اشعار و پیامک های شهادت حضرت فاطمه الزهرا سلام الله علیها(1401)

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

امشب دلم گرفته برای دلت حسن
قربان بیقراری و چشم ترت حسن

یک گوشه ای نشستی و هی آه می کشی
تصویر کوچه آمده در خاطرت حسن

هر بار وقت ضربه ی سیلی که میرسد
خود را گذاشتی عوض مادرت حسن

او پیش چشم تو به زمین خورد و ناله زد
این داغ تا ابد نشود باورت حسن

تو بهر گوش پاره ی او ناله ها زدی
او گفت زیر لب که فدای سرت حسن

امشب کمی ملاحظه کن آه کم بکش
در پیش چشم خواهر غم پرورت حسن

شاعر:حسین شادمند

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

عزلت گرفته ای تو و من هم که بستری
غصه غذای من شده این روز آخری

زانو بغل گرفته ای و به دل داغ میزنی
ماتم زده ز غصه این یاس پرپری

طوری کنار بستر من گریه میکنی
باور نمی کنم که علی دلاوری!

شانه به موی زینب و نان پخته ام علی
جارو زدم به خانه که پر دربیاوری

خواهی اگر که برلب من خنده گل کند
باید برای فاطمه تابوتی آوری

در زیر پیرهن تو مرا شستشو بده
ترسم از این بود که تو طاقت نیاوری

آخر نگاه زینب و این در کشد مرا
دارم ز حق طلب که نسوزد دگر دری

یادت نمی رود که علی جان به نیمه شب
آب از برای تشنه لب من بیاوری

ای جان عالمی به فدایت حسین من
روزی فرا رسد که ببینم تو بی سری

میلاد یعقوبی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بوی خوش می‌آید اینجا، عود و عنبر سوخته؟
یا که بیت اللَّه را کاشانه و در سوخته؟

از چه خون می‌گرید این دیوار و در؟ یا رب مگر
گلشن آل خلیل اینجا در آذر سوخته؟

خانه وحی از مَلک یک‌باره شد در ازدحام
اندرین غوغا مگر جبریل را پر سوخته؟

خانه زهراست اینجا، قتلگاه محسن است
آشیان قهرمان بدر و خیبر سوخته

سینه زهرا شکسته، چهره‌اش نیلی شده
مرتضی، خونین جگر قلب پیمبر، سوخته!

بر حریم عقل کل، دیوانه‌ای زد آتشی
کز غمش هر عاقلی را جان و پیکر سوخته

خیمه‌گاه کربلا را آتش از اینجا زدند
شد ز داغ محسن آخر کام اصغر، سوخته

گر نمی‌کرد اشک چشمانت «حسان» امداد من
می‌شد از آه من این اوراق دفتر، سوخته

حبیب چایچیان

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بر زانوی تنهایی ام دارم سرت را
با گریه می بینم غروب آخرت را


من التماس لحظه ای درد هستم
آیا نگاهی می کنی دور و برت را؟


دست مرا بستند و پشتم را شکستند
می بینی آیا حال و روز حیدرت را؟


حالا که روی پای من از حال رفتی
فهمیده ام اوضاع و احوال سرت را!


پروانه حرف عشق را هرگز نمی زد
می دید اگر یک مشت از خاکسترت را


افتاده ام پشت درِ قفل نگاهت
واکن دوباره چشمهای نوبرت را


بر زانوی تنهایی خود سر گذارم
وقتی ندارم بر سر زانو سرت را

[╬✿╬ سوگند ╬✿╬]

دنبال من مي گشتي و اما نديدي
با درد پهلو ناگهان از جا بريدي


گرد و غبار كوچه ديدت را گرفته
اما صداي هق هق ام را مي شنيدي


چشمان سيلي خورده ات ديگر نمي ديد
شكر خدا چشمان خيسم را نديدي


دستان پاكت را به روي خاك كوچه
دنبال من يا گوشواره ؟ مي كشيدي


آن گوشواره يادگار مادرت بود
از آن براي حفظ جان من بريدي


دشمن لگد مي زد ولي اي مادر من
تو با حجاب خود حماسه آفريدي


جز من كه ديدم هيچكس، مادر نفهميد
اينكه چرا تو در جواني مو سپيدي


شب بود، مانند پرستو، پر شكسته
سوي سبك بالان عاشق پر كشيدي

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

از بــیـت آل طـاهـا(ص) آتـــش کــشــد زبـانــه
گــوئـی شــده قـــیـامـت بـر پـا درون خــانــه

برپاست شور محـشر از عـتـرت پـیـمبـر(ص)
خـلــقـنـد مـات و مـبـهـوت از گـردش زمانـه

اهریمنان نمودند خون قلب مـصـطفی(ص) را
در مـنـظـر خـلایـق بـی جــرم و بــی بـهــانـه

در پــشــت در فــتــاده ام الائـــمـــه(س) از پـا
دارد فـغــان ز دشـمـن آن گـــوهــر یـگــانـه

