: اسبت چه شد؟ عرض كردم:
آن را دارم و هم اكنون بر در خانه شما است كه من از آن پیاده شدم، فرمود: اگر می توانى تا شب نشده آن را با كسى كه خریدار است عوض كن، و در این سخن بودیم كه كسى بر آن حضرت داخل شد و سخن حضرت را برید، من اندیشناك برخاستم و به خانه رفتم و جریان را به برادرم‏ گفتم، او گفت:
من نمیدانم در این باره چه بگویم، من هر چه فكر كردم حیفم آمد و دلم راضى نشد آن را بفروشم تا شب شد، چون نماز عشا را خواندم تیمارگر اسب آمده گفت: مولاى من! اسبت مرد! من غمناك شدم و دانستم مقصود آن حضرت از آن سخن این پیش آمد بوده، چند روز گذشت و من خدمت آن حضرت رفتم و در دل با خود می گفتم:
كاش بجاى آن یك چهار پائى (و مركبى) به من می داد، همین كه نشستم پیش از آنكه چیزى بگویم فرمود:
آرى جاى آن را به تو خواهیم داد، اى غلام آن یابوى قرمز مرا به او بده سپس فرمود: این بهتر از اسب تو است، پشتش هموارتر و عمرش درازتر است. 6

سید روح الله علوی
بخش عترت و سیره تبیان

پی نوشت ها:

1. اصول كافى- ترجمه مصطفوى، ج‏3، ص 277 تا ص 278، ناشر اسلامیه
2. همان، ص 280 و 279
3. زندگانى چهارده معصوم علیهم السلام، عزیز الله عطاردی، ص 488، ناشر اسلامیه
4. ارشاد- ترجمه رسولى محلاتى، ج‏2، ص 307، ناشر اسلامیه
5. همان، ص 315
6. همان، ص 319 و318

[نرگس منتظر]

بهار تازه و گل تازه و چمن تازه
ستاره یار و فلک یار و دورگردون، یار

هر آن که بر گل رخسار تو گشاید چشم
بهار را چه کند؟ ای به «چهر» رشکِ بهار!

درخت اگر گل سوری، به باغ آورده
نهال قامت تو، آفتاب دارد بار!

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

سپس حضرت آماده حرکت شد، لذا شتری را مهیّا کردند و امام علیه السلام سوار شتر شد و رهسپار منزل أنوش گردید. همین که حضرت نزدیک منزل أنوش نصرانی رسید، ناگهان متوجّه شدیم أنوش سر و پای برهنه به سوی امام علیه السلام می‌آید و کتاب انجیل را بر سینه چسبانده است ، همچنین دیگر روحانیّون نصاری و راهبان ، اطراف او در حال حرکت هستند. چون

جلوی منزل به یکدیگر رسیدند، أنوش گفت :

ای سرورم ! تو را به حقّ این کتاب - که تو از ما نسبت به آن آگاه‌تر هستی و تو از درون ما و آئین ما مطّلع هستی - آنچه را که خلیفه پیشنهاد داده است انجام بده ، همانا که تو در نزد خداوند، همچون حضرت عیسی مسیح علیه السلام هستی .

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

یکی از روحانیّون مسیحی، أنوش را مخاطب قرار داد و گفت:

ای أنوش ! تو چرا مسلمان نمی‌شوی؟ پاسخ داد: من اسلام را از قبل پذیرفته‌ام و نیز مولایم نسبت به من آگاهی کامل دارد.


امام حسن عسکری علیه السلام با شنیدن این سخنان ، حمد و ثنای خداوند را به جای آورد و سپس وارد منزل نصرانی شد و در گوشه‌ای از اتاق نشست . و جمعیّت همگی سر پا ایستاده و تماشای جلال و عظمت فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله بودند، بعد از لحظاتی حضرت لب به سخن گشود و اشاره به یکی از دو فرزند مریض نمود و اظهار داشت :


این فرزندت باقی می‌ماند و ترسی بر آن نداشته باش ؛ و امّا آن دیگری تا سه روز دیگر می‌میرد، و آن فرزندت که زنده می‌ماند مسلمان خواهد شد و از مؤمنین و دوستداران ما اهل بیت قرار خواهد گرفت .

