۩ ❀ ۩ ❀ ۩ على(ع) الگوى خوبى ها ۩ ❀ ۩ ❀ ۩

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

۩ ❀ ۩ ❀ ۩ على(ع) الگوى خوبى ها ۩ ❀ ۩ ❀ ۩

سخن گفتن درباره على(علیه السلام)، ابرمرد جهان اسلام و انسانيت كارى است بس دشوارو سنگين كه هركس را توان قلم فرسايى و سخن گفتن درباره آن نيست. على(علیه السلام)وجودى است چند بعدى و جامع اضداد; شجاع است و پر صلابت، سخنورى است بليغ و فصيح.

در محراب عبادت عابدى است گريان و لرزا ن و زاهدى است خداترس.

حاكمى است مدير، سياست مدارى است مدبّر، بخشنده و ايثارگرى است توان، رهبرىاست قاطع، پيوسته با حق است و حق با او، در اجراى حق پر صلابت و سخت گیرخصم ظالمان است و ياور مظلومان.

او اميرمؤمنان است و سرور عارفان و در عين حال پناه گاه يتيمان و بى سرپرستان وستم ديدگان، دلى دارد جوشان از عواطف انسانى و ترحم به زيردستان، در عينقدرت و سخاوت مندى ژنده پوشى است كارگر وكشاورز، حكيمى است بصير وداورى است دادگر و بى گذشت.

به راستى كه شناخت گوشه اى از اين درياى ناپيدا و اسوه فضيلتو تقوا و دانشبراى كسى امكان ندارد ;

مگر خدايى كه خالق اوست و پيغمبرى كه مربى و معلم اوست واولاد طاهرينش(علیه السلام) كه پرورش يافتگان مكتب اويند.(1)

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

على(ع) از ديدگاه على(ع)

در حديث معروفى از حضرت على(ع) آمده است كه مى فرمايد: من روزى در يكى از باغ هاى فدك بودم ناگهان زن بيگانه اى را ديدم كه بى پروا وارد شد، در حالى كه بيلى در دست داشتم و مشغول كار بودم

گفت: اى فرزند ابوطالب، حاضرى با من ازدواج كنى تا تو را از اين بيل زدن بى نياز كنم و خزائن زمين را به تو نشان دهم تا در تمام عمر خود و بعد از آن براى فرزندانت ثروت داشته باشى؟!

گفتم: تو كيستى كه از خانواده ات خواستگارى ات كنم؟ گفت: من دنيا هستم به او گفتم: برگرد و همسرى غير از من انتخاب كن، برو ديگرى را فريب ده كه من تو را به خوبى مى شناسم.2

على(ع) درباره خودش مى فرمايد: (به خد، اگر شب را روى اشتر خار بيدار بمانم و از اين سو بدان سويم كشند در طوق هاى آهنين گرفتار، خوش تر دارم تا روز رستاخيز بر خدا و رسول(ص) درآيم، بر يكى از بندگان ستمكار، يا اندك چيزى را گرفته باشم به ناسزاوار و چگونه بر كس ى ستم كنم به خاطر نفسى كه به كهنگى و فرسودگى شتابان است و زمان ماندش در خاك دراز و فراوان.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

بسم الله الرحمن الرحیم

شخصیت عظیم و گسترده ی امیرمومنان، وسیع تر و متنوع تر از آن است که کسی بتواند به تمامی ابعاد آن دست یابد اما هر فردی که دنبال حقیقت است و می خواهد به حقیقت زندگی به تمام معنا و درتمام ابعاد برسد وراه حقیقت در پیش گیرد باید با زندگی ابرمرد و مرد تکرار نشدنی تاریخ هرچند در حد توان خود آشنا شود.

