ای زینت پدر و مونس مادر!
چه منزلت و شخصیّتی داری
که خدا نام تو را برگزید و بر لوح محفوظ نگاشت.
ای زینب علیهاالسلام !
ای خورشید روز و ماه شب کربلا!
با چه شکوه و جلالی طلوع کردی؟
حسین علیه السلام در نماز تو چه دیده بود که در آخرین دیدار فرمود:
«خواهرم! در نماز شبت مرا از یاد نبر»؟
ای مظهر کبریایی خدا و جلوه تمام نمای حق تعالی!
تو در نماز عشق، با خدا چه گفتی که در عبادت چنان شیفته و شیدا بودی
که هیچ درد و رنجی تو را از بندگی و عشقورزی به خدا باز نمی داشت؟
ای شکوه صبر و شکیب!
تو آن دریای خون و حسین علیه السلام را در میان آن غوطه ور دیدی
و رو به آسمان کردی و با خدای خویش چنین گفتی:
«اللّهم تَقَبَّل مِنّا هذا القُربان»
تو در سیمای حسین علیه السلام آن محبوب دل آرایت،
چه دیده بودی که هر لحظه جمال و جلال او را مینگریستی
و حتّی در دوران کودکیات جز در
آغوش او آرام نمیگرفتی؟
تبیان
حمزه کریمخانی
نقل قول