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

أنوش نصرانی گفت :

به خدا سوگند، ای سرورم ! آنچه فرمودی حقّ است و چون خبر دادی که یکی از فرزندانم زنده می‌ماند، از مرگ دیگری واهمه‌ای ندارم و خوشحال هستم از این که پسرم اسلام می‌آورد و از علاقه مندان شما اهل بیت رسالت قرار می‌گیرد. یکی از روحانیّون مسیحی ، أنوش را مخاطب قرار داد و گفت :

ای انوش ! تو چرا مسلمان نمی‌شوی؟ پاسخ داد:

من اسلام را از قبل پذیرفته‌ام و نیز مولایم نسبت به من آگاهی کامل دارد. در این موقع ، حضرت ابومحمّد، امام عسکری علیه السلام اظهار نمود:

چنانچه مردم برداشت‌های سوئی نمی‌کردند، مطالبی را می‌گفتم و کاری می‌کردم که آن فرزندت نیز سالم و زنده بماند. أنوش گفت : ای مولا و سرورم ! آنچه را که شما مایل باشید و صلاح بدانید، من نیز نسبت به آن راضی هستم .

جعفر بصری گوید: یکی از پسران أنوش نصرانی همین طور که امام علیه السلام اشاره کرده بود، بعد از سه روز از دنیا رفت و آن دیگری پس از بهبودی مسلمان شد و جزء یکی از خادمین حضرت قرار گرفت.

منبع : بخش عترت و سیره تبیان

[نرگس منتظر]

یک نور در چند كالبد



در زیارت جامعه كه منقول از امام علی بن محمد الهادی النقی علیه السلام می باشد می خوانیم :

« أشهد أن هذا سابق لكم فیما مضی و جار لكم فیما بقی و أن أرواحكم و نوركم و طینتكم واحدة ،
طابت و طهرت ، بعضها من بعض خلقكم الله أنوارا فجعلكم بعرشه محدقین حتی من علینا بكم ... » .

من شهادت می دهم به این كه این فضایل برای [ پدران ] شما در گذشته ثابت بوده چنانچه در آینده
برای [ فرزندان شما ] ثابت است و من شهادت می دهم كه ارواح شما (اهل بیت) و نور و خمیر مایه اصلی خلقت
شما همگی واحد است و از یك منشأ سرچشمه می گیرد ، روح و نور و طینت شما طیّب و طاهر است و هر یك از دیگری سرچشمه می گیرد
خداوند شما را به شكل نور آفرید و شما را حلقه زنندگان به دور عرش خود قرار داد تا این كه بر ما منت نهاد ...!!

شاید سرّ این كه بسیاری از معصومین علیهم السلام اسامی مشتركی دارند همین باشد كه از مسمّی واحدی نیز برخوردارند .
فلذا اسم مبارك اولینشان و آخرینشان و وسطشان « محمد » است چهار محمد و چهار علی و دو حسن !
در رابطه با همین مسأله كه اتحاد اسامی معصومین علیهم السلام حاكی از اتحاد نور آنها در عالم معناست
حدیث جالبی وجود دارد كه هم شبیه فراز بالا از زیارت جامعه كبیره می باشد و هم اطلاع از آن خالی از لطف نمی باشد :

[نرگس منتظر]

خلقت، علم و فضیلت واحد


زید شحّام كه از ثقات اصحاب امام صادق علیهم السلام می باشد نقل می نماید كه به امام صادق علیه السلام عرض كردم كه
امام حسن علیه السلام برتر است یا امام حسین علیه السلام ؟!

امام علیه السلام فرمود : فضیلت اولین ما به آخرین از ما خواهد رسید و فضیلت آخرین ما به
اولین ما خواهد رسید پس هر كدام از ما دارای فضیلتی است !!

زید گفت : به امام عرض كردم : فدایت شوم بیشتر توضیح دهید به خدا قسم كه من به دنبال
دریافت حقیقتم و جز برای رسیدن به آن سۆال ننمودم !

