زیبــــــــــــــائــــــ ــــــی اخــــــــــــلاق

[سمن بویان* خادمه اباصالح المهدی(عج)*]

مقام رضا

می‌فرمودند: هر وقت قشنگ از خدا راضی شدی،
امام رضا را ملاقات کرده‌ای.

هر وقت هم قشنگ امام رضا را ملاقات کردی،
از خدا راضی می‌شوی، چون امام رضا(ع) آنجاست.

در صلوات‌آن حضرت چنین آمده است:
اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی عَلیِّ بْنِ مُوسی الَّذی ارْتَضَیْتَهُ
وَ رَضَّیتَ بِهِ مَنْ شِئْتَ مِنْ خَلْقِک؛

خداوندا، بر علی بن موسی درود فرست،
آن‌که او را محبوب و پسندیدة خود قرار دادی
و هر کس از آفریدگانت را خواستی به وسیلة او راضی گردانیدی.

تعیبر قشنگی است!
یعنی جای امام رضا(ع) در مقام رضاست
و خلقش را هم به وسیلة او راضی می‌کند.

وقتی با امام رضا(ع) ملاقات می‌کنی،
قلبت از خدا راضی می‌شود.

گلایه‌ها و شکایت‌ها می‌رود.
می‌فهمی نداده‌های خدا درست و به‌جا بوده است.
داده‌هایش هم همین‌طور

[سمن بویان* خادمه اباصالح المهدی(عج)*]

نشاط در نماز

بشاشت و خوشرویی، دام دوستی با خداست.
انسان وقتی به نماز می‌ایستد،
باید بانشاط و سرخوش باشد،
نه گرفته و ناراحت و اخمو.
باید با شادابی نماز خواند.

به قول مرحوم کربلایی احمد، نماز یعنی جونم؛
نمازی که در آن جونم و قربانت بروم و فدایت شوم باشد.

نمازی که انسان در آن با خدا حال می‌کند،
با نمازی که از روی کراهت و خستگی
و گرفتگی است، خیلی متفاوت است.

ان شاء الله در عبادت‌ها، دعاها،
زیارت‌ها و توسلات خوش‌خلق باشیم

[سمن بویان* خادمه اباصالح المهدی(عج)*]

داده های خدا

با خدا هم باید خوش‌اخلاق و با محبت باشیم.
خداوند آن‌قدر به ما داده است که غرق در نعمت هستیم و متوجه نیستیم.
چون نمی‌فهمیم گلایه و شکایت می‌کنیم.

قبل از این‌که بخواهیم، خداوند به ما داده است،
ولی ما شکایت می‌کنیم که چرا نمی‌دهی!

یا مُبْتَدِءً بِالنِّعَمِ قَبْلَ اسْتِحْقاقِها؛
ای آغاز کنندة به هر نعمت، پیش از استحقاق آن!

وقتی در رحم مادر بودی، خدای مهربان غذا و رزقت را داد.
وقتی که به دنیا آمدی، پدر و مادر و همه را بسیج کرد تا تو را اداره کنند.

اکنون که بزرگ شده‌ای آیا خدا فراموشت می‌کند!
وقتی ضعیف و ناتوان بودی، فراموشت نکرد،
الآن فراموش کند! مگر خدا از یک پدر و مادر کمتر است.

پدر و مادر وقتی می‌فهمند دخترشان حامله شده است
و می‌خواهند نوه‌دار شوند، بسیج می‌شوند و برای او لباس
و وسایل و امکانات و اسباب‌بازی تهیه می‌کنند.

پدر و مادر و خویشان، همه به فکر این بچه هستند،
ولی خدایی که پدر و مادر و این بچه را خلق کرده است،
به فکر این بچه نیست.

آیا خدایی که «خیر الرازقین» است،
به فکر ما نیست؟!

ما حکمت‌ها و مصلحت‌ها را نمی‌بینیم.
اگر نواقص را به خودمان نسبت بدهیم، بهتر از این است
که از خدا گلایه و شکایت داشته باشیم

[سمن بویان* خادمه اباصالح المهدی(عج)*]

سفره کرم خدا و اولیاء


باید با لبخند و چهره‌ای بشاش پیش خدا
و امامان برویم. طلبکار نباشیم.

اگر طلبکاری را کنار بگذاریم
و همیشه خودمان را به خدا و اهل‌بیت بدهکار بدانیم،

همة کارها درست می‌شود.
آن‌ها قیّمی هستند که ذره‌ای کوتاهی نمی‌کنند.

اضافه می‌دهند و کم نمی‌گذارند.
آیا ممکن است خدا کمِ کسی بگذارد،
یا بندهایش را رها کند؟!

