دلتنگی های منتظران در جمعه های بی قراری

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

العجل العجل یا مولای یا صاحب الزمان

اين هفته هم گذشت اما تو نيامدي
خورشيد خانواده‌ي زهرا نيامدي

از جاده‌ي هميشه چشم انتظارها

اي آخرين مسافر دنيا نيامدي

صبحي كنار جاده تو را منتظر شديم

«آمد غروب ، رفت و تو آقا نيامدي»

از ناز چشمهاي تو اصلاً بعيد نيست

شايد كه آمدي گذر ما نيامدي

امروزمان كه رفت چه خاكي بر سر كنيم

آقاي من اگر زَد و فردا نيامدي

غيبت بهانه اي است كه پاكيزه تر شويم

تا روبرويمان نشدي تا نيامدي

«يابن الحسن بياي»قنوتم وظيفه است

ديگر به ما چه آمده‌اي یا نيامدي

علی اکبر لطیفیان

العجل العجل یا مولای یا صاحب الزمان

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

هر روز دلم به جمعه وصل خوش است و اما

هر جمعه که می آید و می رود دلم میگیرد....

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

این جمعه هم گذشت، تو اما نیامدی
پایانِ سبز قصه دنیا، نیامدی

مانده ست دل اسیر هزاران سؤال تلخ
ای پاسخ هر آنچه معمّا، نیامدی

کِز کرده اند پنجره ها در غبار خویش
ای آفتاب روشنِ فردا، نیامدی

افسرده دل به دامن تفتیده کویر
ای روح آسمانی دریا، نیامدی

ای حسّ پاکِ گم شده روح روزگار
زیباترین بهانه دنیا نیامدی

ای از تبار آینه ها، ای حضورسبز
ای آخرین ذخیره طاها نیامدی

این جمعه هم گذشت و غزل ناتمام ماند
این است قسمتِ دلِ من، تا نیامدی

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

العجل العجل یا مولای یا صاحب الزمان


عـمـری به انتظار نشــستـم نیــامــدی
چـشم از همه به غیر تو بستم نیامدی

ای مـایـه امــیـد بــشــر، رشــتــه امـیـد
از هرکســی بجـز تو گـسـستم نیامدی



ای خضر راه گمشدگان در مسیر عشق
چشم انتظـار هرچـه نـشستم نیامدی

ای سـرو سـرفـراز گــلــستـــان زنــدگی
دیدی مگر حقـیرم و پـســتــم نــیـامدی

گفتی دل شکـسته بـود جـای من فقط
این دل به خـاطـر تـو شکســتم نیامدی

عـمــری در آرزوی تــو آخــر شــد و هـنوز
در آرزوی روی تــو هــســتـم نــیــامــدی

مست گنــاه، مـرد حــقـیقــت نمی شود
دیدی همیشه غافل و مــستــم نـیامدی

زندان تن کلـیــد نـــدارد به غـــیـــر مـــرگ
چــون از رگ حــیــات نـرستــم نـیـامـدی




العجل العجل یا مولای یا صاحب الزمان

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

پژمرده ام...زردم ...بهار این خزان باش
پاییزی ام ، ای مهر با من مهربان باش

حالا که شیطان را خدا زنجیر کرده
باران رحمت بر زمین و آسمان باش

آقا بیا تا روزه هامان جان بگیرد
قرآن بخوان در گوش دل ، آرام جان باش

افطارها در غیبتت لطفی ندارد
یک شب کنار سفره ی ما میهمان باش

یک شب بیا و چشم ما را غرق خون کن
در روضه ی جد غریبت ، روضه خوان باش

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بازهم آدیینه بگذشت ولی مهدی کجاست ؟
یک نفر میگفت مهدی جمعه ها در کربلاست

