منظومه غم{ ویژه نامه شهادت جانگذاز آقا امام جواد علیه السلام}

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

پله پله تا خدا رفتنت را ستاره‏ ها در گوش زمین نجوا کردند؛
آن گاه که عرش، تو را در هاله‏ ای از نور، به سوی معراج دل باختگان بُرد.

جواد الائمه! بعد از تو، دنیا سرگردان است و شادمانی رنگ باخته،
شهادت به مقامِ والایت غبطه می‏خورد و دل‏های سوگوار، جز اشک و آه، حرفی ندارند.

شانه ‏های آسمان، از یاد آوری سیمای روحانی‏ ات می‏لرزد
و بغضِ ناشناخته ‏ای گلوی زمین را می‏فشارد و دوریِ تو،
چونان رعد، افلاک را به آتش می‏کشد.

مولا جان! بی تو، روح تشنه‏ ی هستی، با کدامین زمزم سیراب شوند
و ضمیرهای مشتاق، با شمیمِ کدامین نسیم رحمت، آکنده از روحِ عبادت گردند؟

افسوس که از بارِ سنگین مظلومیتِ تو آینه ‏ی زمان در هم شکست
و کشتیِ ایثار و گذشت، در دریایِ وجود تو به اشک نشست.

ای که دعایت در سحرگاهانِ نیایش موجب نزول برکات است
و عبادتت در دلِ شب‏هایِ اِستغاثه، مایه‏ ی پراکندگی نفحات قدسی!

محراب‏ خالی، اشک‏های آسمان و بغض فرو خورده ‏ی افلاکیان،
بهانه‏ ی سوگوارای داغداران تو است

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

تنها «بیست و پنج» سال بود که نسیم «هل اتی» می وزید
و نهرهایی که از سرچشمه «طه» سیراب می شود، جاری بود.

و چه زود، این نسیم از وزیدن افتاد و این عطر
دل نواز دامن برچید!

اما، نه... چشم دلت را باز کن و ببین!
هنوز آن نسیم در حال وزیدن است و این شمیم روح بخش به مشام می رسد.

سلام بر تو ای جوادالائمه علیه السلام و بر آن بارگاه خدایی ات
که تا دامنه قیامت، چشم نواز همه از ره رسیدگانِ خسته خواهد بود!