منظومه عشق*ویژه نامه ولادت امام حسین (ع) و گرامیداشت روز پاسدار *

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

پنجم آل کسا

وقتی همهمه فرشتگان، سکوت هفت آسمان را به هم می‌ریزد؛
وقتی آن همه ستاره به میهمانی چشمان حبیب خدا رفته‌اند؛

وقتی ماه برای آمدنش این پا و آن پا می‌کند
و خورشید، مبهوتِ هیبت ستاره‌ای در زمین می‌ ماند؛

وقتی آیه تطهیر برای جاری شدن بی‌تابی می‌ کند
و عطر گل‌ های تکبیر در هوا بیداد؛

یعنی که احسن الخالقین، تمام جلوه‌های آسمانی را در کالبد
زمینی گنجانده است؛ یعنی که روحی بزرگ و آیه‌ای مقدس
را در لفافی از جنس بشر پیچیده است.

او کیست جز حسین(ع)؛
ستاره‌ای که ردّ درخشان حضورش، دستان خالی
زمین را به حضور نُه چراغ هدایت مزین می‌ کند.

او کیست جز ابوالائمه که محفل آل‌ کسا را با قدم‌های سرخش رونق می‌ دهد؟
کیست جز خامس آل عبا، که فوجی از ملایک را
به شوق سیاحتش از عرش به فرش می‌کشاند؟

سرور جوانان بهشت آمده است.
زمین حق دارد برای در آغوش گرفتن رکنی از
بهشت، دستانش بلرزد و پاهایش سُست شود.

چه کسی در بزرگی نسب به قدر و پایه حسین(ع) خواهد رسید.
نسبش را باید در عطر جان‌فزای رسول الله بجویى!

نسبش را باید در جنس لطیف یاس جست‌وجو کنى.
نسب حسین به پایه‌های کعبه می‌رسد؛ به على!

رواست که تن‌پوشش، پرنیان پر جبرئیل باشد و
کامش را از شیره جان رسول برگیرند.

رواست که شفاعت قدومش، فرشته مطرود عرش (یعنی فطرس)
را مقرب درگاه سازد تا از شوق این شرافت، بر جماعت فرشتگان فخر فروشد..





فاطره ذبیح‌زاده

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

در مدار یاد حسین




هر شب، دل­هایمان در حوالی تو اردو می­زند.

دیگر تفریح تسبیحمان گردش به دورِ مدار یاد توست.

نامت مدام در سینه ما تاب می­خورد و از شوق، «حسین حسین» می­کند.

در بازار آشفته جهان، تنها سکه عشق توست که پس از این همه
خطا، به خلایق جرئت مردن می­دهد، که امید شفاعت
تو برای دستان بی­چیزمان کم سرمایه­ای نیست؛

یا اباعبدالله.

[mahdy30na]

با سلام و عرض تبریک با سلامی ویژه خدمت دوستان خوبم ،این ایام ویژه به تمام معنا رو تبریک میگم و ارزو دارم در این شب عزیز یار غائب ار نظر را حتما بخوانید .سه نور آمد به عالم پر ز احساسمعطر هر سه از عطر گل یاسسه نور تابناک آسمانیحسین بن علی ، سجاد و عباس

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

حسین جان، میلادت رؤیای عاشقانه فرشتگان بود؛

فرشتگانی که به یمن آمدنت، بال های خویش را در زمین گسترانیدند
تا با رایحه دل انگیز وجودت، عطر و بویی تازه یابند.

آن گاه که گل های سپید و ارغوانی به پاس آمدنت، رنگ
و بویی شادمانه به خود گرفتند و آن زمان که قنداقه سپیدت در آغوش
رسول اللّه جای گرفت، مدینه زیباترین لحظه ها را سپری می کرد
و شادمانه ترین روز را می گذراند.

ی چراغ هدایت و ای کشتی نجات! خوش آمدی.

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

رؤیای ارغوانی فرشتگان


یا حسین علیه السلام ! ای پسر فاطمه علیهاالسلام !
میلادت، رؤیای ارغوانی فرشتگان بود؛

آن گاه که گل های بهشت، به پاس آمدنت رنگ گرفتند.
مدینه کدام روز را شادمانه تر از این روز به یاد دارد؟

این گهواره ای است که فرشتگان به
امانت در خانه علی و فاطمه آورده اند.

نوزادی که خداوند به فاطمه عطا فرموده است
تا دین جدّش را زنده کند و به اصلاحِ خلق برخیزد.

نوزادی که به آیین ابراهیم، خود و فرزندانش به مذبحِ
عشق خواهند رفت؛ و خداوند آنان را در بهشتِ خودش خواهد پذیرفت،
و پاداش شهادت را نصیبشان خواهد کرد.

یا حسین!
اگر وجودِ مقدس تو نبود، کدام جانِ عارفِ شیدایی
شهادت را این گونه عاشقانه می سرود؟

تو آمدی تا خونت آبروی خاک باشد.
تو آمدی تا آبروی عاشقانه جهان باشی.
تو آمدی تا خاک، به برکتِ خونِ تو، رحمت و «شفا» باشد.