حضرت فرمود :

ما از شجره ای هستیم كه خداوند ما را از سرشت واحدی آفریده است ، فضیلت ما از جانب خدا و علم ما از نزد خداست
و ما امین از طرف خداوند بر بندگانیم ، ما دعوت كنندگان به دین او و حجاب و واسطه بین او و آفریدگانیم !

باز هم برایت بگویم ای زید ؟؟!!
زید گوید : گفتم : بله (بفرمایید)
فرمود :

خلقت ما واحد و علم ما واحد و فضیلت ما واحد است و همه ما در نزد خدا یك چیز محسوب می شویم !!
زید گوید : گفتم كه تعداد خودتان را برایم بازگویید .

حضرت فرمود :

ما دوازده نفریم كه از ابتدای آفرینشمان به دور عرش خدا حلقه زده ایم ، اولین ما محمد است ،
شخص وسط از ما محمد است و آخرین ما نیز محمد می باشد! (1)

[نرگس منتظر]

نام و کنیه واحد


ظاهرا مراد از اولین، پیامبر بزرگوار اسلام صلی الله علیه وآله است كه موسوم به نام مبارك محمد می باشند
و مراد از وسط یا أوسط امام محمد باقر علیه السلام و امام محمد تقی علیه السلام می باشد و مراد از آخرین،
حضرت صاحب الأمر(عج) است، به همین دلیل كنیه مبارك امام عسكری علیه السلام «أبا محمد» است و جالب اینكه
همانطور كه امام عسكری علیه السلام همنام با امام حسن مجتبی علیه السلام می‌باشند كنیه آن دو بزرگوار نیز یكی می باشد !

کلام، لقب و سرنوشت واحد

نكته دیگر این كه همان مطلبی را كه امام هادی علیه السلام به شكل زیارت نامه فرمودند
و ما آن جملات را نقل نمودیم عینا همان مطالب در حدیث بالا از امام صادق علیه السلام نقل شد و
این نشان دهنده این است كه رفتار و گفتار اهل بیت علیهم السلام نیز هر یك مانند یكدیگر بوده است.
همان چیزی را كه امام صادق علیه السلام می فرمایند امام هادی علیه السلام نیز می فرمایند.
همانطور كه امام مجتبی علیه السلام با زهر مسموم می شوند امام عسكری علیه السلام نیز با زهر
به شهادت می رسند و همان طور كه لقب حضرتش عسكری بود لقب امام هادی علیه السلام نیز عسكری بوده است
(2) و هر كس كه اهل مطالعه احادیث باشد این نكته را به وضوح در می یابد كه جملات منقول از هر یك از اهل بیت علیهم السلام
شباهت بسیار عجیبی با جملات منقول از سائر اهل بیت علیهم السلام دارد پس به همین خاطر امام هادی علیه السلام فرمود :

« بعضكم من بعض »

یا امام صادق علیه السلام فرمودند :
همه ما در نزد خدا یكی محسوب می شویم و علم ما و فضیلت ما واحد است .

[نرگس منتظر]

و در احادیث به ما اجازه داده شده است كه اگر حدیثی از یكی از معصومین شنیدیم آن حدیث را به معصوم دیگر نسبت دهیم :

ابا بصیر از امام صادق علیه السلام پرسید :

آیا اشكال دارد حدیثی را كه از شما می شنوم به پدرتان نسبت دهم یا از پدرتان می شنوم به شما نسبت دهم ؟!
حضرت فرمود : فرقی نمی كند جز این كه من دوست دارم كه آن حدیث را از پدرم نقل كنی !
و در حدیث دیگری امام صادق علیه السلام به جمیل بن دراج فرمودند :

هر حدیثی را كه از من می شنوی به پدرم نسبت بده و از او روایت كن !(3) .
و باز امام صادق علیه السلام فرمودند :
حدیث من حدیث پدرم و حدیث پدرم حدیث جدم و حدیث جدم حدیث حسین و حدیث حسین حدیث حسن و
حدیث حسن حدیث امیر المۆمنین و حدیث أمیر المۆمنین حدیث رسول خدا و حدیث رسول خدا گفتار خداوند عزّ و جلّ می باشد !! (4) .