لاله سرخ کربلا {ویژه نامه ولادت با سعادت حضرت رقیه *س* }

[ملکوت* گامی تارهایی *]

عجب شبی است که یک ماه منظر آوردند
برای بنی هاشم باز مادر آوردند

ز بس حسین دلتنگ روی مادر بود
شبیه مادرش این بار دختر آوردند

مثال عمه خود که افتخار حیدر بود
به دختران جهان، دختری سر آوردند

درست مثل زمان تولد زهرا
سه آیه ای به بلندای کوثر آوردند

برای اینکه بگیرند گهواره اش را
هزار مریم و آسیه از در آوردند

عجیب نیست که عباس، ماه هدیه کند
شبی که حضرت زهرای دیگر آوردند

اگر چه حضرت زهرا ز نسل احمد بود
رقیه را ولی از نسل حیدر آوردند

[ملکوت* گامی تارهایی *]

پریوشی كه غزل خوان مهربانی هاست
سه ساله دخترك خـانـواده ی زهراست
شــب ولـادت او روز مـرگــــ نــومــیـدی
شروع لحظه ی تحویل سال خورشیدی



شكوفه های بهاری مُرید خنده ی او
شـكفتن گـل مریـم نـویـد خنده ی او
چه انعكاس شگرفی نگاه او دارد!
از آسمان نگاهش ستاره می بارد



نماز پنجره ها سمت كعبه ی چشمش
حواس آینه ها پـَرت جذبـه ی چشمش
ستاره ها به رقیه سلام می كردند
بـرای دیـدن او ازدحـام می كردند



رجال اهل كهف، خواب ناز امشب را
به پلك منـتـظر خـود حرام می كردند
زنان پاك سـرشـت قـبیله ی مریم
به احترام مقامش؛ قیام می كردند



و شاعران علی دوست تمام جهان
قصیده گفتن خود را تمام می كردند
فرشته ها به قامتش دخیل می بندند
فقیرهای بهـشـتـی چـه آبـرومـنـدند !



طواف قاصدكان گرد او تماشایی ست
شكوه فاخر اعمال حج شیدایی ست
به پای بوسی خاكش هزار سرو بلند
بـر آسـتانـه ی گهواره سـر فـرود آرنـد



چكیده شهد گل از غنچه ی تبسم او
مسـیـر بـاد صـبـا كـوچـه ی تبـسم او
نسیم، شانه ی صبح حریر گیسویش
عقـاب قـلـب اباالفضل گیر گیسویش



گلِ سرِ شب این كودك شكر شیرین
ستاره های درخشان خوشه ی پروین
صدای گریه ی او شرح آیه های بهشت
رسد ز پیرهنـش عـطر جانفزای بهشت



نـگـاه فاطـمی اش ، باغ خاطرات حسین
سرشك دیده ی او، باده ی حیات حسین
عقیله آمد و قنداقه را به دستش داد
حسین ذوق كنان یـاد مادرش افـتـاد



به گریه گفت: غم از دیده ی تَرَم رفته
نـگـاه كـن چـقـدر او بـه مـادرم رفته !


شاعر : وحید قاسمی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

دلربایی می‌کند باغ و بهارِ عالمین
دل شده از مقدم رقیه در شادی و شین

با وجودش دلربای اهلِ خانه می‌شود
دلربایی حضرت سلطان عشق مولا حسین

میلاد فرح بخش باب الحوائج ، حضرت رقیه(س) مبارک باد

[ملکوت* گامی تارهایی *]

كسي كه علت ايجاد شيث و شمعون است
قسم به حضرت زهرا رقيه خاتون است
بگو كه منكر دردانه حسين داند
به آيه آيه قرآن هميشه ملعون است
و منكران مقامش شبيه ابليسند
اگر عمارت فقه اند تازه تاسيسند
و گر كه چله نشينند به مسجد الاقصي
براي لحظه به لحظه اش گناه بنويسند
دخيل دست عطايش هزار قارون است
كسي كه شيعه به او تا هميشه مديون است
و آن مكان كه معروف به قاب قوسين است
در آرزوي قدوم رقيه خاتون است

وبلاگ بوی پیراهن حسین

[ملکوت* گامی تارهایی *]

چون ملائك اومدند برا شفاعت صف به صف

دست شادي مي‌زنند در آسمونا كف به كف

از لب افلاكيان اين زمزمه اومد به گوش

همه عشقا يه طرف عشق رقيه يه طرف


مداح : حسن فطرس

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

اشراق مهر سجده به خاک زمین اوست
تکوین عشق ، معجزه کمترین اوست

صبح ولادتش همه جا عطر سیب داشت
گل بانویی که ایل و تباری نجیب داشت

نیلوفر عفاف به قنداقه اش دخیل
گلبوسه نسیم زعطرش نصیب داشت

می آمد از طراوت گلخانه خدا
بیخود نبود رایحه ای دلفریب داشت

شیرین زبان قافله نازدانه ها
تن پوشی از حریر پر عندلیب داشت

از وقت آفرینش نور مطهرش
با نام پاک فاطمه اُنسی عجیب داشت

تنها سه ماه آخر عمر سه ساله اش
اندازه سه قرن فرازو نشیب داشت

مصطفی متولی

[خستگی خیال]

میلاد در دانه امام حسین (ع) را خدمت مولا صاحب الزمان (عج) را تبریک وتهنیت عرض می کنم

[یاس بهشتی* خادمه باب الحوائج جواد الائمه (ع)*]

