دلتنگی های منتظران در جمعه های بی قراری

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

این جمعه هم گذشت، تو اما نیامدی
پایانِ سبز قصه دنیا، نیامدی

مانده ست دل اسیر هزاران سؤال تلخ
ای پاسخ هر آنچه معمّا، نیامدی

کِز کرده اند پنجره ها در غبار خویش
ای آفتاب روشنِ فردا، نیامدی

افسرده دل به دامن تفتیده کویر
ای روح آسمانی دریا، نیامدی

ای حسّ پاکِ گم شده روح روزگار
زیباترین بهانه دنیا نیامدی

ای از تبار آینه ها، ای حضورسبز
ای آخرین ذخیره طاها نیامدی

این جمعه هم گذشت و غزل ناتمام ماند
این است قسمتِ دلِ من، تا نیامدی

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

چشم در راهیم اما قاصدی در راه نیست
جمعه هم آمد ولی آن جمعه دلخواه نیست

ما کجا و نورباران شب دریا کجا!
قطره در خواب و خیالِ جذر و مد ماه نیست

ما کجا و بارگاه حضرت خوبان کجا!
هر گدایی، لایق هم صحبتی با شاه نیست

عشق، اینجا بین آدم ها غریب افتاده است
پایمردی کن برادر! یوسفی در چاه نیست

بارمان را آب برد و تازه فهمیدیم که
در بساط خالی ما، آه حتی آه نیست

ریشه در خاکیم و دم از آسمان ها می زنیم
بت پرستانیم و مثل ما کسی گمراه نیست

تک سوار قصه ها، یک روز می آید ولی
جز خدا از پشت پرده، هیچ کس آگاه نیست

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

دیریست که ما منتظر روی تو هستیم
ما بند نجابت به تن اسم تو بستیم

دیریست که دلداده ما خانه نشین است
جای قدمش بوسه به صد چاک زمین است


پلک دلم امشب به نبودت پر درد است
این فصل کبود از غم هجران تو سرد است


ای ساقی دلهای جهان مست نگاهت
این ماه فرومانده ز چشمان سیاهت


دیریست که ما منتظر و خانه بدوشیم
وقتی که قمر نیست همه تارو خموشیم


ای صاحب این ثانیه ها پس تو کجایی
فهمیده ام این جمعه گذشت و نمی یایی

دیریست که در جمعه همه مست غروبیم
از ناله پریم وغزل سنگ و رسوبیم

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

غروب جمعه دلم بوی یار می گیرد
افق افق دل من را غبار می گیرد

نه با زیارت یاسین دلم شود آرام
نه با دعای سماتم قرار می گیرد

نوای ندبه صبحم هنوز ورد لب است
که نغمه عشراتم به بار می گیرد

دل صنوبریم زین هوای مه آلود
نه از فراق که از انتظار می گیرد

قسم به عصر که خسران قرین انسان است
مگر هر آنکه دانش خود را به کار می گیرد

بدان که دلبر ما جان برای یاری خویش
در این دیار هزاران هزار می گیرد

به گوش منتظران گو که صبح نزدیک است
اگر چه شب ز رفیقان دمار می گیرد

جمال یار چو خورشید عالم افروز است
حجاب نفس تو را زان نگار می گیرد

تمام دلخوشیم یک نگاه کوچک اوست
ز چیست یار من از من کنار می گیرد

اگر که یار نخواهد به جلوه غم ببرد
دل زهیر چو شبهای تار می گیرد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ای نگاهت دوای هـــــر دردی
آرزو می كنم كه بـــــــرگردی

كاش من باخبر شـــوم روزی
لحظه ای بر دلم گــــذر كردی

زنده ام من به عشق دیدارت
بسته جانم به روی زیبــــایت

منتـــــظر مانده چشم گریانم
پس كجایی؟ دلم به قربــانت

مثل مهتاب و آسمان هستی
آفتابی ، تو مهربـــان هستی

با تو معنای عشق كامل شد
یار و مولای عاشقان هستی

جمعه ها دل كه بیقرارت شد
تا سحر چشم انتـــظارت شد

اشكها ریختم شبـــــــانگاهان
چون امیدم به نوبــــهارت شد

ای كه بر درد و غم دوا هستی
نور عشقی و با وفـــا هستی

بی تو طاقت ندارد این دل بیا
صبر تا كی كنم؟ كجا هستی؟

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

عصر یک جمعه ی دلگیر، دلم گفت بگویم بنویسم

که چرا عشق به انسان نرسیده است؟
چرا آب به گلدان نرسیده است؟
چرا لحظه ی باران نرسیده است؟

وهر کس که در این خشکی دوران به لبش جان نرسیده است،
به ایمان نرسیده است و غم عشق به پایان نرسیده است.
بگو حافظ دلخسته زشیراز بیاید بنویسد
که هنوزم که هنوز است

چرا یوسف گمگشته به کنعان نرسیده است ؟
چرا کلبه احزان به گلستان نرسیده است؟

دل عشق ترک خورد،
گل زخم نمک خورد،
زمین مرد،
زمان بر سر دوشش غم و اندوه به انبوه فقط برد،
فقط برد،
زمین مرد
زمین مرد ،
خداوند گواه است،
دلم چشم به راه است،
و در حسرت یک پلک نگاه است،

ولی حیف نصیبم فقط آه است و همین آه خدایا برسد کاش به جایی،
برسد کاش صدایم به صدایی...

