مرحوم حاج آقا دولابی فرمودند: در تو استعداد دیده که بلایت می‌دهد

[شهیده]

چقدر این نکته ها خواندنی است .
خواستم تبویب و مرتبش کنم اما شیرینی آن به همین وضع است .
بخوانید و خود مطابق حالتان برگزینید... آخر برخی حرفها مناسب حال برخی است نه همه آنها. این شما و این بیانات گهربار استاد...
در تو استعداد دیده که بلایت می‌دهد یعنی البلاء للولاء

- در تو استعداد دیده که بلایت می‌دهد.
ـ علم آخر الزمان و فضل خدا، علم بعد از عمل است.
ـ هرچه به آخرالزمان نزدیک شویم، راه‌های متعدد یکی می‌شوند، کلمه‌های علمی کم می‌شوند، نماز و روزه در لا اله الا الله حل می‌شوند؛ و بالاخره، فقط «الله» می‌ماند و به «لا اله» توجه نداری.

ـ در زمان ظهور و رجعت ما را بالا می‌برند تا آنها را ببینیم، نه این که آنها را یکبار دیگر پایین آورند.
ـ ذات و فطرت همانند حکومت صاحب الزمان دین جدیدی است؛ ولی در عین حال، قدیمی تر از جدیدهاست.
ـ در آخرالزمان، استاد در شاگرد و مربی در مربی تجلی پیدا می‌کند.
- مؤمن در ابتدا از زمان و مکان بهره می برد، بعد به آنها بهره می دهد.

ـ امام (ع) هرگز غائب نشده و نمی‌شود. ما او را نمی‌بینیم.
ـ ندای «هل من ناصر ینصرنی» برای گرفتن دست است، نه کمک به حسین (ع).
ـ روش من فقط «خودنمایی» است. می‌خواهم خودم را آن گونه که هستم بنمایانم تا خدا ظاهر شود. من «عبد» هم نیستم؛ چون تشخصی ندارم که بگویم «من» عبد هستم.

[شهیده]

ـ قسم می‌خورم شما همانند سنگی که آسمان به زمین آمده، بکر اینجا نشسته اید، و هیچ مسئله‌ای از جمله گناهان پدرانتان در شما مؤثر نبوده است.
ـ محبت، تحیرآور است.
ـ علوم (رسمی) زایل کننده نورند.
ـ چرا با زحمت علومی کسب می‌کنید که آخر باید بگذارید و بروید!؟
ـ مردم چنان دور خود را شلوغ کرده‌اند که اصلاً منتظر او یا نفحه‌ای از نفحات رحمانی نیستند.

ـ ائمه (ع) هیچ گاه ابتداءاً از شرور (و صفات عدمی) بحث نکرده‌اند.
ـ این همه قبض و بسطی که می‌دهد (که گاهی هم بی‌حساب است)، برای ظاهر کردن خودش است.
ـ خواست‌های مردم از حد یک «نشانه» فراتر نمی‌رود.

ـ خدا گفته به فکر آخرت خود باشید، دنیایتان را من تضمین می‌کنم. مردم گفتند دنیایمان با ما، توهم آخرتمان را یک کاری بکن!
ـ اگر بین دو نفر در امت تفرقه ایجاد شود؛ کل امت ضرر می‌بیند.
ـ بزرگ قوم و مسئول خانواده، باید اختلافات را نادیده بگیرد.
ـ از هیچ کس نترس؛ و دست خالی بودن خود را نشان بده.
ـ «حقیقت» مؤمن و کربلا و مکه وادی امن است.

[شهیده]

ـ هر غصه‌ای به تو برسد، جنگ با خداست.
ـ تقوا بدون محبت و دوستی، یعنی جفتک انداختن.
ـ اول می‌گوید مال و جانت را بده، بعد نه تنها پس می‌دهد، بلکه از معلوم می‌شود از اول مال خودش بوده است.
ـ سه صفت مانع راه انسان است: کبر (صفت شیطان در مقابل خدا)، حرص (علت بیرون رانده شدن آدم)، و حسد (علت نزاع فرزندان آدم).
ـ حرص مربوط به چیزهایی است که نیاز نداری.
ـ همه در حال سیر و کمالند، حتی کفار و اشقیا.