«گر گدا کاهل بود، تقصیر صاحبخانه چیست؟!»
کسی که تشنه نیست، به او آب نمی‌دهند.
آب آماده است، ما پس می‌زنیم.
سفرة کرم آن‌ها گسترده است، ما سستی می‌کنیم.

پیامبر خدا(ص) اگر با کسی مصافحه می‌کرد و دست می‌داد،
تا او دست خود را رها نمی‌کرد، پیامبر هم رها نمی‌کرد.

اگر کسی به دیدار پیامبر می‌آمد،
تا بلند نمی‌شد، پیامبر هم بلند نمی‌شد.

یعنی آن‌ها قطع نمی‌کنند، این ما هستیم که قطع می‌کنیم.
آن‌ها از عطا و بخشش نه تنها خسته نمی‌شوند، بلکه لذت هم می‌برند.

آدم کریم و سخی وقتی سفر می‌اندازد، کیف می‌کند.
از این‌که دیگران سر سفرة او نشسته‌اند، لذت می‌برد.
به خلاف لئیم که فقط از خوردن لذت می‌برد.

امیرالمؤمنین(ع) فرمودند:
لَذَّةُ الْکِرامِ فِی الاِطْعامِ وَ لَذَّةُ اللِّئامِ فِی الطَّعامِ؛
لذت کریمان در خوراندن است و لذت لئیمان در خوردن.
مواظب باشیم گدایی در خانة خدا و اهل‌بیت
را از دست ندهیم که محتاج می‌شویم

[سمن بویان* خادمه اباصالح المهدی(عج)*]

قرب به خدا

اگر انسان بداند چه برکات دنیوی و اخروی
در گشاده‌رویی و بشاش بودن است،
هیچ‌گاه، چهره درهم فرو نمی‌برد.

عبوس‌بودن و چهره در هم داشتن نه تنها انسان را ازچشم مردم می‌اندازد
و مایة کنیه و دشمنی می‌گردد، که او را از خدا هم دور می‌کند.

امام باقر(ع) فرمودند:
البِشْرُ الحَسَنُ وَ طَلاقَةُ الْوَجْهِ مَکْسَبَةٌ لِلْمَحَبَّةِ وَ قُرْبَةٌ مِنَ اللهِ
وَ عَبُوسُ الْوَجْهِ وَ سُوءُ الْبِشْرِ مَکسَبَةٌ لِلْمَقْتِ وَ بُعْدٌ مِنَ اللهِ؛

چهرة خرم و گشادگی رخسار، مایة جلب دوستی و نزدیکی به خداست.
و ترشرویی و گرفتگی، مایة دشمنی مردم و دوری از خداست.

اگر کسی می‌خواهد محبوب دل‌های مردم باشد،
اگر کسی می‌خواهد محبوب درگاه الهی باشد،

می‌تواند با یک چهرة شاداب و با یک لبخند،
به این سرمایه بزرگ دست یابد.

آیا آسان تر و زیباتر از این راهی برای
کسب محبت خلق و خالق وجود دارد؟!

[سمن بویان* خادمه اباصالح المهدی(عج)*]

زیباترین هدیه

ببینید چه مکتبی داریم! نمی‌خواهد پول خرج کنید،
بلکه صورت گشاده و چهره‌ای بانشاط به اطرافیانتان،
به خانواده‌تان، به اجتماع و به خدا و اهل‌بیت(ع) هدیه بدهید.

و این راحت‌ترین و دسترس‌ترین سخاوت است.
با مال و جان شما کاری ندارد. لازم نیست پول بدهید، لازم نیست جان بدهید.

فقط یک چهرة خرم و یک لب خندان.
یک رابطة غیر کلامی بسیار زیبا.

و این قشنگ‌ترین هدیه‌ای است
که نثار طرف مقابل خود می‌کنید.

پیامبر خدا(ص) به بستگان و اقوام خود فرمودند:
یا بَنی عَبْدِ المُطَّلِبِ اِنَّکُمْ لَنْ تَسَعُوا النّاسَ
بِاَمْوالِکُمْ فَالْقَوْهُمْ بِطَلاقَةِ الْوَجْهِ وَ حُسْنِ الْبِشْرِ؛

ای پسران عبدالمطلب، شما نمی‌توانید
با اموال خود به همة مردم گشایش بدهید،
بنابراین، با چهره‌ای باز و رویی خوش با‌آنان برخورد کنید

[سمن بویان* خادمه اباصالح المهدی(عج)*]

ارتباطی زیبا

چهرة باز و بشاش نخستین چیزی است
که یک ارتباط را رقم می‌زند.