دوران زندگی امیرمومنان را می توان به سه دوره تقسیم نمود:

الف)- بیست و سه سال مبارزه در راه گسترش عقیده

ب)- بیست و پنج سال سکوت برای حفظ وحدت

ج)- پنج سال حکومت برای برقراری عدالت

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

در این میان، از بین همه ی آموزه های مولا علی(ع)، از همه فصیح تر و بلیغ تر و اثربخش تر، دوران بیست و پنج سال سکوت ایشان می باشد. تنهایی امیرمومنان در این دوران، قابل تأمل و سکوت و سخنانشان پیام آور است. هرچند تنهایی برای او زاییده ی عشق است وبا بیگانگی نامتجانس، اما تشنه بودن در کنار رودی که عوام از آن سیراب می شوند خود، درد دیگری است.او در میان آن همه اصحاب پیامبرصلی الله علیه و آله تنهاست . نیمه شب مدینه را ترک می کند، در نخلستانهای بیرون شهر، در دل تاریکی، سر در چاه می کند و پهلوان خیبر می گرید و چه معمای بزرگی است راز گریه های امیرمومنان در دل شب.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

امیرمومنان(ع) و یقین:

درمورد یقین مولا همین بس که می فرمایند اگر پرده ها از جلوی چشمها کنار رود به یقین من چیزی اضافه نمی شود

عاطفه ی امیر مومنان(ع):

ابوطفیل می گوید:علی(ع)را دیدم که یتیمان را فرا میخواند و به آنان عسل می خورانید تا جائیکه بعضی ازیارانش می گفتند ای کاش من هم یتیم بودم.

امیرالمومنین وحق:

ابوذر می فرمایند:من از رسول خدا(ص) شنیدم که میفرمود«علی باحق است وحق باعلی وبر زبان او است، هرجا که علی بچرخد حق به همان سو دور میزند»

علم و حکمت امیرمومنان(ع):

رسول خدا(ص) فرمودند:
«من شهرعلم هستم و علی در آن است و هرکس خواستارعلم وحکمت است باید از در وارد شود» و درجای دیگر فرمودند:«حکمت به 10 قسمت تقسیم شده است،به علی(ع)9 جزء از آن و به تمام مردم یک جزء دیگرش داده شده است.»

غزالی از پیامبر(ص) روایت نموده است که فرمودند:« من میزان حکمتم و علی زبانه و شاخص آن است.»

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

زهد امیرمومنان:

مولا امام محمدباقر(ع) درباره ی زهد امیرمومنان میفرمایند:«علی(ع) در ایام خلافت پنج سال زمام امور را در دست گرفت ولی در تمام این مدت (برای خودش) نه آجری روی هم گذاشت، نه گله ی گوسفندی فراهم ساخت و نه درهم و دیناری به ارث گذاشت.»

فروتنی و خانواده دوستی امیرمومنان(ع):

از مولا امام صادق(ع)روایت شده است که فرمودند:
«امیرمومنین(ع) خودش هیزم می کشید و آب می آورد و منزل را هم جاروب می کرد، و حضرت زهرا "سلام الله علیها" آرد تهیه میفرمود، خمیر می کرد و نان می پخت.»

حضرت می فرمودند:« چیزهایی که برای عیال انسان سودمند است بردن آن برای افراد باکمال موجب نقصان نخواهد بود.»

برگرفته از کتابهای:

1- علی(ع) از ولادت تا شهادت (نویسنده:سید محمد کاظم قزوینی با ترجمه:علی کاظمی)

2- امام علی(ع) عقلانیت و حکومت(نویسنده:علی اصغر عین القضاة)

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

وى هم چنين مى فرمايد: (هنگامى كه همه سستى ورزيدند، به كار پرداختم و آن گاه كه همه نهان شدند، خود را آشكار ساختم و چون همه در گفتار درماندند، به گشادگى سخن گفتم و گاهى كه همه ايستادند، به نور خدا در راه تاختم.

آوايم فروتر از همگان، و رتبتم برتر از آن و اي ن. در راه فضيلت، عنان گشاده راندم و مركب مسابقت را از همه پيش تر جَهاندم. همانند كوهى ايستاده بودم ـ كه تُندرَش نتواند جنباند و گردباد نتواندش لرزاند.

نه كسى را بر من جاى خرده اى بود و نه گوينده را مجال طعنه اى. خوار نزد من گران مقدار تا هنگامى كه حق او را بدو برگردانم و نيرومند خوار تا آن گاه كه حق را از او بازستانم.