یا حسین!
تو آمدی تا به حُسنِ ازلی ات، عطرِ بهشت را
در زمین جاری کنی، سلام بر تو باد!


محمدسعید میرزایی

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

پیچیده در حریر بهشتی



آهنگ رقصیدن دارد مدینه امروز؛ آهنگ پرواز.

این اشتران مست، این درخت های دست افشان، این
پرندگان آفتابی و این آسمان، امروز میهمان قدم های کسی می شود
که همه آب ها را به میهمانی طهارت بی انتهای خود خواهد بُرد.

... و عشق در آغاز با حسین علیه السلام نام گرفت و آدم از خاک کربلا
فهمید که چشم هایش را فدیه ای عظیم باید به خون بنشاند.

آه، حوای سپیدپوش! این آخرین نواده بی سر تو نیست؛
اما بی تردید، خورشید از او چنان رو می گیرد که ملکوت، از خداوند.

این خدای عاشقی است که می آید، پیچیده در حریر بهشتی، در عطر کوثر و آیه طاها.
این همه هستی عشق است، همه زندگی زهرا علیهاالسلام ، همه امید علی
علیه السلام و همه قصه های آب را بلد است. حسین علیه السلام ، نامی
که برازنده مهربان ترین ستاره هاست.
عشقی که بی دلیل پذیرفت.

اندوهی که باید تا ابد، سینه زن نگاهش باشی.
او که می آید، عشق تازه می فهمد که خدا دوستش دارد؛
چون حسین را دوست دارد.... عشق تازه برادر گم شده خویش.

سال دلتنگی های مدینه، کودکی می آید که لبخند را
به صورت ها بر می گرداند.
اندوه را فانی می کند.

شعر را می جوشاند... آب را... آب را... از آب رد می شوم
که خنده ای برای این همه زُلال بی رحم ندارم؛

خنده ای برای فردای کودکی که شاعرانه ترین شناسنامه آب
را برای دنیا خواهد نوشت. از لبخند می گویم که چشم های علی است امروز.

از لبخند می گویم که دل فاطمه است این ساعت.
... و فاطمه علیهاالسلام چه قدر نور دارد امروز!
و فاطمه علیهاالسلام نور را در بغل می گیرد.

فاطمه علیهاالسلام خورشید را به دنیا تقدیم می کند... بخند، فاطمه!
بخند، علی! این سُلاله همه بهارهاست که در آغوش توست.

این بهانه همه تغزل های فرداست.
این سرود بی بدیل ملکوت است.
این صدای نغمه های قدسی جبریل است.

یعنی چشم های عرش است.
این همه واژه های مقدس صبح و درختان بهار است.
این خود بهار است که می آید؛ خود بهار.

این زیباترین بیت کتاب عاشقی است، زیباترین عاشق...

امیر مرزبان

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

فاطمه آورده فرزندی که در قدر و جلال

هم محمد هم امیرالمۆمنین هم مجتباست

چشم ثاراللهیان روشن به میلاد حسین

کام حزب اللهیان شیرین که این عید خداست

حسین جان! ای ابر شعله ورِ هستی،

میلادت بارش رحمتی است بر کویر خشکیده دل های ما.

میلاد مسعود فخر کائنات،

حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام مبارک باد.

[نرگس منتظر]

سروشی دوش در گوشم، سرود این نغمه ی شیوا
که بشگفت از گلستان محمد(ص) نوگلی زیبا

بشارت ای گنه کاران حسین آمد حسین آمد
نثار مقدمش سرها، فدای جان او جان ها

[نرگس منتظر]

سوم شعبان، ولادت فرخنده مهتر جوانان بهشت و آموزگار شهادت،
حضرت امام حسین بن علی علیهماالسلام خجسته باد

[سمن بویان* خادمه اباصالح المهدی(عج)*]

کشتی نجات

آسمان خم می‏شود تا به زمین تکیه کند.
فرشتگان، دسته دسته از آسمان فرود می‏آیند؛
انگار کسی می‏آید!

تمام کائنات، ایستاده‏اند تا ورودش را به نظاره بنشینند.
نسیم، مژده آمدنش را در کوچه کوچه‏های مدینه جار می‏زند؛
انگار کسی می‏آید؛

کسی که تمام گل‏های زیبا، رایحه‏شان را از عطر خوش او وام گرفته‏اند؛
کسی که تمام آب‏های دنیا، با افتخار، دست تعارف به سویش گرفته‏اند؛
کسی که کشتی نجات و چراغ هدایت خواهد شد.

حسین علیه‏السلام آمد تا...

حسین می‏آید؛
با کوله‏باری از عشق و ایمان.
می‏آید، تا کمر طاغوت‏های جهان بشکند
و شوکت ستم، فرو بریزد.

حسین می‏آید؛
تا همه پنجره‏های دنیا، رو به حق و حقیقت باز شوند؛
تا بندهای اسارت و بندگی را از پای بشر باز کند؛
تا ریشه باورهای سبز و آسمانی، نخشکد؛
تا فریاد آزادی و آزادگی، در سینه‏ها یخ نزند و اسلام، جاودانه شود.

(زینب مسرور)