♥•*♥*•♥ سپید پوش مهربان ♥•*♥*•♥

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

امتداد راه زینب علیهاالسلام




با گوشه آستین که عرق پیشانی اش را پاک می کرد، نگاه خسته اش به ساعت افتاد.

نیمه شب بود.
ناگهان به یادش افتاد یک ساعت از پایان ساعت کاری اش گذشته است.

گره آخر را که بر روی زخم پیرمرد زد، حس کرد دیگر نمی تواند سرپا بایستد.

پلک های نیمه بازش افتاد به کاغذ کوچک روی دیوار:
«پرستاری، امتداد راه زینب کبراست».

ناگهان گرمایی امیدبخش را در دل احساس کرد.

گویا جان تازه ای گرفته بود.

آهسته از جایش بلند شد، دیگر اثری از خستگی در چهره اش نبود.




روح اللّه حبیبیان

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

با خودت نسیم می آوری



کسالت، از نرده های تختم بالا می رود.

لحظه هایم، در تب تندی، دست وپا می زنند و گُر می گیرند.

انگار خواب را از تقدیر چشم هایم ربوده اند!

چشم می گردانم در تمام زوایای اتاق، تا شاید کسی جویای احوالم شود،
اما صدای التماسم، در همهمه خواب گم می شود.

اسیر شده ام در تنگنای این شب یلدایی و به گمانم صبح،
از دریچه این اتاق، داخل نخواهد شد.

آه! ناله ای از حنجره ام برمی خیزد
و لرزان از دالان دهانم بیرون می زند.

درد، در تمام سلول های بدنم می خزد
و بی تابی به نفس هایم هجوم می آورد.

در را که باز می کنی، نسیم می وزد.

در پهنه چشمانم، چون فرشته سبزپوشی می آیی
که بر برکه پهناور آرامش، گام برمی دارد.

امتداد سایه ات، تا روی دیوار روبه رو، سرشار خنکی است.

دست می گذاری بر کوره آتشی که بر پیشانی ام می سوزد
و آرام می پرسی: «درد داری؟»



فاطره ذبیح زاده

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

به محبتت محتاجم



خوب می دانم که این لحظه های لبریزِ آسودگی،
از معجزه حضور مهربان و دلسوزانه ات در پیکرم روییده است؛

نه آن داروی مسکّن.

من محتاجم به تسلای تو در این ریگستانِ درد؛

به تراوش زمزمه های همدردی ات، در سکوت محض بیماری.

صبح، از نگاه تو طلوع می کند.

آرامش مان از دامان صبورانه تو پا می گیرد.

اینجا، همه چیز تکراری و کسالت بار خواهد شد؛

جز لبخندِ مهربان تو که هر روز، به احوال پرسی مان می آید.

به واگویه رنج هایمان با تو عادت کرده ایم!

با آهنگ ملایمِ کلامت که در هوای بیمارستان می پیچد و زندگی می پراکند، خو گرفته ایم.

به فرشته مهربانی که حضور سپیدش، امید را به
آسمان چشم هایمان هدیه می کند، عادت کرده ایم.

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

از آسمان پرسیدم، پرستار كیست؟ گفت: وسیع تر از من است.

از كوه پرسیدم، پرستار كیست؟ گفت: مقاوم تر از من است.

از آینه پرسیدم، پرستار كیست؟ گفت: پاك تر از من است.

از آب پرسیدم، پرستار كیست؟ گفت: زلال تر از من است.

از مادر پرسیدم، پرستار كیست؟گفت: مهربانتر از من است.

از پیامبر پرسیدم، پرستار كیست؟ گفت: از تمام یارانم به من نزدیك تر است.

از خودش پرسیدم، پرستار گفت: خادم خدا

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]