زیـنـب(س) بـه نـاله گـویـد کـشـتـند مــادرم را
ایـن یک ز ضـرب سـیـلی آن یک ز تـازیانه

در خون فتاده زهرا(س) چون مرغ نیم بسمل
مـحـسـن(ع) فـتاده چـون گـل پر پر در آستانه

در پشت زانـوی غم پژمان نشسته حـیـدر (ع)
مانده حـسـیـن مظـلوم(ع) حیران در آن میانه

از نقش خون و دیوار پرسد ز حال زهرا(س)
وز زخــم سـیـنـه گـیـرد از مــیــخ در نشـانه

دارد حــســن(ع) شـکـایـت از کـیـنـه مغیره(ل)
ریـــزد ز دیـــدگـــانـــش یــاقـــوت دانـه دانـه

بـا پـهـلـوی شـکـسـته چون مـرغ بـال بسته
زهـرا(س) بـه خـون نـشسـته در کـنج آشیانه

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

از لاله زار توحید آتش زبانه می‌زد
گل گشته بود پرپر، بلبل ترانه می‌زد

در گلشن ولایت، یک نوشکفته گل بود
گر می‌گذاشت گلچین، آن گل جوانه می‌زد

من ایستاده بودم دیدم که مادرم را
دشمن گهی به کوچه، گاهی به خانه می‌زد

گاهی به پشت و پهلو گاهی به دست و بازو
گاهی به چشم و صورت گاهی به شانه می‌زد

گردیده بود قنفذ هم‌دست با مغیره
او با غلاف شمشیر این تازیانه می‌زد

وقتی که باغ می‌سوخت، صیاد بی مروت
مرغ شکسته پر را در آشیانه می‌زد

با چشم خویش دیدم جان دادن پدر را
از ناله‌ای که مادر در آستانه می‌زد

این روزها که می‌دید موی مرا پریشان
با اشک دیده می‌شست با دست، شانه می‌زد

هنگام شرح این غم، از قلب زار «میثم»
مانند خانه ما آتش زبانه می‌زد

غلامرضا سازگار

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

دردا همین که عمر پیمبر تمام شد

لبخندهای گونه ی دختر تمام شد

“کاغذ،قلم” نداد ولی گفت زیر لب:

“ایام کامرانی حیدر تمام شد”

رنج و عذاب فاطمه از لحظه ی هجوم

با ناله های گوشه ی بستر تمام شد

روزی که آمدند دم در، شروع شد

روزی که آمدند دم در، تمام شد

آتش چنان به شعله در آمد که پشت در

آب زلال چشمه ی کوثر تمام شد

دستی به در گرفته و دستی به دست یار

جان پدر به قیمت مادر تمام شد

زینب صدای غائله را دیرتر شنید

وقتی رسیده بود که دیگر تمام شد

مادر برای دختر خود در وصیتش

از سر شروع کرد و به معجر تمام شد

پنجاه سال بعد به سودای ابن سعد
قصه به “سر”رسید و نه با سر تمام شد

گفتند “ما رایت” به جز خوبی و خوشی
با این حساب حیف که آخر تمام شد

شاعر : مظاهر کثیری نژاد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

دیشب حسین(ع)نازنین با چشم گــــــریان
ازخوردن آب و غــــــــــــذا امساک می کرد

اسطـــــــــوره ی صبر و سکوت و پایمردی
جسم نحـــــــیف همسرش را خاک می کرد

مـُهر کــــــــــــــبودی بر رخ ماهش نمایان
این شکوه را با خالق افــــــــــلاک می کرد

اشک ملایک ریخـــــــــــــــت از بام مدینه
خاک بقیع و کـــــــــوچه را نمناک می کرد

بانگ عزا در عرش می پیچــــــــید ، گویا
این داغ را هر ذره ای ادراک می کــــــرد

دستان هستی بخش فخـــــــــــر عالم خاک
یا رب مگر خـــلق جهان را خاک می کرد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

شد حرمت بیت خدا شکسته
خاکم به سر ، این در چرا شکسته

آل کسا در این سرا چو جمعند
شد حرمت آل کسا شکسته

مرآت حق نماست قلب آنان
سنگ جفا ، آئینه ها شکسته

این در چو قبله گاه جبرئیل است
باب حریم کبریا شکسته

اینجا ملک اذن ورود گیرد
از چیست باب این سرا شکسته؟

چون خانه ی مولود کعبه اینجاست
شد حرمت بیت خدا شکسته

این خانه بیت رحمت الهی ست
دشمن چرا این باب را شکسته

مابین این دیوار و در خدایا
آئینه احمد نما شکسته

زهرا بُوَد چون بضعه ی پیمبر
زین ضربه صدر مصطفی شکسته

از کشتن شش ماهه محسن او
قلب علیّ مرتضی شکسته

بر سینه دست غم چگونه کوبد؟
چون سینه ی صاحب عزا شکسته

استاد حبیب الله چایچیان (حسان)