قضاى الهى را پذيرفته ايم و فرمان او را گردن نهاده. پنداريد كه من بر رسول خدا(ص) دروغ مى بندم! به خدا، من نخست كس بودم كه بدو ايمان آوردم. و نخست كس نباشم كه بر او دروغ بندم در كار خود نگري ستم، ديدم پيش از بيعت، پيمان طاعت بر عهده دارم، و از من براى ديگرى ميثاق ستده اند كه آن چه آيد بپذيرم و دم برنيارم.)4

در روزى از روزهاى خلافت حضرت على(ع)، جمعه و عيد غدير به يك روز افتاده بود و امام على(ع) در آن روز خطبه اى عجيب خواند و توحيدى عجيب گفت كه مختصرى از اين خطبه چنين است:

(منم صراط خد، كه هركس آن را نپيمايد، (از او اطاعت نكند) در چاه گم راهى فرو افتد. منم ر اه خد، كه پس از پيامبر مرا نصب كرده و نشان داده است. منم قسيم بهشت و دوزخ. منم حجت خد، هم بر بدكاران و هم بر نيكوكاران.)5

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

على(ع) و عدالت

على(ع) مظهر عدل و داد است و همواره بدان سفارش مى كرد. او به حكومت فقط از اين ديد مى نگريست كه عدالتى را برپا دارد و حق مظلومى را از ظالمى بستاند.

على(ع) هم عادل است هم عدالت خواه، براى تمام افراد بشر آن چنان عدالت را رعايت مى كند كه موجب حيرت است. على(ع) همان صوت عدالت انسانى است كه انعكاس آن هميشه درين گنبد دوّار به يادگار مانده و خواهد ماند و اين همان عدالت و قسط اسلامى است كه پيشوايان ما در تحق ق آن جان ها باخته و خون هاى پاكشان را در راه خدا نثار آن كرده اند. و همين شدت عدالت است كه محاسن مباركش على(ع) را به خون پاكش خضاب مى كند.)6

على(ع) عدالت را فداى هيچ چيزى نمى كرد. با اين كه حد الهى را بر افراد مجرم جارى مى كرد و آن ها را تازيانه مى زد، باز از او رو برنمى يافتند و از محبتشان چيزى كاسته نمى شد.

او خود مى فرمايد: (اگر با اين شمشيرم بينى مؤمنى را بزنم كه با من دشمن شود، هرگز دشمن ى نخواهد كرد و اگر همه دنيا را بر سر منافق بريزم كه مرا دوست بدارد، هرگز مرا دوست نخواهد داشت، زيرا كه اين گذشته و بر زبان پيغمبر امّى جارى گشته كه گفت: يا على! مؤمن تو را دشمن ندارد و منافق تو را دوست نمى دارد.)7

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

روزى مردى از دوستان على(ع) لغزشى انجام داد كه بايستى حد بر او جارى مى شد. اميرالمؤمنين(ع) پنجه راستش را بريد، آن را به دست چپ گرفت، در حالى كه قطرات خون مى چكيد و او مى رفت.

ابن الكواء خارجى آشوب گر، خواست از اين حادثه به نفع حزب خود استفاده كند; با قيافه اى ترحم آميز جلو رفت و گفت: دستت را كى بريد؟

گفت: (پنچه ام را بريد سيد جانشينان پيامبران، پيشواى سفيدرويان قيامت، ذى حق ترين مردم يه مؤمنان، على بن ابى طالب، امام هدايت، پيشتاز بهشت هاى نعمت، مبارز شجاعان، بخشنده زكات، رهبر راه رشد و كمال، گوينده راست ين و صواب، شجاع مكى و بزرگوار باوفا.)

ابن الكواء گفت: واى بر تو! دستت را مى برد و اين چنين ستايش مى گويى؟ گفت: چرا ثنايش نگويم و حال اين كه دوستيش با گوشت و خونم در آميخته است. به خدا سوگند كه نبريد دستم را جز به حقى كه خداوند قرار داده است.8

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

على(ع) و بيت المال

حضرت على(ع) به هنگام در دست گرفتن حكومت اسلامى، بر منبر رفت و پس از ستايش خداوند فرمود: سوگند به خد، تا هنگامى كه يك نخل در مدينه داشته باشم، از بيت المال چيزى برنمى دارم.

