نوع روابط مثبت و منفی و ارزشهایی که هر فرد در قبال غریزه جنسی باید رعایت کند، در دین اسلام به خوبی ترسیم شده است. تدابیری که برای مهار و کنترل این غریزه از زمان فعالیت جنسی لازم است تا فرد را به سلامت از انحرافات و آسیبها برهاند و او را در مسیر تکامل فردی و اجتماعی هدایت کند، جای بسی تأمل و بررسی دارد. از جمله این تدابیر به «حیای جنسی» و «عفت ورزی» میتوان اشاره کرد.
حیا، به معنای احساس شرم و خجالتی است که موجب خودداری از ارتکاب عمل زشت میشود و منشأ آن، درک حضور در برابر موجودی گرانمایه و ارزشمند است. بدین سبب است که حیا با دین ورزی ارتباطی تنگاتنگ و دوطرفهای دارد. در روایتهای اسلامی تأکید شده است: «الحیاء من الایمان؛ حیا از ایمان است.» و کسی که حیا ندارد در حقیقت دین ندارد. آنچه باعث میشود آدمی به این صفت سازنده و مثبت گرایش یابد، ایمان و بهرهمندی از نیروی تشخیص عقلانی است.
ایمان و حیا موجب میشود، شخص در ارتباط با جنس مخالف، از آلودگی به گناه مصونیت یابد و اعتبار خود را به عنوان گوهری گرانبها حفظ کند. خاصه برای زن؛ چرا که مأموریتی که در خلقت به او داده شده، آن است که با پرداختن به زیبایی و لطف و با خودداری و بینیازی ظریفانه، دل خشن مرد را هر چه بیشتر به سوی خویش بکشاند و او را از مجرای احساس قلب خویش، به همراهی بطلبد.
یکی از فلاسفه غربی مینویسد:
شرم رویی، نوعی عقب نشینی مدبرانه است که از ترس و پاکی میزاید. مرد پخته، امتناع و خودداری ظریفانه زن را دوست دارد. بیحیایی موقتا حواس را به خود جلب میکند، ولی به سختی ممکن است روح را نیز جلب کند. هر چه ساخته زن زیبا و در دسترس مردان قرار گیرد، برای مرد عادی جذاب، دلفریب و موقتی خواهد بود. پس، حیا از دلفریبیهای لطیف زن است که ارزش او را بالا میبرد.





نقل قول
