مشاعره با اشعار دیوان حافظ شیرازی

[╬✿╬ سوگند ╬✿╬]

تاب بنفشه می‌دهد طره مشک سای تو
پرده غنچه می‌درد خنده دلگشای تو

ای گل خوش نسیم من بلبل خویش را مسوز
کز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تو

[╬✿╬ سوگند ╬✿╬]

وکیل قاضی‌ام اندر گذر کمین کرده‌ست

به کف قبالهٔ دعوی چو مار شیدایی

[*خادمه رقیه خاتون(س)*]

یا رب به وقت گل گنه بنده عفو کن

وین ماجرا به سرو لب جویبار بخش

[حسنعلی ابراهیمی سعید]

شهر یاران بود و خاک مهربانان این دیار
مهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد

[حسنعلی ابراهیمی سعید]

در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند
من چنینم که نمودم دگر ایشان دانند
عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی
عشق داند که در این دایره سرگردانند

[حسنعلی ابراهیمی سعید]

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد
نهال دشمنی برکن که رنج بی​شمار آرد
چو مهمان خراباتی به عزت باش با رندان
که درد سر کشی جانا گرت مستی خمار آرد
شب صحبت غنیمت دان که بعد از روزگار ما
بسی گردش کند گردون بسی لیل و نهار آرد

[*خادمه رقیه خاتون(س)*]

درآ که در دل خســـــــته توان درآید باز
بیا کــــــــه در تن مرده روان درآید باز


بیا کـه فرقت تو چشم من چنان در بست
که فتح باب وصـــالت مـگر گشـــاید باز

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ز کوی میکده دوشش به دوش می‌بردند
امام شهر که سجاده می‌کشید به دوش

دلا دلالت خیرت کنم به راه نجات
مکن به فسق مباهات و زهد هم مفروش

[╬✿╬ سوگند ╬✿╬]

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند
وندر ان ظلمت شب اب حیاتم دادند

بیخود از شعشعه پرتو ذاتم کردند
باده از جام تجلی صفاتم دادند

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

در ره عشق که از سیل بلا نیست گذار
کرده‌ام خاطر خود را به تمنای تو خوش

شکر چشم تو چه گویم که بدان بیماری
می کند درد مرا از رخ زیبای تو خوش