مبعث خاتم انبیاء محمّد مصطفی صلی الله علیه و آله (36)
صادر اوّل ز ذات بی زوال بود احمد نور پاک ذوالجلال
بِینِ ماء و طین چو آدم بوده است او نبی اللّه مقدّم بوده است (37)
اشرف مخلوق ربّ العالمین آن چهل ساله نگار نازنین
در میان اوّلین و آخرین یافت او را حقتعالی اینچنین
قلب او را بهترین قلبها عاشق و خاشعترین قلبها
دل مطیع و اوسع اندر ظرفیت منشرح آن سینه با عافیت
روز مبعث طالع از ربّ الفلق دیده اش را نور دیگر داد حقّ
پس ز ساق عرش تا بالای سر رحمت حقّ متّصل شد سر به سر
باز شد درها به رویش ز آسمان دید افواج ملائک آن زمان
بهر تشریفی از آن جانان جان بر زمین آیند بس شادی کنان
جبرئیل از سوی حقّ پرواز کرد بال و پر بر جمله هستی باز کرد
حرکتی بر بازوی احمد چنان داد و گفتش یا محمّد هان بخوان
گفت من ناخوانده ام ای مؤتمن من چه خوانم هان بگو از بهر من
گفت اقرء باسم ربّک ای عزیز آنکه انسان را بدادستی تمیز (38)
آنکه انسان را ز خون بسته ساخت پس به تعلیم قلم دادش شناخت
وحی حقّ را او به گوشش خواند و رفت حالتی خوش از سروشش ماند و رفت
بار دیگر جبرئیل آمد فرود با هزاران از ملائک با سرود
کرسی عزّ و کرامت بهر او تاج مخصوص نبوّت بهر او
تا لوای حمد بر دستش بداد در سجود از نور توحید اوفتاد
بر جلال خاتم پیغمبران جمله ذرّات زمین و آسمان
سجده کردند و بگفتند این کلام ای رسولُ اللَّه ز ما بادت سلام
نعمت عظمای بعثت را ببین که خداوند سماوات و زمین
هیچ جا منّت ندارد غیر از این جُز لَقَد مَنَّ الَّهشْ بر مؤمنین (39)
با صداقت گر شوی نعمت شناس شکر این نعمت کنی صدها سپاس
چون هدف از بعثت آمدای عزیز طبق آیات خدا این چار چیز (40)
اوّلش یتلو علیهم آیه ها است کان دلیلی بر خدای آیه ها است
دوّمش امر یزکیهم ز دوست بهر هر کس در سلوک راه اوست
سوّمین فعل خداوند و نبی هست تعلیم کتاب منجلی
نور قرآن اوّلین ثقل از خداست چونکه کاملتر، کتاب انبیاست
چارمش تعلیم نور و حکمت است کان رهاننده تو را از ظلمت است
پس شنو رمزی دگر را از رسول آنکه حیران گشته از خُلْقَش عقول
آنکه در وصفش خداوند کریم گفت هستی تو عَلَی خُلْقٍ عظیم
گفت مبعوثم خدا کرده بر این تا کنم اتمام خُلقِ بهترین (41)
گر کند آن حقّ ثانی یک نظر می نماند در ضلالت یک بشر
یا محمّد رحمةً للعالمین کن قبول از این خلیل کمترین
نقل قول