ـ در آخرت بی‌پدر و مادریم!
ـ هر کس نزد من آید، دینش را از دست می‌دهد. دین الله بی‌دینی است.
ـ «عبد» هیچ چیز از خود ندارد، حتی اصل وجودش را.
ـ بگو او با من است، نه اینکه من با او هستم.
ـ یا من یبدل السیئات حسنات! اصل وجود و خودم را عوض کن.
ـ هم در راه عرفان مرسوم و هم در راه محبت، احتمال نرسیدن به مقصود وجود دارد.
ـ فیض خدا اقتضاء می‌کند احتمالاً «آدم»ها و «خاتم»های دیگری قبل، بعد و مقارن ما وجود داشته باشند.
ـ به جای این که مطالعه کنی و عمل را به خود تحمیل نمایی، ذاتت را نورانی کن تا اعمال نیک از آن صادر شود.

[شهیده]

ـ بعد از هر بار غفلت (در عبادت یا گناه) ذاکر شده و توبه می‌کنیم. کثرت توبه به ما پیشرفت می‌دهد.
ـ آخر کار علم و جهل یکی می‌شود، چرا که بنده‌ای نمی‌ماند که علم یا جهل داشته باشد.
ـ در مرحله آخر می‌فهمیم او حدی ندارد که امکان داشته باشد از حد او تجاوز کنیم.
ـ هرچه علما زیادتر بحث می‌کنند، بیشتر اقرار می‌کنند که گم شده‌ای دارند.
ـ یکی از صفات مؤمن حب به نساء (نه مرأه) است، چون زنان مظهر جمال و عجزند.

ـ اسامی خدا، همه اسم اعظمند.
ـ لعن برای این است که با «آنها» مخلوط نشوی.
ـ هنگام لعن، پشت به دشمن، و رو به محمد (ص) و آل محمد (ص) کنید.
ـ مرحله بالای لعن آن است که ملعون را یاد نکنی.
ـ لعن، استغفار خصصین است.
ـ فقط در راستای رسیدن به «مقصد»، مطالعه و فعالیت کنید.

[شهیده]

ـ غفلت بعد از جا افتادن موتور حرکت، خوب است.
ـ تحیر (برخلاف عبادت و زهد) ناشی از محبت است و زیادترش را از خدا می‌خواهیم.
ـ تحیر (برخلاف گمگشتگی) همراه با آگاهی است.
ـ هم در راه محبت و هم در راه عبادت و ذکر، احتمال سقوط وجود دارد.
ـ نمی‌توان به شکل مطلق مشخص کرد کدام راه بهتر است.

ـ سجده انسان را لاغر می‌کند، و تسبیح، چاق.
ـ در مراحل بالا، خدا غیرت و ایمان را هم از ما می‌گیرد، شهوت عامل حرکت به سوی خدا می‌شود، و معلوم می‌شود که (طبق عقل ما) هیچ چیز دلیل هیچ چیز نمی‌شود.
ـ در مراحل بالا از استغفار هم باید استغفار کرد؛ چون دوئیتی نیست.
ـ شفاعت بالاتر از توبه است.

[شهیده]

ـ برائت و لعن باید با پشت پا و از باب احتیاط باشد.
ـ روحانی ممکن است با نور، یا بدون نور باشد.
ـ خدا احکامی مثل خمس و صدقه را به ما ارائه کرد، تا که به ملاقات او برویم، ما آنها را پذیرفتیم تا بهتر زندگی کنیم و به ملاقات او نرویم!
ـ مقداری ظلم واجب است! به قول حافظ رستگاری جاوید در «کم» آزادی است.
ـ آن کاری که خیلی دوست داری، زیاد انجام بده تا از ذائقه ات بیفتد.