درست بينديشيد كه آيا وقتى من خود از بيت المال مسلمانان به خود سهمى نمى دهم ، مى توانم آن را به شما بدهم؟! عقيل برخاست و گفت: مرا با سياه پوستى كه در مدينه است برابر مى نهى؟ فرمود: بنشين برادر، مگر جز تو كسى دراين جا نبود كه حرف بزند، تو بر آن سياه پوست هيچ برترى ندارى مگر به مزيت در ايمان و يا پرهيزگارى.

برخى از پيروانش به آن حضرت گفتند: (يا اميرالمؤمنين! اگر نخست از بيت المال سهمى بيشتر به سركردگان مى دادى تا حكومتت پا بگيرد و پس از آن به عدالت بين همه حكومت مى فرمودى، بهتر نبود؟
امام فرمود: دريغا! كه شمايان از من مى خواهيد تا پايه هاى حكومت خود را بر ستم و بى عدالتى به مسلمانان استوار گردانم;

نه، سوگند به خداوند كه هرگز چنين كارى از من سر نخواهد زد. به خداوند كه اگر اموال مسلمانان از آن خودم نيز مى بود، باز ميان ايشان به برابرى رفتار مى كردم، چه رسد كه اموال مال خود آنان است.
على(ع) در تقسيم اموال هيچ گاه رعايت خويشاوندى و روابط را نمى كرد و با اين كه حاكم مطلق سرزمين هاى اسلامى بود، هم چون ساير اقشار از بيت المال سهم مى برد و گاه از آن سهم نيز مى گذشت.

سالم حَجْدَرى مى گويد: شب هنگام مالى را نزد على(ع) آوردند، در همان حال فرمودند: اين مال را تقسيم كنيد. گفتند: اى اميرالمؤمنين، اكنون شب است اجازه بفرماييد هنگام صبح آن را تقسيم كنيم. پاسخ داد: آيا قول مى دهيد كه تا فردا زنده باشم؟ گفتند: اين به دست ما ني ست. فرمود: پس معطل نكنيد و تقسيم كنيد.

عده اى از اطرافيان امام(ع) به آن حضرت گفتند: يا على(ع) اين اموال بيت المال را به كسانى بده كه مى ترسى فرار كنند و به معاويه بپيوندند. فرمود: اى واى بر شما! آيا از من مى خواهيد كه پيروزى را با ستم به چنگ آورم؟ نه به خد، تا زمانى كه خورشيد طلوع كند و ستاره اى در آسمان به درخشد، چنين نخواهم كرد. به خدا سوگند، اگر اين اموال از خودم بود، مردم را در تقسيم، برابر با يك ديگر در نظر مى گرفتم; چه رسد به اين كه اين اموال متعلق به مردم است!9

قنبر غلام امام در (رَحْبَه) چند جام طلا و نقره به اميرالمؤمنين(ع) داد و گفت: شما هرچه را به دست مى آيد بين ديگران تقسيم مى كنيد، من اين ها را براى شما پنهان كرده ام. آن حضرت از اين عمل ناراحت شد و شمشير بركشيد و فرمود: واى بر تو! مى خواهى آتش به خانه من داخل كنى؟ سپس آن ها را با شمشير چنان ضربه زد كه سى وچند پاره شد. آن گاه فرمان داد داروغه هاى محل آن ها را ميان مردم تقسيم كنند.10

طلحه و زبير به عنوان اعتراض به تقسيم غنايم بر اميرالمؤمنين على(ع) وارد شدند و گفتند: عمر اين گونه به ما سهم نمى داد! على(ع) پرسيد: پيامبر(ص) چه اندازه از غنايم به شما سهم مى داد؟ آنان خاموش ماندند.

فرمود: آيا پيامبر غنايم را يك سان ميان همگان تقسيم نمى كردند؟ گفتند: چر، فرمود: آيا در نزد شما پيروى از سنت پيامبر درست تر است يا پيروى از سنت عمر؟ گفتند: سنت پيامبر، ولى ما داراى سابقه و تحمل سختى و خويشاوندى با رسول خدا هستيم. فرمود: آيا سابقه شما بيش تر است يا سابقه من؟ گفتند: سابقه شما. فرمود: آيا شما بيشتر رنج ديده ايد يا من؟

گفتند: شما. آن گاه در حالى كه با دست اشاره به كارگر خود مى كرد فرمود: به خدا سوگند، من و اين كارگرم از غنايم سهمى برابر داريم.11