آیت‌الله روح‌الله قرهی خدا نمی‌خواست شمر، شمر شود!

[سابحات]

خدا نمی‌خواست شمر، شمر شود!

اولیاء خدا می‌فرمایند: شک نکنیم که پروردگار عالم نمی‌خواست شمر، شمر بشود. باور کنیم پروردگار عالم نمی‌خواست اوّلی و دومی این‌ طور باشند. باور کنیم که پروردگار عالم نمی‌خواست طواغیت عالم این‌ طور باشند. آیا نمونه‌ای برای باورکردن داریم؟ بله، خود قرآن به موسی کلیمش، آن نبیّ مکرّم(ع) می‌فرماید: حتّی وقتی می‌روی با فرعونی که ادّعای «أنا ربّکم الأعلی» کرده؛ حرف بزنی، اوّل با قول لیّن و نرم حرف بزن؛ یعنی او را برگردان.

قول لیّن عندالعرفاء این است که برای فرعون یک کاری کن که برگردد. شاید کسی بگوید: آقا! او ادّعا کرده، آن هم چه ادّعای بزرگی، «أنا ربّکم الأعلی» گفته، به ما باشد، می‌گیریم پدرش را در می‌آوریم و محاکمه‌اش می‌کنیم که غلط زیادی نکند. امّا پروردگار عالم می‌گوید: این ادّعا کرده و روی ادّعایش هم ایستاده، امّا وقتی پیش او می‌روید، با قول لیّن حرف بزنید.

برای همین است که ما راجع به متّهم داریم که چون مجرم نیست، اوّل با قول لیّن با او حرف بزنید. بعد که جرمش محرز شد، به اندازه همان جرمش با او برخورد کنند. حتّی وقتی قنبر مولا یک ضربه زیادتر زد، حضرت فرمود: از او طلب عفو کن، اگر پذیرفت که پذیرفت، اگر نه باید بخوابی و ضربه اضافی را به خودت بزنند. این عدل امیرالمؤمنین و رنگ و بوی حکومت علوی است. یعنی این‌قدر باید مواظبت کنید.

پروردگار عالم به همه بندگانش عطاهایش را می‌دهد، پس «علی اهل مملکتک» است، نه «علی اهل الایمان»، نه «علی المؤمنین»، نه «علی المسلمین» و ...، بلکه پروردگار عالم می‌خواهد به همه مملکتش را عطا کند و منع هم نمی‌کند. تازه امر می‌کند که همه بخواهند و سائل باشند. بعد هم که خطاب می‌کند: «یا ایّها النّاس انتم الفقراء الی اللّه»، عرض کردیم خطاب نمی‌کند: «یا ایّها المؤمنین، یا ایّها المسلمین»، بلکه همی‌فرماید: همه شما فقیرید؛ یعنی همه‌تان از من درخواست کنید، من هم به شما عطا می‌کنم.



متن سخنرانی در لینک زیر:

جنبش سایبری 313