"رايحه ي بهشتي" _ ويژه نامه ي سالگرد فاجعه ي هفتم تير 60

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

شهید دکتر بهشتی

به امریکا بگو : از ما عصبانی باش و از این عصبانیت بمیر

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

خون شهدای هفتم تیر، آسیب ناپذیری انقلاب را تضمین کرد.
حادثه هفتم تیر باعث فروزانتر شدن شعله انقلاب و استحکام صفوف مردم شد.
شهید بهشتی مظهر و نشامه خصوصیات این هفتاد و دو تن بود.
حادثه هفتم تیر باعث شناساندن هر چه بیشتر حقانیت مطلق جریان خط امام(ره) شد.
شهدای عزیز فاجعه هفتم تیر نقش بزرگی در حفظ و تداوم انقلاب دارند.
بواسطه حادثه هفتم تیر انقلاب اوج گرفت.
حادثه هفتم تیر ثابت کرد شعله انقلاب خاموش شدنی نیست.
حادثه هفتم تیر مانند حادثه کربلا عکس المعل عاطفی وسیع و عمیقی را بوجود آورد

[شهاب منتظر]

هر چه گفتند نرو عزم به رفتن كردم
به خدايي خداوند اگر بر گردم

هر چه گفتند نرو، عزم به رفتن كردم
من خيانت گر و نامردم اگر برگردم

مي روم كعبه همان جاست چرا برگردم
خودم اينجا دلم آنجاست چرا برگردم

مي روم اين عطش سينه كبابم كرده است
چشمه آنجاست و اين خاك جوابم كرده است

ما فقط رهگذري بوده و بر مي گرديم
كاروان رفت، بمانيم اگر، نامرديم

لختي آهسته تر اي قافله تا ما برسيم
ما كه با قافله سالار شما همنفسيم

پشت اين همهمه ها دشت سكوتي هم هست
پشت اين خاك زمين ملكوتي هم هست

هر چه گفتند نرو عزم به رفتن كردم
من خيانت گر و نامردم اگر بر گردم

مردهامان همه رفتند ولي ما مانديم
مثل يك لَنگ كه از غافله ها جا مانديم

وسعت خاك ، شب اوج شما كم مي شد
آسمان نيز سرش پيش شما خم مي شد

آه...شرمنده ام اي دوست كه دستم خاليست
درد من درد غيبي و شكسته باليست

مثل تو عشق اگر در دل من آهي داشت
پر و بالم به خدا سوي سحر راهي داشت

رفتنم دست خودم نيست خدا مي داند
لحظه هايم همه ساليست خدا مي داند

هر چه گفتند نرو عزم به رفتن كردم
به خدايي خداوند اگر بر گردم


منيژه درتوميان

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

تیر ماهِ بعد از ظهر پایتخت



تیر می کشد، زوایای تیر ماهِ سال های خون و حماسه.
تابستان ناگریز، بوی انفجار و سوختگی می دهد.
تهرانِ تیر ماه، حس و حال سوختن پروانه ها را گرفته است.

از روزنه های شهر، هوای شب های هول انگیز جاری ست
و دقایق، ملتهب تر از همیشه می گریزد.

تیرماهِ بعد از ظهر پایتخت، بر تمام زوایای زمان تیر می کشد
و بوی تند فاجعه، نفس شهر را به شماره انداخته است.

کجاست سنج ها که بر تن بکوبند و زنجیرهای عزا
که بر شانه ها جای شوند!

کجاست بازارهای شهر که پیراهن سوگ بر تن کنند
و میادین شهر، ردای غربت بپوشند؟

کجاست تلنگری بر ثانیه های گریزان که فرازها
و فرشته ها را به بعد از ظهرِ زمین بکشاند؟

... و بوی معراج و پرواز، مشامت را پر می کند. ساختمان مجلس،
بوی آسمان می گیرد و کاغذهای نیمه سوخته رها در باد، می روند
تا تمام خیابان های شهر را از مهاجران آسمان آگاه کند!

قلب زمین از فشار درد، به شماره می افتد و دیوارهای مجلس،
در لابه لای آوارها و خون و دود، در هم می شکنند.

هفتم تیر ماه پایتخت، هفتاد و دو خوان عشق را در بعد از ظهر سرخ آغاز می کند
و هفت خوان عاشقی را زیر پا می گذارد تا به هفت شهرِ وصال برسد.

نبضِ زمان، در میادین شهر می تپد و چشم های بی شماری را می بینی که
هزار پنجره می گریند و از هزار پنجره آسمان، بارانِ بعد
از ظهر، بر شانه های سوگواران می ریزد.

ابراهیم قبله آرباطان