مشاعره با اشعار دیوان حافظ شیرازی

[*خادمه رقیه خاتون(س)*]

تا نــگردی آشـــــنا زین پرده رمزی نــشنوی
گوش نامــــحرم نـــباشد جای پـــیغام سروش

گوش کــــن پند ای پسر وز بهر دنیا غم مخور
گفتمت چون در حدیثی گر توانی داشت گوش

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت
فراق یار نه آن می‌کند که بتوان گفت

حدیث هول قیامت که گفت واعظ شهر
کنایتیست که از روزگار هجران گفت

[*خادمه رقیه خاتون(س)*]

تویی آن گوهر پاکیزه که در عــــالم قدس
ذکــر خیر تو بود حاصــــل تسبـــیح ملک

در خلوص منت ار هست شکی تجربه کن
کس عیــــار زر خالص نشناسد چو محک

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

کنون که بر کف گل جام باده صاف است
به صد هزار زبان بلبلش در اوصاف است

بخواه دفتر اشعار و راه صحرا گیر
چه وقت مدرسه و بحث کشف کشاف است

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

تا عاشقان ببوي نسيمش دهند جان

بگشود نافه اي و در آرزو ببست

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد
وجود نازکت آزرده گزند مباد

سلامت همه آفاق در سلامت توست
به هیچ عارضه شخص تو دردمند مباد

[*خادمه رقیه خاتون(س)*]

دردم از یار است و درمـان نیز هم
دل فـــدای او شــــد و جان نیز هم

این که می‌گویند آن خوشتر ز حسن
یار ما ایـــــن دارد و آن نیـــــز هم

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم

طایر قدسم و از دام جهان برخیزم

به ولای تو که گر بنده خویشم خوانی

از سر خواجگی کون و مکان برخیزم

[*خادمه رقیه خاتون(س)*]

مزرع ســــبز فلک دیـــدم و داس مه نو
یادم از کشته خویش آمد و هنـــگام درو

گفتم ای بخت بخفتیدی و خورشید دمید
گفت با این همه از سابقه نومید مشــو

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

وصال او ز عمر جاودان به
خداوندا مرا آن ده که آن به

به شمشیرم زد و با کس نگفتم
که راز دوست از دشمن نهان به