اشعار و پیامک ویژه تسلیت شهادت امام رضا علیه السلام

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

عاقبت از زهر مأمون، پاره شد قلب رضا
در میان حجرۀ در بسته، می‌زد دست و پا

گه، جوادش را، گهی معصومه، را می‌زد صدا
داغ او تا صبح محشر، بر دل سوزان ماست

صلی الله علیک یا سیدنا و مولانا یا ثامن الحجج

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

شب شهادت مولای مهرپرور ماست
کسی که سایه لطفش پناهِ کشور ماست

شب شهادت هشتم امام معصوم است
که آستانه او قبله گاه باور ماست

صلی الله علیک یا سیدنا و مولانا یا ثامن الحجج

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

مرد سماوات زمین خورده است
کعبه حاجات زمین خورده است

سلسله جنبان خدا دوستان
لرزه گرفته است چرا دوستان؟

حبّه انگور چه با تاک کرد؟
مستی ما را ز چه در خاک کرد؟

برق چرا خانه الله سوخت؟
وز همه حجاج حرم ، راه سوخت

حضرت خورشید ز خود شسته دست
حجره توحید به حجره نشست

وای از این موی پریشان شده
روایت سلسله جنبان شده

رنگ خدا را ز چه نشناختند؟
قافیه را مثل حنا باختند

چند قدم رفت و زمین گیر شد
از سفر این مه به صفر سیر شد

جان دو عالم به لبش جان رسید
لرزه ز زانو لب و دندان رسید

زلف شد و پیچ شد و تاب شد
قامت او طاقی ز محراب شد

رفت و ملاقات ، ور افتاده بوده
کوه خدا از کمر افتاده بود

خالی از اندیشه محراب ها
چفت شد و بسته شد از باب ها

در کف دستش دل خود را گرفت
دل که نگو، حاصل خود را گرفت

نم نمک، از گریه چو لبریز شد
ای پسرم گفت لبش خود به خود

این پسر کیست که ماه آمده؟
یا که به خورشید گواه آمده

او جگر مرد جگر دار ماست
او پسر دلبر عیّار ماست

آمده لب ترکند از جام او
گریه کند بر غم فرجام او

غسل کرامت به دستان اوست
دفن بلّیات به دستان اوست

سر به سر از درد چه حالی شده؟
جان پدر نعل سوالی شده

بر سر دامن سر بابا گرفت
باز گریزی به فغان پا گرفت

روز حسین از همه جا سخت تر
اکبر لیلا شده خوش بخت تر

دامن خورشید به بر ماه داشت
بنده به بالین خود الله داشت

محمد سهرابی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

کار تو، همه مهر و وفا بود، رضا جان
پاداش تو، کی زهر جفا بود، رضا جان

آن لحظه که پرپر زدی و آه کشیدی
معصومه مظلومه، کجا بود رضا جان

بر دیدنت آمد چو جوادت ز مدینه
سوز جگرش، یا ابتا بود رضا جان

تنها نه جگر، شمع‌صفت شد بدنت آب
کی قتل تو اینگونه روا بود، رضا جان

تو ناله زدی، در وسط حجره و زهرا
بالای سرت نوحه‌سرا بود رضا جان

یک چشم تو در راه، به دیدار جوادت
چشم دگرت کرب و بلا بود، رضا جان

جان دادی و راحت شدی از زخم زبان‌ها
این زهر، برای تو شفا بود رضا جان

از آتش این زهر، تن و جان تو می‌سوخت
اما به لبت، ذکر خدا بود رضا جان

روزی که نبودیم در این عالم خاکی
در سینه ما، سوز شما بود رضا جان

از خویش مران «میثم» افتاده ز پا را
عمری درِ این خانه گدا بود رضا جان

استاد حاج غلامرضا سازگار

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

سزد جاری شود از دیده ام خون
که در خون غرق گردد قصر مأمون

چه رخ داده که مأمون ستمکار
شرار فتنه اش ریزد ز رخسار

در افکار پلیدش نقشه ای شوم
به دستش خوشة انگور مسموم

نشانده در محیط غم فضا را
کشیده نقشة قتل رضا را

رضا مانند شمع انجمن ها
سراپا سوخته تنهای تنها

نه یاران را ز حال او خبر بود
نه خواهر، نه برادر، نه پسر بود

تعارف کرد مأمون ستمگر
از آن انگور بر نجل پیمبر

امام هشتم آن مولای مظلوم
نگه بودش بر آن انگور مسموم

نفس ها آه می شد در نهادش
نه خواهر بود بر سر نه جوادش

سرشک غربتش زد حلقه در چشم
که مأمون گشت از سر تا به پا خشم

پی تهدید مولا آن ستمکار
به یک سو پرده زد با خشم بسیار

غلامان پشت پرده تیغ در دست
ستاده مست تر از زنگی مست

همه آماده جنگ و ستیزند
که خون نجل زهرا را بریزند

عزیز فاطمه گردید ناچار
گرفت انگور را از آن ستمکار

ز دل می خواند حی داورش را
صدا زد جد و باب مادرش را

تناول کرد از آن خوشه سه دانه
که از جانش کشید آتش زبانه

ز جا برخاست با رنگ پریده
در آن حالت عبا بر سر کشیده

غریب و بی کس و تنها روانه
نهان از چشم مردم شد به خانه

چو شمع سوخته پیوسته می سوخت
کنار حجرة در بسته می سوخت

چراغ نور بخش انجمن ها
به خود چون شعله می پیچید تنها

نفس در سینه اش گشته شراره
جوادش را صدا می زد هماره

که ای فرزند دلبندم کجایی
فروغ دیده ام داد از جدایی

بیا تا توشه از رویت بگیرم
تو را گیرم در آغوش و بمیرم

دلم تنگ تو و معصومه باشد
به قلبم داغ آن مظلومه باشد

هنوزش بود مرغ جان به سینه
جوادش آمد از شهر مدینه

به لب لبیک و در دل بود آهش
به ماه عارض بابا نگاهش

پریده رنگ، خونین دل سیه پوش
چو جان بگرفت بابا را در آغوش

سرشکش ریخت بر سیمای بابا
دو لب بگذاشت بر لب های بابا

پدر یک لحظه چشم خویش بگشاد
جوادش را تماشا کرد و جان داد

استاد حاج غلامرضا سازگار

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

کوثر اشک من از ساغر و پیمانه، توست
دل آتش‌زده‌ام، شمع عزاخانه تـوست

جگر سوخته، خاکستر پروانه تـوست
شعله‌های دلم از آه غریبـانه تـوست


صلی الله علیک یا سیدنا و مولانا یا ثامن الحجج

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

انگور می دهند که قربانی ات کنند
لازم نکرده دعوت مهمانی ات کنند

صدها رواق در جگرت زهر باز کرد
می خواستند آینه بندانی ات کنند

هر شب تو بر غریبی خود گریه می کنی
مردم اگر چه سجدهی سلطانی ات کنند

تو نو به نو برای خودت گریه می کنی
در صحن کهنه گرچه چراغانی ات کنند

وقتی خدا غریبی ما را نگاه کرد
فرمود تا حسین خراسانی ات کنند

زن های طوس مثل زنان بنی اسد
جمعند تا عزای پریشانی ات کنند

معصومه را به همرهی خود کشانده ای
تا قبله گاه زینب ایرانی ات کنند

محمد سهرابی