مشاعره با اشعار دیوان حافظ شیرازی

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد
نهال دشمنی برکن که رنج بی‌شمار آرد

چو مهمان خراباتی به عزت باش با رندان
که درد سر کشی جانا گرت مستی خمار آرد

[شهاب منتظر]

دیگران قرعه قسمت همه بر عیش زدند
دل غمدیده ما بود که هم بر غم زد

جان علوی هوس چاه زنخدان تو داشت
دست در حلقه آن زلف خم اندر خم زد

[شهاب منتظر]

تـو عمر خواه و صبوری که چرخ شعبده باز

هزار بازی از این طرفه‌تر برانگیزد


بر آستانه تسلیم سر بنه حافظ

که گر ستیزه کنی روزگار بستیزد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

در این خونفشان عرصه‌ی رستخیز
تو خون صراحی و ساغر بریز

به مستان نوید سرودی فرست
به یاران رفته درودی فرست

[شهاب منتظر]

تـو را چنان که تویی هر نظر کجا بیند

به قدر دانش خود هر کسی کند ادراک


به چشم خلق عزیزجهان شود حافظ

که بر در تو نهد روی مسکنت بر خاک

[شهاب منتظر]

کجا روم چه کنم چاره از کجا جویم

که گشته‌ام ز غم و جور روزگار ملول


من شکسته بدحال زندگی یابم

در آن زمان که به تیغ غمت شوم مقتول

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

لعل سیراب به خون تشنه لب یار من است
وز پی دیدن او دادن جان کار من است

شرم از آن چشم سیه بادش و مژگان دراز
هر که دل بردن او دید و در انکار من است

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

تا در ره پیری به چه آیین روی ای دل
باری به غلط صرف شد ایام شبابت

ای قصر دل افروز که منزلگه انسی
یا رب مکناد آفت ایام خرابت

[شهاب منتظر]

تحصیل عشق و رندی آسان نمود اول

آخر بسوخت جانم در کسب این فضایل


حلاج بر سر دار این نکته خوش سراید

از شافعی نپرسند امثال این مسائل

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

لفظی فصیح شیرین قدی بلند چابک
رویی لطیف زیبا چشمی خوش کشیده

یاقوت جان فزایش از آب لطف زاده
شمشاد خوش خرامش در ناز پروریده