در هر صورت بعضی از سنهای ادعائی یاد شده (بویژه از 35 تا 46 سال) نه با تحلیل صحیح وقایع تاریخی سازگار است و نه با علوم پزشكی و تجارب انسانها. زیرا كسانی كه سن حضرت خدیجه را هنگام ازدواج با پیامبر (ص) حدود 40 سال اظهار كرده اند همان كسانی هستند كه ولادت حضرت زهرا (س) را، 5 سال بعد از بعثت، یعنی 20 سال بعد از ازدواج رسول اكرم (ص) با خدیجه میدانند.
بدین ترتیب سن خدیجه هنگام تولد حضرت فاطمه (س) باید حدود 60 سال باشد كه طبیعی است در این حدود سن (بین 55 سال تا 66 سال) بارداری از نظر علمی و پزشكی و تجربه و واقعیت مردود است. و اگر عوام الناس بگویند سن بارداری برای سادات، 10 سال بیش از حد معمول است، باید گفت: اگر چنین باشد، همین مطلب بزرگ ترین سند و معجزه برای حقانیت آئین اسلام در نزد جهانیان می توانست باشد كه البته نه چنین مطلبی واقعیت دارد و نه نگارنده به دنبال چنین موهوماتی است. گذشته از آنكه اصولا خدیجه جزو سادات مرسوم به شمار نمی آیند، از سویی ممكن است عده ای استدلال كنند در قرآن مواردی از بارداری در سنین كهنسالی مطرح شده (همسر حضرت ابراهیم (ع) و حضرت زكریا) و این امر در مورد حضرت خدیجه نیز می تواند از این نوع (معجزه الهی) باشد. جواب این است كه آیا اجازه داریم هرگاه از تحلیل و تحقیق كم می آوریم، متمسك به استثنائاتی شویم كه در قرآن و خود قرآن نیز غیرعادی و غیرطبیعی بودن آن را ذكر كرده است.
ثانیا وقتی قرآن، دو مورد مزبور را در مورد پیامبران پیشین ذكر كرده چطور ممكن است معجزه ای را كه مربوط به آورنده قرآن است مسكوت گذاشته باشد.
از این نكته نیز اگر بگذریم نوبت به موضوع خواستگاری خدیجه از پیامبر می رسد بدون تردید خواستگاری یك زن بیوه چهل و چند ساله كه دارای چند فرزند بوده و سابقه دوبار شوهر كردن را داشته از یك جوان نمونه قریش با حدود 25 سال سن، گستاخانه و خودخواهانه است و این امر با اخلاق قریش سازگاری نداشته است و اگر بپذیریم وی یك دوشیزه (عذراء) فداكار و پاكی بوده كه سنی حدود سن پیامبر (ص) را داشته، لذا موضوع خواستگاری از این زاویه با صفات وی منتفی است و به خصوص كه مراسم خواستگاری رسمی كسان پیامبر (ص) (به ویژه حضرت ابوطالب) از خدیجه و كسان وی، در كتب معتبر تاریخی ذكر شده است. هرچند كه ممكن است بدلیل وجود صفات برجسته محمد بن عبدالله (ص)، پیامهای اولیه از سوی خدیجه ارسال شده باشد، ولی طبیعی تر، همان خواستگاری معمول محمد (ص) و كسان وی از خدیجه و بزرگ وی به دلیل وجود صفات نیكو در این زن آزاده ای بود كه به پاكی و مهر و محبت شهرت داشته است.
ظاهرا اصلی ترین امتیازی كه برای حضرت خدیجه در امر پیشقدم شدن در ازدواج مطرح میكنند همانا مال و ثروت زیاد وی است. كه اگر چنین شخصیت ملكوتی و منحصر به فرد پیامبر به ازدواج با فردی كه تنها امتیازش ثروت اوست راضی نمی شد. مگر در اصل ثروت فراوان و بسیار خدیجه، تردید كنیم هرچند نظر قطعی نمی توان داد.
خدیجه در جامعه ای پا به عرضه وجود نهاد كه بسیاری از ارزشها و اخلاقیات در آن كمرنگ شده بود و او در همان جامعه ملقب به صفت طاهره (پاك) شد. او نهاد دقیق مهرورزی و محبت به كودكان بی سرپرست بود. و به دلیل همان صفات برجسته انسانی و بسیاری صفات نیكوی دیگر كه متأسفانه خبری از آنها نداریم، با اشرف انسانهای دوران آفرینش، سرچشمه نیكی و پاكی، محمد مصطفی (ص)، پیوند برقرار كرد و به همراه آن حضرت به ادامه سرپرستی از فرزندانی پرداخت كه بعدها منتسب به پیامبر (ص) و خدیجه شدند و حتی همسران آن دختران نیز، به لقب دامادهای پیامبر (ص) مفتخر شده اند .
شاید بدلیل وجود همین فرزندان بوده كه آن خانواده نورانی از داشتن فرزندان حقیقی به تعداد متعارف زمان حیاتشان منصرف شده اند.
اگر چه گفته میشود خدیجه طاهره اولین كسی بود كه به حضرت محمد (ص) ایمان آورد و آغاز ایمان وی به رسول الله (ص) به لحظه آغازین وحی و بعثت وی برمی گردد او از سالها قبل به پاكی محمد (ص) و خداباوری وی ایمان آورده بود و بدیهی است اگر بعد از سفارت رسمی الهی خاتم الانبیاء (ص)، اولین گرونده رسمی باشد.
منبع: www.khadijeh.com
_________
تهیه: گروه دین و اندیشه_شکوری
نقل قول