عصر این جمعه دلگیر وجود تو کنار دل هر بیدل آشفته شود حس،
تو کجایی گل نرگس؟

به خدا آه نفس های غریب تو که آغشته به حزنی است
زجنس غم و ماتم، زده آتش به دل عالم و آدم
مگر این روز و شب رنگ شفق یافته در سوگ کدامین غم عظمی
به تنت رخت عزا کرده ای؟ ای عشق مجسم!

که به جای نم شبنم بچکد خون جگر دم به دم از عمق نگاهت.
نکند باز شده ماه محرم
که چنین می زند آتش به دل فاطمه آهت
به فدای نخ آن شال سیاهت
به فدای رخت ای ماه!

بیا صاحب این بیرق و این پرچم و این مجلس
و این روضه و این بزم توئی ،
آجرک الله!

عزیز دو جهان یوسف در چاه ،
دلم سوخته از آه نفس های غریبت
دل من بال کبوتر شده خاکستر پرپرشده،
همراه نسیم سحری روی پر فطرس معراج نفس گشته هوایی
و سپس رفته به اقلیم رهایی،
به همان صحن و سرایی که شما زائر آنی

و خلاصه شود آیا که مرا نیز به همراه خودت
زیر رکابت ببری تا بشوم کرب و بلایی؟

به خدا در هوس دیدن شش گوشه دلم تاب ندارد ،
نگهم خواب ندارد، قلمم گوشه دفتر غزل ناب ندارد،

شب من روزن مهتاب ندارد،
همه گویند به انگشت اشاره

مگر این عاشق بیچارهء دلدادهء دلسوخته ارباب ندارد...
تو کجایی؟ تو کجایی شده ام باز هوایی،شده ام باز هوایی...

گریه کن ،گریه وخون گریه کن آری
که هر آن مرثیه را خلق شنیده است

شما دیده ای آن را
و اگر طاقتتان هست کنون من نفسی روضه ز مقتل بنویسم،
و خودت نیز مدد کن
که قلم در کف من همچو عصا در ید موسی بشود

چون تپش موج مصیبات بلند است،
به گستردگی ساحل نیل است،
و این بحر طویل است

وببخشید که این مخمل خون بر تن تبدار حروف است
که این روضهء مکشوف لهوف است،
عطش بر لب عطشان لغات است

و صدای تپش سطر به سطرش همگی موج مزن آب فرات است،
و ارباب همه سینه زنان کشتی آرام نجات است ،

ولی حیف که ارباب «قتبل العبرات» است،
ولی حیف که ارباب«اسیر الکربات» است،

ولی حیف هنوزم که هنوز است حسین ابن علی تشنهء یار است
و زنی محو تماشاست زبالای بلندی،

الف قامت او دال و همه هستی او در کف گودال و سپس آه
که «الشّمرُ ...»خدایا چه بگویم «که شکستند سبو را وبریدند ...»
دلت تاب ندارد

به خدا با خبرم می گذرم از تپش روضه که خود غرق عزایی،
تو خودت کرب و بلایی،

قسمت می دهم آقا به همین روضه که در مجلس ما نیز بیایی،
تو کجایی ... تو کجایی...

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

روزی تو خواهی آمد از کوچه های باران
تا از دلم بشوری غمهای روزگاران

غمهای روزگاران ..................

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

جمعه ها ما زائر گل میشویم
شاخساران توسل میشویم

خشم ما در جمعه طغیان میکند
اشک را در چشم پنهان میکند

می شکوفد آه ما تا حریم کبریا
ناله تا کی ؟! ای گل نرگس بیا

ای گل نرگس صفای دل توئی
چلچراغ سبز این محفل توئی

ای گل نرگس رهایی دست توست
یک گلستان شقایق هست توست

ای گل نرگس ای صاحب الزمان
از فراقت از فراقت الامان

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

[راحیل السادات* تورا من چشم در راهم*]

شد ویرونه دل آبادم نیومدی ... نرگس میون سجاده م نیومدی
شد ویرونه دل آبادم نیومدی ... نرگس میون سجاده م نیومدی
شد ویرونه دل آبادم نیومدی ... نرگس میون سجاده م نیومدی
شد ویرونه دل آبادم نیومدی ... نرگس میون سجاده م نیومدی
شد ویرونه دل آبادم نیومدی ... نرگس میون سجاده م نیومدی