و دریافت دو نفر از یکدیگر بر مدار همین ارتباط است.
به قول امروزی‌ها نخستین انرژی مثبتی که دو نفر می‌توانند
به یکدیگر ارائه دهند، همین خوشرویی و گشادگی چهره است
و ارتباط‌ ها و دریافت‌های بعد هم بر همین اساس بنا نهاده می‌شود.

و اگر زیر بنای روابط، مهر و محبت باشد،
جامعه به سوی کمال و سعادت روان می‌شود

[سمن بویان* خادمه اباصالح المهدی(عج)*]

زدودن کینه ها

گشاده‌رویی یکی از بهترین راه‌های نفوذ در دل دیگران
و جبران کوتاهی‌ها و زدودن کینه‌هاست.

و امیرالمؤمنین(ع) چه زیبا از این حقیقت پرده برداشته‌اند:
اِنَّ اَحْسَنَ ما یَألَفُ بِهِ النّاسُ قُلُوبَ أَوِدّائِهِمْ وَ نَفَوْا بِهِ الضِّغْنَ عَنْ قُلُوبِ اَعْدائِهِمْ
حُسْنُ الْبِشْرِ عِنْدَ لِقائِهِم وَ التَّفَقُّدُ فِی غَیْبَتِهِمْ وَ الْبَشاشَةُ بِهِمْ عِنْدَ حُضورِهِمْ؛

بهترین راه برای نفوذ در دل دوستان و زدودن کینه از دل دشمنان،
گشاده‌رویی در هنگام برخورد؛ و از روی مهر و محبت از
حال آنان جویان شدن در هنگام غیبت؛
و نشاط و شادابی به هنگام حضورشان است.

اگر در زندگی در حق دوستان،
خانواده و یا دیگران احجافی کرده‌ایم
و موجب ناراحتی آنان شده‌ایم و احیاناً دیگران را
از دست خودمان دلخور کرده‌ایم،
بانشاط و شادابی، خوشرویی و تفقد می‌توان
ناراحتی‌ها و دلخوری‌ها را برطرف نمود

[سمن بویان* خادمه اباصالح المهدی(عج)*]

خصلت هر آزاده


امیرالمؤمنین(ع) خوشرویی را
روش هر انسان آزاده می‌دانند.

حُسْنُ البِشْرِ شیمَةُ کُلِّ حُرٍّ؛
شکفتگی و گشاده‌رویی نیکو،
خصلت هر انسان آزاده است.

یکی از لوازم آزادگی، گشاده‌رویی و نشاط است.
در حقیقت انسان با این خصلت نیکوی خود،
به همة خلق بخشش می‌کند.

چون خود خوشرویی یک عطای معنوی است.
و این خصوصیت است که از او یک انسان آزاده می‌سازد

[سمن بویان* خادمه اباصالح المهدی(عج)*]

بهشت واجب

برخورد خوب و گشاده‌رویی با مردم،
بلکه با همة خلایق از اوصافی است که
خداوند دوست دارد و انسان را به سوی بهشت سوق می‌دهد.

نه تنها انسان از خوشرویی لذت می‌برد،
بلکه حیوانات و گیاهان و حتی جمادات از آن بهره‌مند هستند.

یعنی همة خلایق از گشاده‌رویی و نشاط انسان بهره‌مند می‌شوند
و به سبب همین خصلت، انسان به سوی زیبایی‌ها
سوق داده می‌شود و بهشتی می‌گردد.

از امام صادق(ع) چنین روایت شده است:
ثلاثٌ مَنْ اَتَی اللهَ بِواحِدَةٍ مِنْهُنَّ اَوْجَبَ اللهُ لَهُ الجَنَّةَ
الإنفاقُ مِنْ إِقْتارٍ وَ البِشْرُ بجمیعِ العالَمِ و الإنصافُ مِنْ نَفْسِهِ؛

سه چیز است که هر کس یکی از آن‌ها را برای خدا انجام دهد،
خداوند بهشت را بر او واجب گرداند:

انفاق در حال تنگدستی، خوشرویی با همة عالم و هستی
و از خود انصاف و عدالت به خرج دادن و به حق قضاوت کردن.

بنابراین، باید با همة خلایق گشاده‌رو بود
و با روی باز با آنان برخورد نمود.

البته در مواردی خاص اگر گشاده‌رویی
مُهر تأییدی بر یک عمل خلاف باشد، جایز نیست.

مثلاً در مواردی انسان باید با چهرة خود نشان دهد
که از یک عمل ناپسندی بری و بیزار است و این یک مرتبه
از مراتب نهی از منکر است. این موارد استثناست