پریوشی كه غزل خوان مهربانی هاست
سه ساله دخترك خـانـواده ی زهراست

شــب ولـادت او روز مـرگــــ نــومــیـدی
شروع لحظه ی تحویل سال خورشیدی


شكوفه های بهاری مُرید خنده ی او
شـكفتن گـل مریـم نـویـد خنده ی او


چه انعكاس شگرفی نگاه او دارد!
از آسمان نگاهش ستاره می بارد

نماز پنجره ها سمت كعبه ی چشمش
حواس آینه ها پـَرت جذبـه ی چشمش


ستاره ها به رقیه سلام می كردند
بـرای دیـدن او ازدحـام می كردند


رجال اهل كهف، خواب ناز امشب را
به پلك منـتـظر خـود حرام می كردند

زنان پاك سـرشـت قـبیله ی مریم
به احترام مقامش؛ قیام می كردند

و شاعران علی دوست تمام جهان
قصیده گفتن خود را تمام می كردند


فرشته ها به قامتش دخیل می بندند
فقیرهای بهـشـتـی چـه آبـرومـنـدند !


طواف قاصدكان گرد او تماشایی ست
شكوه فاخر اعمال حج شیدایی ست


به پای بوسی خاكش هزار سرو بلند
بـر آسـتانـه ی گهواره سـر فـرود آرنـد


چكیده شهد گل از غنچه ی تبسم او
مسـیـر بـاد صـبـا كـوچـه ی تبـسم او


نسیم، شانه ی صبح حریر گیسویش
عقـاب قـلـب اباالفضل گیر گیسویش


گلِ سرِ شب این كودك شكر شیرین
ستاره های درخشان خوشه ی پروین


صدای گریه ی او شرح آیه های بهشت
رسد ز پیرهنـش عـطر جانفزای بهشت


نـگـاه فاطـمی اش ، باغ خاطرات حسین
سرشك دیده ی او، باده ی حیات حسین

عقیله آمد و قنداقه را به دستش داد
حسین ذوق كنان یـاد مادرش افـتـاد


به گریه گفت: غم از دیده ی تَرَم رفته
نـگـاه كـن چـقـدر او بـه مـادرم رفته !

شاعر : وحید قاسمی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

این کیست که بهشت شده رو نمای او
قصری هزار آینه شد سرسرای او

آمیخته به عصمت و توحید و معرفت
زرّینه خشت محکم اول بنای او

بانوی ماهتاب دمیده است تا فقط
هنگام خواب قصه بگوید برای او

سمت نگاه مشرقی اش صبح دائم است
خورشید سالهاست نشسته به پای او

عطر هزار باغچه گل در ترنّمش
شهر بهار ساکن سبز هوای او

آئینه تداعی لبخند فاطمه است
انگار روبرو شده با خنده های او

وقتیکه از سپر مدینه طلوع کرد
خورشید زندگانی خود را شروع کرد

از شاخه طلایی طوبی که چیده شد
در ساق عرش عطر رهایی وزیده شد

در صُلب سیب مهر تبلور نمود و بعد
در پوشش طهارت محض آفریده شد

شیوا ترین سلام سپیده به آفتاب
در لحظه تلألوء سبزش شنیده شد

تلفیقی از هدایت و نور است این شهاب
خطی که روی صفحه ظلمت کشیده شد

قبل از شروع خلقت عالم کمال یافت
آنروز متصّف به صفات حمیده شد

[نرگس منتظر]

شعر ولادت حضرت رقیه سلام الله علیها



پریوشی كه غزل خوان مهربانی هاست

سه ساله دخترك خـانـواده ی زهراست



شــب ولـادت او روز مـرگــــ نــومــیـدی

شروع لحظه ی تحویل سال خورشیدی



شكوفه های بهاری مُرید خنده ی او

شـكفتن گـل مریـم نـویـد خنده ی او



چه انعكاس شگرفی نگاه او دارد!

از آسمان نگاهش ستاره می بارد



نماز پنجره ها سمت كعبه ی چشمش

حواس آینه ها پـَرت جذبـه ی چشمش



ستاره ها به رقیه سلام می كردند

بـرای دیـدن او ازدحـام می كردند


رجال اهل كهف، خواب ناز امشب را

به پلك منـتـظر خـود حرام می كردند



زنان پاك سـرشـت قـبیله ی مریم

به احترام مقامش؛ قیام می كردند



و شاعران علی دوست تمام جهان

قصیده گفتن خود را تمام می كردند



فرشته ها به قامتش دخیل می بندند

فقیرهای بهـشـتـی چـه آبـرومـنـدند !



طواف قاصدكان گرد او تماشایی ست

شكوه فاخر اعمال حج شیدایی ست



به پای بوسی خاكش هزار سرو بلند

بـر آسـتانـه ی گهواره سـر فـرود آرنـد



چكیده شهد گل از غنچه ی تبسم او

مسـیـر بـاد صـبـا كـوچـه ی تبـسم او



نسیم، شانه ی صبح حریر گیسویش

عقـاب قـلـب اباالفضل گیر گیسویش



گلِ سرِ شب این كودك شكر شیرین

ستاره های درخشان خوشه ی پروین



صدای گریه ی او شرح آیه های بهشت

رسد ز پیرهنـش عـطر جانفزای بهشت



نـگـاه فاطـمی اش ، باغ خاطرات حسین

سرشك دیده ی او، باده ی حیات حسین



عقیله آمد و قنداقه را به دستش داد

حسین ذوق كنان یـاد مادرش افـتـاد



به گریه گفت: غم از دیده ی تَرَم رفته

نـگـاه كـن چـقـدر او بـه مـادرم رفته !



شاعر : وحید قاسمی

Read more: http://www.roghayeh.net/#ixzz2Y11MncsM