رو به سوی کربلا کردم که فریادش زنم
باز هم با ندبه ای از هجر مولا دم زنم آمد

از سویی ندایی آی اهل انتظار
اندکی دیگر صبوری میرسد دیدار

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

اين جمعه های بی خبری را جواب کن
بشکن حصار فاصله ها، را شتاب کن

بندی بزن بر اين شکسته دلی عصر جمعه را
يا نرخ دل شکسته گی ام را حساب کن

ربطی به انتظار ندارد نبودنت
فکری به حال رابطه های خراب کن

برخيز و تازه کن به تن خود بهار را
نيرنگ و رنگ های زمين را سراب کن

تاريک و سرد مي گذرد روز و شب، شبی -
رخسار ماه وَشَت را به قاب کن

ديری ست تشنه ايم ، وَ مخمور باده ايم
اين جام را به جرأت جانت شراب کن

نقبی بزن به بعُد زمان اتّصال را
آتشفشان رنج جهان را مذاب کن

در اين شب چراغ شکسته چه بی کسيم
ای چلچراغ نور، بيا انقلاب کن

دير ست... صد کلام به يک بغض ناتمام
بشکن ، حصار فاصله ها را شتاب کن...

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

ای عزیز خدا،امام زمان
صاحب روضه ها،امام زمان

شب تودیع حیدر است امشب
جان زهرابیا ،امام زمان

بر سر و سینه می زنی ای وای!
فرق او شد دو تا امام زمان

بین ما هستی و چه تنهایی!
می زنی ضجّه ها امام زمان

از سر شب به یادتان هستم
می کنی یاد ما؟امام زمان

کم ما و کرامتت مولا
نظری بر گدا امام زمان

پرده های گناه باعث شد
از تو هستم جدا امام زمان

می شوم لایق زیارت تو
گر نمایی دعا امام زمان

کاش احیا کنیم یک شب قدر
در کنار شما امام زمان

تو جوادی و من بخیل آقا
جود بی انتها ،امام زمان

امشبی را بیا و بد گذران
سحری با گدا امام زمان

شب قدر است روزیم گردان
عرفه،کربلا، امام زمان


شاعر: محمدمهدی عبدالهی

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

اللهم عجل لولیک الفرج

نگاه می‏کنم به دست‏هایم که خالی‏تر از همیشه آمده‏اند!
آمده‏اند که بخواهند
بخواهند که بیایی!

به دست‏هایم نگاه می‏کنم و به جمعه‏ای فکر می‏کنم که غروب شد و نیامدی
به جمعه‏ای فکر می‏کنم که وعده داده شده است.

وعده داده شده که در آن، کسی می‏آید؛
یک منجی، یک موعود، یک مولا و یک امام!
مولای من!

چقدر جمعه ‏ها را در هوایت نفس بکشم، بی آن‏که حضورت را حس کنم؟!
چقدر صبح را با امید آمدنت، چشم باز کنم، امّا...!
که روزها همه مثل هم‏اند ـ هر دو سیاه ـ غروب‏ها و سحرهاش خسته ‏ام کردند.

آقای من!
کدام جمعه، آمدنت را درک می‏کند؟
کدام جمعه، صبح را از چشم‏های تو شروع می‏کند؟

کدام جمعه، آمدنت را جشن می‏گیرند؟
تو، رأس کدامین ساعت سبز می‏آیی؟

کدام ساعت، در تپش عقربه‏ هایش، ظهورت را زنگ می‏زند؟
کدام دقیقه، با چشم‏های تو تنظیم می‏شود؟
کدام ثانیه، آهنگ گام‏هایت را شتاب می‏گیرد؟

آقای من!
این جمعه‏ ها، با گریه‏ هایم آشنایند، امّا با آمدنت غریبه.

این جمعه‏ ها، گریه‏ هایم را شنیده‏ اند و اشک‏هایم را دیده ‏اند؛
اشک‏هایی که بی‏تو، تمامی ندارند.

هر روزم بی‏ تو بارانی‏ست و چشم‏هایم جز اشک، واژه‏ای را درک نمی‏کنند،
امّا...مولای من!
می‏ترسم!

می‏ترسم از این‏که این اشک‏ها، عادت چشم‏هایم شوند و این گریه ‏ها، که برای تواند.
آقای من! این اشک‏ها، آبروی منند و اعتبار من.

با گریه نامه ‏ها که نوشتم، نیامدی
ترسم از این‏که گریه شود عادتم، بیا!

امیر اکبرزاده

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

غروب شد یار بی‏ همتا نیامد

یگانه منجی دلها نیامد

نهاد آدینه را موعود دیدار

دوصد آدینه رفت اما نیامد