ـ هنگام اطاعت، دید این نفس کوچک است که دارد نفس بزرگتر را عبادت می‌کند.
ـ چیزی که داری به زیر دست‌ها بده، تا بالایی‌ها هم به تو بدهند.
ـ هیچ نقشه‌ای برای تقرب، بهتر از نشستن با زیردستان نیست.
ـ خدا بعد از آن که در معاد پاداش نیکوکاران و بدکاران را داد، همه را از لطف خود سیراب می‌کند، تا اثبات کند شریکی ندارد.
ـ پیغمبر ما هر کار خوبی که 124 هزار پیغمبر کردند، به تنهایی انجام داد.

[شهیده]

ـ داستان خلقت، حرکت از وحدت به کثرت، و قصه معاد، حرکت از کثرت به وحدت است.
ـ ظهور خدا چیزی برای غیر نگذاشت که بتوانیم دنبال آن بگردیم.
ـ این که ائمه (ع) را اسم می‌برم برای این است که راه را گم نکنید، و الا جز خدا کسی وجود ندارد.
ـ منهای خدا هیچ چیز نیست، راحت بخوابید!
ـ محبت، مرحله‌ای بالاتر از تقلید است.
ـ منبر که می‌روی، اگر خودت کیف کردی، دیگران هم کیف می‌کنند.
ـ نماز که خواندی، ادای وظیفه کرده ای؛ اگر خودت آن را قبول کردی، او هم قبول می‌کند.
ـ ولایت نه تنها معصیت، بلکه خود عاصی را نیز تبدیل می‌کند.
ـ پروانه موت دارد (چون جسدش باقی می‌ماند)، و شمع، فنا.

ـ در تمام عمر جز خوبی ندیدم.
ـ وقتی غذا [ی معنوی] می‌خورید، لقمه بزرگ بگیرید.
ـ نگاه کردن حرم بالاتر از ذکر گفتن و زیارت خواندن است.
ـ به علم و هرآنچه که دارید تکیه نکنید.

[شهیده]

ـ این علمی که هرچه می‌خوانی شکاک تر می‌شوی، علم واقعی نیست.
ـ شب ما را فراگرفته است، لااقل بین الطلوعین باشید.
ـ خدا پیامبران را اضافه بر سازمان فرستاد.
ـ صاحب راه ضامن راه است.

ـ اگر واقعیت ظهور را بفهمی، دیر و زودش فرقی برایت ندارد.
ـ همین که اجازه داد پهلویش بنشینی، گناهانت را آمرزیده است.
ـ گفتی هزار (یا هفتاد) حجاب ظلمانی و نورانی بین تو و خدا هست، ولی نگفتی که قدرت خدا آن قدر زیاد است که می‌تواند به یکباره همه را بردارد!
ـ بشر هرچه جاهل تر، تلاشش (در ریاضت) بیشتر!

[شهیده]

ـ هستی او، ذکر و فعل و هستی ما را زایل کرد.
ـ شیطان را خدا برای نظم جهان آفرید.
ـ به وساوس شیطان توجه مکن و راه خود را برو! وقت خیلی کم است و راهی از تراب تا رب الارباب در پیش داریم.
ـ منشأ مشکلات حکومت (و خانواده)، ایجاد توقع (و قول دادن نسبت به کارهای انجام ناشده) است.
ـ اگر دندان طمع را از دنیا کندی، نقطه «زحمت» تشریف می‌برد؛ و تبدیل به «رحمت» می‌شود.
ـ هر لقمه‌ای که دهان شخصی دیگر گذاشتی، خود را سیر کرده ای.

ـ اهل محبت با سرعت راه می‌روند، و اهل شیطان، با عجله.
ـ با کاغذ نمی‌شود ارشاد کرد. تا می‌آیند آن را پیدا کنند و بخوانند، اوضاع عوض شده است.
ـ خورشید طلوع و غروب ندارد. قبل از قیامت ممکن است خورشید از غرب طلوع کند.
ـ تو خود گل سرسبد آفرینش باش، و به تلفات کارخانه خلقت توجه مکن.
ـ مؤمن چون در راه است، هرگز دو بار پایش در یک چاله نمی‌رود.
/7432/

منبع: خبرآنلاین
راسخون