مشاعره با اشعار دیوان حافظ شیرازی

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

تو را صبا و مرا آب دیده شد غماز
و گر نه عاشق و معشوق رازدارانند

[سمن بویان* خادمه اباصالح المهدی(عج)*]

در پای خار هجران افتاده در کشاکش

وز گلبن وصالت هرگز گلی نچیده

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز
ز روی صدق و صفا گشته با دلم دمساز

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

زبان خامه ندارد سر بیان فراق
وگرنه شرح دهم با تو داستان فراق

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود
ور نه هیچ از دل بی‌رحم تو تقصیر نبود

[مهراوه* باران اشک *]

دل ما را که ز مار سر زلف تو بخست
از لب خود به شفاخانه تریاک انداز

[╬✿╬ سوگند ╬✿╬]

ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است
ببین که در طلبت حال مردمان چون است

[╬✿╬ سوگند ╬✿╬]

تـو را چنان که تویی هر نظر کجا بیند

به قدر دانش خود هر کسی کند ادراک


به چشم خلق عزیزجهان شود حافظ
که بر در تو نهد روی مسکنت بر خاک

[╬✿╬ سوگند ╬✿╬]

کین چنین مردی بود اندر جهان
وز جهان مانند جان باشد نهان

جست او را تاش چون بنده بود
لاجرم جوینده یابنده بود

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

در باغ چو شد باد صبا دایه​ی گل
بربست مشاطه​وار پیرایه​ی گل

از سایه به خورشید اگرت هست امان
خورشید رخی طلب کن و سایه​ی گل